Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987).
- Titel Frammenti-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 2/8
- Ondertekend en geverifieerd door de kunstenaar, met certificaat van echtheid
- Materiaal: koudgieten van marmer- en stenenpoeders
- Condities uitstekend

Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgenomen als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke conditie. Ze wordt onderbroken, ontbouwd en herschikt, waardoor de eigen onstabiele aard openbaar wordt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van volmaaktheid als absoluta toestand. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid die door de tijd wordt doorkruist, blootgesteld aan verandering en teruggegeven aan een nieuwe dimensie.


MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe verhouding met nobele en complexe materialen zoals poeders van marmer en steen, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige uitdrukkingsmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot hergeboorte.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een hergeboorte van steen geleid door mijn hand. De praktijk groeit uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat is verbrijzeld, verlaten of vergeten. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al van zichzelf een verhaal dragen. Ik ontbind ze en herbouw ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vorige toestand, maar aan een nieuwe conditie. Elke oplosbare werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

De reis neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele sculptuur overstijgt, naderen naar een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materie die al een bestaan heeft gehad, ontbind ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat de confrontatie aan met materialen die een diepe tegenstrijdigheid belichamen: schijnbaar eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat ongetwijfeld lijkt, ontluikt een onstabare aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van materie een actieve deelnemer van het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op het oppervlak sporen van de handeling, het proces en haar eigen evolutie bewaard.

Zelfstandig, heb ik mijn loopbaan opgebouwd door middel van experimenteren, waarneming en luisteren. De aanpak is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levende opslag. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid zwevend tussen puin en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven materie opnieuw een diepe hedendaagse en menselijke dimensie.