Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987)
- Titel Frammenti-Eracle
- Jaar 2026. Proef van de kunstenaar 2/2 (Editie nr. 8 exemplaren)
- Gesigneerd en geauthenticeerd door de kunstenaar, met certificaat van echtheid
- Materiaal: koude fusie van marmer- en steenpoeders
- Conditie: uitstekend



Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als vertrekpunt genomen en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een overgangstoestand. Ze wordt onderbroken, uiteengerafeld en heropgebouwd, waardoor haar onstabiele aard onthuld wordt.
Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning doet het idee van perfectie als absolute toestand verdwijnen. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar een aanwezigheid door de tijd aangeraakt, blootgesteld aan verandering en teruggegeven aan een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek dat zich richt op materie, haar transformatie en het geheugen dat het bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot heropleving.

Door een proces dat ik beschouw als eerder ritueel dan sculpturaal: een heropleving van de steen, geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, achtergelaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden de oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die van zichzelf al een verhaal dragen. Ik splits ze uit en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vorige toestand, maar aan een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en heropleving, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele sculptuur overstijgt, dichterbij een vrijwel alchemische dimensie.
Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad; ik verdeel ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren.
Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat een confrontatie aan met materialen die een diepe tegenspraak belichamen: schijnbaar eeuwig en onbreekbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar.
Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, oxidatie te ondergaan en in de loop van de tijd te transformeren.
Deze toestand maakt de materie tot een actieve partner in het werk, betrokken bij een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.

Perfectie laat ruimte aan fragiliteit, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring.
Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteur, en bewaart op het oppervlak de sporen van het gebaar, van het proces en van haar eigen evolutie.

Autodidact, heb ik mijn loopbaan opgebouwd door middel van experimenteren, waarneming en luisteren.
De benadering streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie.
De gevormde vormen weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levend archief.
De sculpturen verschijnen als aanwezigheid, hangend tussen ruïne en heropleving, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven de materie een diep hedendaags en menselijk dimensie terug.