Robert Mapplethorpe - Autoportrait (ORIGINAL DUSTJACKET) - 2001

ZEER INSPIRERENDE BOEKEN door Robert Mapplethorpe - met DE BESTE AUTOPORTRETTEN DOOR DE KUNSTENAAR.
Toont zestig vijf self-portraits, veel eerder unpublished en ontleend aan zijn vroegste werken, die inzicht geven in de complexe persoonlijkheid van de fotograaf en zijn zelfonderzoek.

Nog steeds bij de advertentie-flyer van de uitgever (Arena Editions) los ingeslagen (zie foto).

MET ORIGINELE DUSTJACKET.

VLAAMSE STOFTOESTAND.

Na het grote succes van de eerste twee veilingen presenteert 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen) nu met trots de derde en laatste editie voor dit jaar van “Masters of Erotic Photobooks".
Geniet van weer een zeer persoonlijke selectie boeken gewijd aan erotiek in al zijn prachtige facetten - afkomstig uit mijn privé-collectie en uit diverse aankopen in de afgelopen jaren.

Robert Mapplethorpe (1946-1989) was een kunstenaar die kunst doordrenkte met persoonlijke verwijzing, subjectieve expressie en allusie aan real time en emotie. Onder de voornaamste onderwerpen en objecten die Mapplethorpe nastreefde, waren het zelf, het lichaam, lichaamsdelen, seksuele organen en seksualiteit.
De zwart-wit Polaroid-foto’s die Mapplethorpe in de vroege jaren zeventig maakte, vormen een diepgaande zelfportret, intentievol en grafisch onderzoekend naar uitdrukkingen, stemmingen, houdingen en handelingen die variëren van engelachtig en onschuldig tot duister en erotisch. Samengesteld uit Mapplethorpe’s allereerste foto’s, presenteert Autoportrait de meest onthullende pogingen om het erotische en seksuele te verweven met andere theoretische overwegingen."
(van de uitgever)

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Arena Editions, Santa Fe, New Mexico, USA in samenwerking met Cheim and Read. 2001.
Eerste editie, eerste druk.

Harde kaft met stofomslag. 210 x 260 mm. 144 pagina’s. 59 foto’s in zwart-wit. Foto’s: Robert Mapplethorpe. Voorwoord: Richard D. Marshall. Tekst in het Engels.

Toestand:
Boek van binnen en buiten uitstekend, zeer fris en foutloos, schoon met markeringen van de vorige eigenaar en zonder vlekken. Stofomslag behoorlijk fris en compleet, zonder scheuren, zonder getapte scheuren en zonder ontbrekende delen; lichte gebruikssporen. Over het algemeen uitstekende staat.

Prachtig boek door Robert Mapplethorpe - met originele stofomslag.

"Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) was een Amerikaanse fotograaf, vooral bekend om zijn zwart-wit-foto’s. Zijn werk bevatte een breed scala aan onderwerpen, waaronder portretten van beroemdheden, mannelijke en vrouwelijke naakten, zelfportretten en stillevens. Zijn meest controversiële werken documenteerden en onderzochten de gay male BDSM-subcultuur van New York in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Een tentoonstelling uit 1989 van Mapplethorpe’s werk, getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, riep een debat op in de Verenigde Staten over het gebruik van publieke fondsen voor “obscene” kunst en de constitutionele grenzen van vrije meningsuiting in de VS.
Mapplethorpe werd geboren in de Floral Park-buurt van Queens, New York, zoon van Joan Dorothy (Maxey) en Harry Irving Mapplethorpe, een elektrotechnisch ingenieur. Hij was van Engelse, Ierse en Duitse afkomst en groeide op als katholiek in de parochie Our Lady of the Snows. Mapplethorpe ging naar Martin Van Buren High School, waar hij in 1963 afsluitde. Hij had drie broers en twee zussen. Een van zijn broers, Edward, werkte later bij hem als assistent en werd ook fotograaf. Hij studeerde aan het Pratt Institute in Brooklyn, waar hij afstudeerde in Graphic Arts, hoewel hij in 1969 stopte voor hij zijn graad afmaakte.
Mapplethorpe woonde van 1967 tot 1972 met zijn vriendin Patti Smith, en zij steunde hem door in boekhandels te werken. Samen maakten ze kunst en behielden een hechte vriendschap gedurende Mapplethorpe’s leven.
Mapplethorpe’s studio op 24 Bond Street in de NoHo-buurt van Manhattan, later door hem gebruikt als darkroom.
Mapplethorpe nam zijn eerste foto’s in de late jaren zestig of begin jaren zeventig met een Polaroid-camera. Hij ontwierp en verkocht ook zijn eigen sieraden, die gedragen werden door Warhol-superster Joe Dallesandro.
Tijdens deze periode produceerde Mapplethorpe ook tekeningen, collages en sculpturen van gevonden voorwerpen.
In 1972 ontmoette Mapplethorpe kunstcurator Sam Wagstaff, die zijn mentor, lover, mecenas en levenslange metgezel zou worden. Midden jaren zeventig kocht Wagstaff een Hasselblad-camera van middenformaat en begon Mapplethorpe foto’s te maken van een brede kring vrienden en kennissen, waaronder kunstenaars, componisten en sociale figuren. In deze tijd raakte hij bevriend met de New Orleans-kunstenaar George Dureau, wiens werk zo’n diepgaande impact had op Mapplethorpe dat hij veel van Dureau’s vroege foto’s opnieuw inspeelde. Van 1977 tot 1980 was Mapplethorpe de minnaar van schrijver en Drummer-editor Jack Fritscher, die hem introduceerde bij de Mineshaft (een lidmaatschap BDSM-leren-bar en sekssocië in Manhattan). Mapplethorpe maakte veel foto’s van de Mineshaft en was op een moment diens officiële fotograaf (... "Na het eten ga ik naar de Mineshaft.")
In de jaren tachtig lag Mapplethorpe’s onderwerp aan statueske mannelijke en vrouwelijke naakten, delicate bloemstillevens en zeer formele portretten van kunstenaars en beroemdheden. Mapplethorpe’s eerste studio was op 24 Bond Street in Manhattan. In de jaren tachtig kocht Wagstaff een penthouse op de bovenste verdieping aan 35 West 23rd Street voor Robert, waar hij woonde en het ook als fotoshoot-studio gebruikte. Hij hield het Bond Street-loft als zijn darkroom. In 1988 selecteerde Mapplethorpe Patricia Morrisroe om zijn biografie te schrijven, gebaseerd op meer dan 300 interviews met beroemdheden, críticos, geliefden en Mapplethorpe zelf.
Mapplethorpe overleed op 42-jarige leeftijd als gevolg van complicaties door HIV/AIDS in een ziekenhuis in Boston op 9 maart 1989. Zijn stoffelijk overschot werd gecremeerd. Zijn as ligt begraven op de St. John’s Cemetery, Queens in New York City, op de begraechoord van zijn moeder, gemarkeerd “Maxey”.
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat het “het passende voertuig zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de zaken die hij belangrijk vond te steunen”. Sinds zijn dood heeft de Foundation niet alleen gefunctioneerd als zijn officiële nalatenschap en heeft het geholpen zijn werk wereldwijd te promoten, maar heeft het ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd aan medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de prijs Large Nonprofit Organization of the Year als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence in 1993, een zes verdiepingen tellend stadshuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, wegens financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook beeldende kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe-archief, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat het “het passende voertuig zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen, en de doelen die hij belangrijk vond te steunen”. Sinds zijn dood heeft de Foundation niet alleen gefunctioneerd als zijn officiële nalatenschap en heeft het geholpen zijn werk wereldwijd te promoten, maar heeft het ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd aan medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-prijs als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde $1 miljoen voor de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zesverdiepingen tellend herenhuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De woning sloot in 2015, wegens financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe's kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.
Mapplethorpe werkte voornamelijk in een studio, en vrijwel uitsluitend in het zwart-wit, met uitzondering van enkele van zijn latere werken en zijn laatste tentoonstelling "New Colors". Zijn oeuvre omvat een breed scala aan onderwerpen en het grootste deel van zijn werk richt zich op erotische beeldtaal. Hij noemde sommige van zijn eigen werk pornografisch, met als doel de kijker te prikkelen, maar het kon ook als hoogstaande kunst worden gezien. Zijn erotische kunst onderzocht een breed scala aan seksuele onderwerpen, met beelden van de BDSM-subcultuur uit New York in de jaren 70, beeldvormen van zwarte mannelijke naakten, en klassieke naakten van vrouwelijke bodybuilders. Een van de zwarte modellen met wie hij regelmatig werkte, was Derrick Cross, wiens houding voor de titelafbeelding uit 1983 vergeleken werd met de Farnese Hercules. Mapplethorpe was een deelnemende waarnemer bij een groot deel van zijn erotische fotografie, deed mee aan de seksuele handelingen die hij fotografeerde en betrok zijn modellen seksueel bij zich.
Andere onderwerpen includeerden bloemen, vooral orchideeën en calla, kinderen, standbeelden, en beroemdheden en andere kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading, en Patti Smith. Smith was jarenlang huisgenote van Mapplethorpe en vaak onderwerp in zijn fotografie, inclusief een koude, iconische foto die op de hoes van Smith’s eerste album Horses staat.
Zijn werk verwees vaak naar religieuze of klassieke beelden, zoals een portret van Patti Smith uit 1975 uit 1986 dat herinnert aan Albrecht Dürers zelfportret uit 1500. Tussen 1980 en 1983 creëerde Mapplethorpe meer dan 150 foto’s van bodybuilder Lisa Lyon, culminerend in het fotoboek Lady, Lisa Lyon (1983) uitgegeven door Viking Press met tekst van Bruce Chatwin.
In de zomer van 1989 bracht een reizende solotentoonstelling van Mapplethorpe nationale aandacht voor de kwesties van publieke financiering voor de kunsten, evenals vragen over censuur en het obsceen. De Corcoran Gallery of Art in Washington, D.C. had ingestemd om een van de host-musea te zijn voor de tour. Mapplethorpe besloot zijn nieuwste reeks te tonen die hij kort voor zijn dood onderzocht. Getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, omvatte de show foto’s uit zijn X Portfolio, met beelden van urophagie, gay BDSM en een zelfportret met een bullwhip in zijn anus gestoken. Ook waren foto’s van twee kinderen met ontblootte geslachtsdelen te zien. De show werd samengesteld door Janet Kardon van het Institute of Contemporary Art (ICA). De ICA ontving een subsidie van de National Endowment for the Arts om Mapplethorpe’s expositie te ondersteunen bij de Corcoran Gallery of Art. De Corcoran sloot de expositie af, waardoor het contract met de ICA werd beëindigd, omdat men niet betrokken wilde raken bij de politieke kwesties die het opriep, maar in plaats daarvan werd de galerij betrokken bij de controverse, die "de discussie in zowel de media als in het Congres omtrent de financiering van NEA-projecten die door sommigen als ongepast werden beschouwd, verhevigde." De hiërarchie van de Corcoran en verschillende leden van het United States Congress waren boos toen de werken aan hen werden getoond vanwege de homo-erotische en sadomasochistische thema’s van sommige werken. Hoewel veel van zijn werk gedurende zijn carrière regelmatig werd tentoongesteld in publiek gefinancierde tentoonstellingen, grepen conservatieve en religieuze organisaties zoals de American Family Association deze tentoonstelling aan om publiekelijk tegen overheidssteun voor wat zij noemden "niets anders dan de sensationele presentatie van mogelijk obscuur materiaal" te zijn.
In juni 1989 raakte popkunstenaar Lowell Blair Nesbitt betrokken bij het censuurvraagstuk. Nesbitt, een langjarige vriend van Mapplethorpe, onthulde dat hij een testament van $1,5 miljoen aan de museum had nagelaten, maar publiekelijk beloofde hij dat als het museum de tentoonstelling weigerde te hosten, hij de schenking zou intrekken. De Corcoran weigerde en Nesbitt schonk het geld aan de Phillips Collection in plaats daarvan. Nadat de Corcoran de Mapplethorpe-expositie had geweigerd, gingen de onderwriters van de tentoonstelling naar het nonprofit Washington Project for the Arts, dat alle beelden in zijn ruimte toonde van 21 juli tot 13 augustus 1989, voor grote menigten. In 1990 werden het Contemporary Arts Center in Cincinnati, dat de tentoonstelling ook had getoond, en Dennis Barrie beschuldigd van obsceniteit; foto’s die mannen in sadomasochistische houdingen afbeeldden, vormden de basis van beschuldigingen dat het museum en zijn directeur obsceniteit hadden gepanderd. Ze werden door een jury niet schuldig bevonden.
Volgens de ICA "liet de beslissing van de Corcoran een controversiële nationale discussie los: moeten belastinggelds de kunsten ondersteunen? Wie beslist wat 'obscene' of 'los' is in openbare tentoonstellingen? En als kunst als een vorm van vrije meningsuiting kan worden beschouwd, is het dan een schending van de First Amendment om federale financiering op grond van obsceniteit in te trekken? Tot op de dag van vandaag blijven deze vragen zeer actueel." Mapplethorpe werd een soort heldendaad voor beide kanten van de Amerikaanse cultuurstrijd. Echter, de prijzen voor veel van Mapplethorpe’s foto’s verdubbelden en soms verdrievoudigden als gevolg van alle aandacht. De reputatie van de kunstenaar zou ook geholpen hebben bij de postume verkoop bij Christie’s van Mapplethorpe’s eigen collectie meubels, aardewerk, zilver en werken van andere kunstenaars, wat ongeveer $8 miljoen opleverde."
(Wikipedia)