baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

"Bouquet vert sur établi", XL, 95x98cm, acryl op doek, 2020
Gesigneerd op de achterkant. Verkocht zonder lijst, verzonden opgerold.

“Este lote contiene visualizaciones realizadas con IA. Consulta las fotografías originales para comprobar el estado real de la obra.”

Bio artiste/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een beeldend kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd bij verschillende artistieke en culturele instellingen,
waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Anthropología, Galeria FL.
Zijn traditionele medium is schilderkunst, maar hij werkt ook in sculptuur
en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en antropologische component.
In zijn nieuwste publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit",
hij heeft herhaaldelijk geëxperimenteerd met samenwerkende creatieve arbeid
met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als anti-academische en eclectische kunstenaar houdt hij ervan schilderstijlen te syncretiseren, schommelend tussen neo-figuratieve narratie, grafische schilderkunst en expressionistische abstractie.
Oprichter van de gedeelde studio 'Latolier' in Madridse wijk Usera, leidt hij een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars.

(En) Trópicos, 2020/2021

Vanuit mijn raam kan ik de horizon niet zien. De zon gaat onder en ik weet het niet. De maan trilt op het glas voor me. De dagen herhalen zichzelf. Een paar maanden geleden hebben we een atypisch moment meegemaakt. Het gestructureerde, georganiseerde, drukke tijdperk schiet weg. Onze ruimte krimpt. Het gebrek aan tijd overweldigde ons vroeger; nu verbaast het ons door te veel.

Het dagelijkse landschap wordt beperkt door de geometrie van onze ramen. Daar kwam het licht binnen, maar al snel verdwenen zijn sporen en schaduwen. Leven in een verlengd ruimte-tijdbestond een oefening in kalmte en heruitvinding vereiste. Het lawaai van de straat hield grote ruimte voor stilte. Een introspectieve gebaar, een nieuw horizon, waar we dichter bij onze verbeelding kwamen. De perplexiteit van verandering, een ongehoorde kreet vroeg ons: ‘wat nu? Wandelen in korte ruimtes naar, stap voor stap, nieuwe scenario’s aanschouwen.

Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een andere -> dawn te creëren, een nieuwe dageraad. De constructie van deze schilderijen ontstaat uit een noodzaak om het landschap te vernieuwen, uit het verlangen naar vergeten natuur. Om naar zijn herontmoeting te gaan, om het opnieuw te bejegenen. De kleuren van het prisma van water dat door de zon is doorgrond. Het is daar dat, zoals in het ideale Leon Battista Alberti, in De Pictura (1436), Baptiste’s ramen openen naar een wereld die op dat moment ontoegankelijk was. Nieuwe perspectieven die wijzen naar een reis, een zoektocht.

Baptiste vond de stimulans voor deze symbiose met de natuur in het verhaal van de antropoloog Claude Lévi-Strauss.

In 1935 ging Lévi-Strauss op zoek naar een oprechte, zuivere Braziliaanse staat, uitgerust met een ‘wilde’ energie, een bijzondere natuur. In ‘Tristes Trópico’, gedreven door een gevoel van vrijheid, vaart hij op een schip voor een 19-daagse reis. Hij beschrijft met meticulous schoonheid de zonsondergang, de Braziliaanse kusten, de onrust van zijn reizende metgezel: de surrealist André Breton. Hij gaat de Guanabarabaai in Rio de Janeiro in, maar is niet verrast. In de muziek ‘Estrangeiro’, herinnert Caetano Veloso zich het fragment.

Terug in Sao Paulo, waar hij werd uitgenodigd om te onderwijzen aan de Universiteit (USP), was Lévi-Strauss geschokt door de dynamiek van de stad. Met zijn duizelingwekkende groei, gezien de omvang van zijn land, was er geen teken van een inheems volk meer.

Lévi-Strauss, vergezeld door zijn vrouw Dinah Dreyfus en de Modernistische dichter Mário de Andrade, trok diep het land in met een etnografisch onderzoek van de inheemse gemeenschappen. De antropoloog, die wat hij zag liefdevol en nauwkeurig vertelde, had een verwachting van de reis die deels werd vervuld. Hij toont een zekere verbolgenheid in een fragment van het verhaal dat, met sporen van profetie, zegt: ‘over enkele honderden jaren, op dezelfde plek, zal een andere reiziger zo wanhopig als ik de verdwijning betreuren van wat ik had kunnen zien en niet heb gezien’.

Om de reiziger te gebruiken als degene die een denkbeeldige lijn in de tijd trekt, een pad, een beweging. Wat kruist en wordt gekruist door ontmoetingen.

De reis wordt ook betaald met het lichaam. Er zijn lichamen die zich in zee storten zonder te weten of ze terug zullen keren. Immigratie onthult een minder avontuurlijk aspect en meer opoffering voor het recht op leven. Baptiste, in zijn traject, symboliseert de reiziger die zich, in precaire omstandigheden, een plek probeert te vinden.

In die zin richt de kunstenaar zijn blik op als een denunciatie van een dehumaniseerde, individualistische Europa, dat deze andere lichamen laat drijven. De vorming van een kolonialistische samenleving gebaseerd op het beleid van onverschilligheid, die bepaalt wie wel of niet mag sterven.

Wanorde van een systeem, draai, verandering, transformatie, energie, verlies, chaos... De veelheid van het concept entropie herinnert ons aan een disharmonie die aansluit bij ons huidige. Zoals Lévi-Strauss in de jaren 30 aangaf, zouden we in plaats van antropologie entropologie moeten noemen.

In (EN)TRÓPICOS, maakt de kunstenaar, als een reiziger, een reis om een vitale plek te vinden. Misschien bestaan deze soorten niet; misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Door het raam dat Baptiste voor ons opent, wordt de lucht die we vandaag niet kunnen ademhalen gefilterd. Hij biedt ons een utopie; hij schenkt ons met zijn gebaren een nieuw paradigma. Een (her)uitgevonden ecologie.
(Tekst door Caio Cardial, curator)