Terry Richardson - Lady Gaga - 2011

FANTASTISCHE, BELOONDE BOEK OVER "LADY GAGA" door Terrence "Terry" Richardson, geboren in 1965 - beroemd, maar ook berucht en controversieel als Amerikaans mode- en portretfotograaf.

Terry Richardson heeft reclamecampagnes gefotografeerd voor Marc Jacobs, Aldo, Supreme, Sisley, Tom Ford en Yves Saint Laurent, onder anderen, en ook werk gedaan voor tijdschriften zoals Rolling Stone, GQ, Vogue, Vanity Fair, Harper's Bazaar, i-D en Vice.
Sinds 2001 is Richardson door meerdere modellen beschuldigd van seksueel wangedrag. In 2017 begonnen merken en tijdschriften die in het verleden met Richardson hebben gewerkt afstand te nemen en zeiden ze hem niet langer in te huren. Hij werkt sinds 2018 niet actief meer als fotograaf.

MET ORIGINAL DUSTJACKET.

ZEER VERSE STAND.

Na het grote succes van de eerste twee veilingen presenteert 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen) nu met trots de derde en laatste editie van dit jaar van "Masters of Erotic Photobooks".
Geniet van een andere zeer persoonlijke selectie boeken gewijd aan erotiek in al haar mooie facetten - afkomstig uit mijn privécollectie en uit diverse aankopen van de afgelopen jaren.

"In dit boek met originele, backstage-fotografie, volgt de geprezen fotograaf Terry Richardson superster Lady Gaga gedurende een jaar uit haar leven, van Lollapalooza tot de laatste show van haar Monster Ball-tour. In de periode dat hij Gaga volgde, maakte Richardson meer dan 100.000 beelden en woonde hij meer dan 30 Monster Ball-dates bij over de hele wereld. Van de MTV Video Music Awards 2010 tot de repeals-ronde Don't Ask, Don't Tell in Portland, Maine, tot de Thierry Mugler-show in Maxime, Parijs, legt Richardson Lady Gaga vast zoals je haar nog nooit hebt gezien. Een jaarlange wereldwijde odyssee - onbegrensd toegang, niets uitgesloten - dit is het boek waar Gaga-fans op hebben gewacht."
(van de uitgever)

Terry Richardson staat bekend om vele grote, zeer gewilde fotoboeken zoals "Hysteric Glamour" (Hysteric Glamour, Tokyo, 1998 - Andrew Roth, The Book of 101 Books - Martin Parr, Gerry Badger, "The Photobook. A History. Volume 2" - Hasselblad Center, "The Open Book")

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en accurate beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekeringen en gecombineerde verzending wereldwijd.

Wilhelm Goldmann Verlag, München. 2011. eerste Duitse editie, eerste druk.
Oorspronkelijk gepubliceerd door Grand Central Publishing, Boston, New York in dezelfde afmetingen, lay-out en inhoud.

Hardcover met stofomslag. 257 x 316 mm. 360 pagina's. 500 foto's. Foto’s: Terry Richardson. Tekst in het Duits.

Conditie:
Boek van binnen en van buiten zeer fris en schoon met geen eerdere eigenarenmarkeringen en zonder roestvlekken; zeer lichte gebruikssporen en een paar vlekken aan de bovenkant. Stofomslag zeer vers en compleet zonder scheuren, zonder gesealde scheuren en zonder ontbrekende delen; zeer lichte gebruikssporen. Al met al zeer nette staat.

Groot fotoboek van Terry Richardson over "Lady Gaga" met originele stofomslag - in zeer frisse staat.

"Richardson werd geboren in New York City, zoon van Norma Kessler, een actrice, en Bob Richardson, een modefotograaf die kampte met schizofrenie en drugsgebruik. Richardson’s vader was Iers-Catoez, zijn moeder is Joods. Na de scheiding van zijn ouders verhuisde Richardson met zijn moeder en stiefvader, de Engelse gitarist Jackie Lomax, naar Woodstock, New York. Later verhuisde hij naar de Hollywood-wijk van Los Angeles, waar hij de Hollywood High School bijwoonde.
Hij verhuisde met zijn moeder naar Ojai, California, waar hij Nordhoff High School volgde toen hij 16 was.
Richardson wilde oorspronkelijk liever een punkrockmuzikant worden dan fotograaf. Hij speelde basgitaar in de punkrockband The Invisible Government gedurende vier jaar. Hij speelde bas voor verschillende andere punkbands in Zuid-Californië, waaronder Signal Street Alcoholics, Doggy Style, Baby Fist en Middle Finger.
Roddels zeggen dat Richardson’s moeder hem in 1982 zijn eerste snapshot-camera gaf, die hij gebruikte om zijn leven en de punkrock-scene in Ojai te documenteren. In 1992 stopte Richardson met muziek en verhuisde naar de East Village in New York City, waar hij begon jonge mensen te fotograferen die feesten en ander nachtleven. Het was in New York City dat hij zijn eerste "grote doorbraak" kreeg.
Zijn eerste gepubliceerde modefotografie verscheen in Vibe in 1994. Zijn Vibe-uitzending werd later getoond op het International Festival de la Mode in Parijs. Na de vertoning maakte Richardson een reclamecampagne voor de voorjaar 1995-collectie van modeontwerper Katharine Hamnett. De campagne werd opgemerkt vanwege beelden van jonge vrouwen met korte rokken en zichtbaar schaamhaar.
Richardson verhuisde vervolgens naar Londen en werkte voor de tijdschriften The Face, i-D en Arena.
Gedurende zijn carrière heeft Richardson campagnes gefotografeerd voor modemerken en ontwerpers zoals: Marc Jacobs, Aldo, Supreme, Sisley, Tom Ford en Yves Saint Laurent. Hij heeft ook gewerkt voor tijdschriften zoals Rolling Stone, GQ, Vogue, Vanity Fair en Harper's Bazaar.
Richardson heeft verschillende campagnes geproduceerd voor Diesel, waaronder de 'Global Warming Ready' die een zilveren leeuw won voor Print op de Cannes Lions International Advertising Festival in 2007. Hij heeft verschillende privéportretten gemaakt voor de oprichter van het bedrijf, Renzo Rosso. In september 2011 organiseerden zij een gezamenlijke boeklancering met mode-editor Carine Roitfeld bij Colette in Parijs.
In 2012 begon Richardson aan zijn eerste solotentoonstelling bij OHWOW Gallery in Los Angeles, getiteld Terrywood. In mei 2012 werd een video van model Kate Upton die de Cat Daddy-dans uitvoert voor Richardson in zijn studio virale. In december 2012 kondigde Lady Gaga aan dat Richardson bezig was met een documentaire over haar leven. Gavin McInnes van Vice verdedigde Richardson in 2004, stellend dat zijn werk bekritiseerd werd door "eerstejaars-feministische types".
Richardson hield zijn eerste galerijshow in 1998. De tentoonstelling, getiteld These Colors Don't Run en gehouden bij Alleged Gallery, viel samen met de releasing van zijn eerste boek getiteld Hysteric Glamour. Zijn werk werd later opgenomen in een andere tentoonstelling getiteld Smile bij Alleged Gallery. Richardson had zijn eerste Parijs-tentoonstelling bij Galarie Emmanuel Perrotin in 1999. Richardson's "Feared by Men Desired by Women" werd getoond in een tentoonstelling bij London's Shine Gallery het volgende jaar.
Terryworld, een tentoonstelling van Richardson’s werk met dezelfde naam, werd in 2004 getoond bij Deitch Gallery in New York City. Het Orange County Museum of Art toonde Richardson’s werk als onderdeel van een groepen tentoonstelling getiteld Beautiful Losers in 2005. Mom + Dad, een tentoonstelling met werk uit Richardson’s boek met dezelfde naam, werd in 2011 gehouden bij Half Gallery in New York City. Hetzelfde jaar werden foto's uit Richardson’s boek Hong Kong getoond op Art Hong Kong. Het werk van Richardson werd later ook getoond bij OHWOW Gallery in Los Angeles. De tentoonstelling heette Terrywood en liep van 24 februari tot 31 maart 2012.
Richardson begon in de late jaren negentig met het regisseren van muziekvideo’s. Hij regisseerde video’s voor Death in Vegas en Primal Scream, evenals een alternatieve videoclip van het nummer "Find a New Way" van Young Love, en Whirlwind Heat's "Purple" met modellen Susan Eldridge en Charlotte Kemp Muhl. Hij regisseerde de videoclip voor "Red Lips" van Sky Ferreira. Hij maakt ook een gastoptreden in Thirty Seconds to Mars' videoclip voor "Hurricane".
De videoclip voor "Oldie" van Odd Future werd opgenomen tijdens een fotoshoot met Richardson en werd op 20 maart 2012 gepubliceerd. Richardson is in de video te zien terwijl hij de groep vastlegt terwijl ze feesten en voor een grote witte achtergrond spelen. Op 29 augustus 2013 regisseerde hij Beyoncé in een videoclip in Coney Island voor haar single "XO". Hij regisseerde ook "Wrecking Ball" van Miley Cyrus. Laat in 2013 regisseerde Richardson de regie van de videoclip voor "Do What U Want" van Lady Gaga en R. Kelly van Gaga’s derde studioalbum getiteld Artpop, maar de film werd nooit uitgebracht. Op 21 augustus 2017 regisseerde Richardson de Anitta-muziekvideo, "Vai Malandra", in Vidigal, Rio de Janeiro.

Er zijn verschillende terugkerende thema's in Richardson’s werk, met name het in beeld brengen van beroemdheden in alledaagse situaties en ze fotograferen met traditionele, eenvoudige methoden, zoals het gebruik van een instant-camera. Zijn werk onderzoekt ook ideeën over seksualiteit, waarbij veel stukken in zijn boeken Kibosh en Terryworld voluit naakt en zowel gesimuleerde als werkelijke seksuele handelingen tonen. In het begin werden veel van Richardson’s onderwerpen gefotografeerd voor een witte achtergrond, maar hij breidde uiteindelijk uit naar andere achtergronden.
Hij staat bekend om het poseren met zijn onderwerpen, vaak geef hij hen zijn kenmerkende bril zodat ze kunnen "doen alsof ze hem zijn" of, in het geval van actrice Chloë Sevigny, hen make-up en kostuum geven zodat ze eruitzien alsof ze hem zijn. Richardson telt Larry Clark, Nan Goldin, Diane Arbus en Robert Frank als vroege invloeden op zijn artistieke stijl. Zijn werk werd geprezen door Helmut Newton.
Richardson beschreef zijn stijl als: "Proberen die onbedachtzame momenten vast te leggen waarop iemands seksualiteit bovenkomt."
Richardson staat ook bekend om zijn niet-seksuele portretfotografie. Hij heeft portretten gemaakt van een grote verscheidenheid aan beroemdheden en politici.
Richardson was tussen 1996 en 1999 getrouwd met model Nikki Uberti. Richardson dateerde van 2011 tot 2013 met politiek medewerker en zakenvrouw Audrey Gelman.
In 2014 begon hij te daten met zijn langjarige fotograafassistent, Alexandra "Skinny" Bolotow. Op 19 maart 2016 schonk Bolotow tweelingzonen (tweeling). Hij noemde dit "de meest intense, inspirerende, opwindende [sic] en nederige ervaring van mijn leven." Het paar trouwde in 2017 in Taos, New Mexico.
Hij woont momenteel in Bearsville, New York.
In 2010 raakte Richardson betrokken bij RxArt, een liefdadigheidsinstelling die kunst schenkt aan kinderziekenhuizen.
Sinds 2001 is Richardson meerdere keren beschuldigd van het misbruiken van zijn invloed in de mode-industrie om modellen seksueel uit te buiten tijdens fotoshoots, onder meer door hen te dwingen tot seksuele handelingen met hem.
Modellen met wie hij heeft gewerkt (waaronder Rie Rasmussen en Jamie Peck) hebben Richardson beschuldigd van seksueel wangedrag, waaronder uitbuiting.
In een interview uit 2010 bij het French Institute Alliance Française zei Marc Jacobs dat Richardson ‘‘niet kwaadsinnig’’ is. Richardson publiceerde in 2014 een brief in The Huffington Post waarin hij zichzelf verdedigde tegen de beschuldigingen. Richardson zei dat de aantijgingen onwaar zijn en dat hij zichzelf ziet als "attent en respectvol" jegens zijn fotografieonderwerpen. Modellen zoals Noot Seear, Daisy Lowe en Charlotte Free hebben hem verdedigd.
In 2017 besloten veel modebrands en modebladen vanwege de beschuldigingen van seksueel wangedrag van Richardson geen werk meer met hem in te plannen, waaronder Valentino, Bulgari en de Condé Nast-tijdschriften Vogue, Glamour, Wired, Vanity Fair en GQ. Naar aanleiding van de professionele repercussies heeft hij sinds 2018 niet actief gewerkt."