José Gómez Abad (1904-1993) - Interior con dama leyendo

Ondertekend door de kunstenaar aan de onderkant en gedateerd in het jaar 1946

Op de achterzijde staat hij opnieuw ondertekend

Afmetingen van het werk: 81 x 65 cm.

Afmetingen van het werk: 95 x 80 cm.

Het werk wordt in lijst getoond (de lijst heeft een scheur in de linker bovenhoek en nog een paar verspreid door het werk)

Goede staat van conservering van het werk

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIE VAN JOSE GÓMEZ ABAD (Pechina, 1904 - Almería, 1993)

Schilder. Bekend als de schilder van de druiven en zijn bereikte stillevens, is hij tot profeet in zijn land uitgegroeid en wordt beschouwd als een van de meest erkende figuratieve schilders van het Almería van de XXe eeuw. Als kind ging hij naar een kunstacademie aan de Calle Real, maar hij stopte met de lessen om aan het werk te gaan; dit gebrek aan formeel onderwijs heeft hem altijd de definitie van autodidact verleend die hijzelf heeft aanbevolen. Het werk bevredigt hem niet helemaal en al in 1931 reist hij naar Madrid, waar hij begint te schilderen. Bij terugkomst besluit hij te exposeren in een zaak in Almería en, in 1936, tijdens een reis naar Barcelona, exposeert hij voor het eerst in de Layetana Gallery. De Burgeroorlog breekt uit en hij moet alles achterlaten om naar Valencia te verhuizen en van daaruit naar Almería. Na de oorlog keert hij terug naar het werk en trekt naar Barcelona (1941) met 6 schilderijen die snel opnieuw in de Layetana Gallery verkocht worden. Bij terugkeer in Almería besluit hij het werk op te geven om zich volledig aan de schilderkunst te wijden en in 1942 keert hij met groot publiekelijk en kritisch succes terug naar Barcelona. In de jaren 40 blijft hij zijn werk voornamelijk in Barcelona tonen, in Sala Augusta of in de Layetana Gallery. Een van zijn eerste exposities in Almería was in 1942, in de zaal van de Provinciale Delegatie van de Vicesecretaria de Educación Popular. Ook in deze vroege werken vestigt zich zijn definitieve stijl: stillevens van fruit of jacht, waarin mariene elementen zijn opgenomen. Het profiel van zijn tekenstijl wordt in de loop der tijd geconsolideerd en krijgt het virtuositeit dat hem kenmerkt. Jesús Perceval, in de beginjaren van de Indaliano-beweging, neemt hem op in de eerste gezamenlijke tentoonstellingen die zij maakten en exposeerde zelfs in de Indaliana-tentoonstelling in het Museo Nacional de Arte Moderno (Madrid, 1947). Echter, de esthetische indalianistische beginselen lagen ver af van Gómez Abad’s “naturezas muertas”, zijn gebrek aan onderdompeling in het mediterrane licht; en zijn ideologische en zelfs chronologische scheiding, aangezien hij veel ouder was dan de overige schilders. Misschien daarom wordt hij niet langer als zodanig beschouwd en blijft hij trouw aan zijn bodegón-stijl, waarin er meer is dan een exacte kopie, zich verdiepend in ruwheid, geuren en texturen. Veel objecten dienen als inspiratiebron: manden, tafelkleden, schelpdieren, meubelen, jacht, bloemen..., maar zijn fruit en vooral de druiven vallen op, die hij met onmiskenbare meesterlijkheid presenteert vol cromatismen, transparantie en eenvoud, waar netheid en zorgvuldigheid de realiteit van de tros zelf overstijgen.

In 1952 maakt hij een tentoonstelling in de Biblioteca Villaespesa van Almería waar hij voornamelijk met vette inkt werkt, tekent op een metalen plaat met een glad oppervlak met drukinkt en neemt die van daaruit af op papier. Aan dit eenmalige werk werd de benaming “monotype” toegekend. Tussen de jaren 50 en 70 exposeert hij in tal van steden: Granada, Vitoria, Barcelona, Zaragoza, Bilbao (1969)... en, uiteraard, in Almería, in Casino Cultural, Círculo Mercantil... altijd trouw aan zijn esthetische principes als een minutieuze schilder, waardoor hij ware miniaturen op groot formaat creëert. In 1962 wint hij de Palma de Bronce op de eerste schilderwedstrijd van de Zuidoost Spanje, in Elche.

In Almería kennen zijn exposities een groot publiek en kritiek, waarbij de meeste in augustus plaatsvinden, waardoor zijn schilderijen jaar na jaar een sterk cosmopolitisch karakter krijgen. In 1979 wordt een solotentoonstelling van zijn werk gehouden, die de betekenis krijgt van zijn “gouden bruiloften” in de schilderkunst, die uitgroeide tot eerbetoon aan zijn figuur en artistieke persoonlijkheid, met lovende artikelen van de belangrijkste kunstcritici van die tijd. Om die reden verschijnt een kunstboek met 140 pagina’s tekst en foto’s die al zijn artistieke bagage omvatten, samen met commentaren en kritiek van de kunstcritici van die tijd. Zijn schilderkunst lijkt niet uit de mode te raken en zijn doeken blijven, met lichte variaties, een grote aantrekkingskracht voor het publiek van Almería. In de Harvy-zaal van Almería worden meerdere exposities gehouden in het decennium van de zeventiger jaren, met uitzondering op een buitengewone tentoonstelling in 1976 waarin vooral Franse plattelands- en bergdorplandschappen aanwezig zijn.)