Brassai - Formes (VERY RARE) - 1950

SUPER BEAUTIFUL MAGAZINE uit 1950 (!) -
van begin tot eind met foto’s van Brassaï (1899-1984), de legendarische fotograaf en avant-garde kunstenaar.

SUPER RARE FIRST ISSUE van "Le Magazine des Artistes Peintres et Sculpteurs" (“The Magazine of Painters and Sculptors”).

NUDE PHOTOGRAPHY AT IT'S BEST.
Brassaï werd het “Oog van Parijs” genoemd (1899-1984), beroemd om “Paris de Nuit” (1933).

IN BEWUST STILBORD-KRACHTIGE FOTOGRAVURE-PRINTING.

ZEER FRISSE CONDI TIE - VERZAMELAARS EXEMPLAAR.

Na het grote succes van de eerste twee veilingen presenteert 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen) nu met trots de derde en laatste editie van dit jaar van “Masters of Erotic Photobooks".
Geniet van nog een zeer persoonlijke selectie van boeken gewijd aan erotiek in al haar mooie facetten - uit mijn privécollectie en uit diverse aankopen in de afgelopen jaren.

De term avant-garde wordt gebruikt wanneer een kunstenaar een innovatieve en experimentele benadering kiest voor één aspect van zijn kunst. De avant-garde in fotografie neemt een kritische houding aan ten opzichte van bestaande esthetische opvattingen.
Het is belangrijk te begrijpen dat avant-garde verwijst naar een artistieke beweging die bestaande esthetische normen uitdaagt en zoekt naar nieuwe vormen van expressie.

Het Franse kunsttijdschrift "Formes. Le Magazine des Artistes Peintres et Sculpteurs", werd gepubliceerd tussen 1930 en 1932 (minstens tot uitgave nr. 27 in 1932), bestond uit meerdere nummers, met samen te voegen volumes zoals volume 2 met nummers 5 tot 10. Het was een hoogwaardig maandelijks tijdschrift over hedendaagse en klassieke kunst.

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en internationale gecombineerde verzending.

Art et Photographie, Parijs. 1950. Eerste editie, eerste druk.

Softcover met foto-geïllustreerde omslagen. 180 x 270 mm. 12 pagina’s. 16 foto’s in zwart-wit. Foto’s: Brassaï. Tekst in het Frans.

Conditie:
Binnen en buiten erg fris met geen sporen van eerdere eigenaren en zonder vlekken. Lichte gebruikssporen; geen opmerkelijke gebreken of defecten. Al met al zeer fraaie conditie.

Prachtig, zeer schaarstelijk tijdschrift met foto’s van Brassai - in uitstekende fotogravure-printing.

"Gyula (Julius) Halász, Brassaï (pseudoniem) werd geboren op 9 september 1899 in Brassó, Koninkrijk Hongarije (nu Brașov, Roemenië) uit een Armeense moeder en een Hongaarse vader. Hij groeide op met Hongaarse en Roemeense talen. Toen hij drie was, woonde zijn familie een jaar in Parijs, terwijl zijn vader, hoogleraar Franse literatuur, doceerde aan de Sorbonne.
Als jonge man studeerde Halász schilderkunst en beeldhouwkunst aan de Hongaarse Academie voor Schone Kunsten (Magyar Képzőművészeti Egyetem) in Boedapest. Hij sloot zich aan bij een cavalerie-regiment van het Oostenrijks-Hongaarse leger, waar hij diende tot het einde van de Eerste Wereldoorlog.
Hij noemde Henri de Toulouse-Lautrec als artistieke invloed.
Na WOI werd Halász’ geboortestad Brassó, en de rest van Transsylanië, overgedragen van Koninkrijk Hongarije aan Roemenië bij het Verdrag van Trianon. Halász vertrok naar Berlijn in 1920 waar hij werkte als journalist voor de Hongaarse kranten Keleti en Napkelet. Hij begon studies aan de Berlijn-Charlottenburg Academie voor Schone Kunsten (Hochschule für Bildende Künste), nu Universität der Künste Berlin. Daar werd hij bevriend met verschillende oudere Hongaarse kunstenaars en schrijvers, waaronder de schilders Lajos Tihanyi en Bertalan Pór, en de schrijver György Bölöni, die allen later naar Parijs verhuisden en deel werden van de Hongaarse kring.
In 1924 verhuisde Halász naar Parijs om te wonen, waar hij de rest van zijn leven zou blijven. Hij begon zichzelf de Franse taal te leren door de werken van Marcel Proust te lezen. Tussen de groep jonge kunstenaars in de Montparnasse-wijk aanvaardde hij een baan als journalist. Al snel werd hij bevriend met de Amerikaanse schrijver Henry Miller, en de Franse schrijvers Léon-Paul Fargue en Jacques Prévert. In de late jaren twintig woonde hij in hetzelfde hotel als Tihanyi.
Miller speelde later de beweringen van Brassai over vriendschap naar beneden. In 1976 schreef hij over Brassai: "Fred [Perles] en ik hielden ons ver van hem vandaan – hij verveelde ons." Miller voegde toe dat de biografie die Brassai over hem had geschreven doorgaans "opgeblazen" was, "vol met feitelijke fouten, vol met veronderstellingen, geruchten, documenten die hij had gestolen die grotendeels onwaar zijn of een verkeerde indruk geven."
Halász’ baan en zijn liefde voor de stad, wiens straten hij ’s nachts vaak dwaalde, leidden tot fotografie. Hij gebruikte het eerst om wat extra geld te verdienen met artikelen, maar ontdekte snel de stad via dit medium, waarin hij werd bijgestaan door zijn mede-Hongaar André Kertész. Hij schreef later dat hij fotografie gebruikte "om de schoonheid van straten en tuinen in de regen en mist vast te leggen, en Parijs bij nacht vast te leggen." Met de naam van zijn geboortestad ging Halász door het leven als pseudoniem "Brassaï," wat betekent "van Brasso."
Brassaï legde de essentie van de stad vast in zijn foto’s, gepubliceerd als zijn eerste verzameling in het boek Paris de nuit (Parijs bij Nacht) uit 1933. Zijn boek werd zeer succesvol en leidde tot de bijnaam "het oog van Parijs" in een essay van Henry Miller. Naast foto’s van de minder verfijnde kant van Parijs, portretteerde Brassai ook scènes uit het leven van de hoge samenleving van de stad, haar intellectuelen, haar ballet en de grote opera’s. Hij werd bevriend door een Franse familie die hem toegang gaf tot de higher classes. Brassai fotografeerde veel van zijn kunstenaarsvrienden, waaronder Salvador Dalí, Pablo Picasso, Henri Matisse, Alberto Giacometti en meerdere prominente schrijvers van zijn tijd, zoals Jean Genet en Henri Michaux.

Jonge Hongaarse kunstenaars kwamen blijven aan in Parijs door de jaren dertig en de Hongaarse kring nam de meesten onder zich op. Kertész emigreerde naar New York City in 1936. Brassai bevriendde velen van de nieuwkomers, waaronder Ervin Marton, een neef van Tihanyi, met wie hij sinds 1920 bevriend was. Marton ontwikkelde in de jaren veertig en vijftig zijn eigen reputatie in straatfotografie. Brassaï bleef de kost verdienen met commercieel werk, en maakte ook foto’s voor het Amerikaanse tijdschrift Harper’s Bazaar.
Hij was een medeoprichter van het Rapho-agentuur, opgericht in Parijs door Charles Rado in 1933.
Brassaï’s foto’s brachten hem internationale roem. In 1948 had hij een solotentoonstelling in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York, die verhuisde naar George Eastman House in Rochester, New York; en naar het Art Institute of Chicago, Illinois. MoMA toonde meer van Brassai’s werken in 1953, 1956 en 1968. In 1970 werd hij gepresenteerd op het Rencontres d'Arles-festival in Frankrijk (vertoning in het Théâtre Antique, Brassaï door Jean-Marie Drot), in 1972 (vertoning Brassaï si, Vominino door René Burri), en in 1974 (als eregast).
In 1979 werd Brassaï opgenomen in de International Photography Hall of Fame and Museum."