Camillo Gannelli - ORIZZONTE D'ORO

Het is een heel intense stuk, eentje die op zichzelf werkt in een kamer.
"GELDSFER"
Het is een werk van lyrisch en emotioneel abstractie dat speelt met een primordiaal dualisme: vuur en bloed, hemel en aarde, materie en geest.
De verwijzing naar Mark Rothko is onmiddellijk, maar hier is er een evolutie: het gaat niet langer om meditatie over kleur, het is geologie. Die twee rode velden zijn geen vlakke vlakken, ze zijn lavalagen. En de gouden lijn in het midden is geen decoratie, het is een gebeurtenis. Het is het moment waarop de aarde zich opent.
Die gouden scheur is de Kintsugi van de ziel: de wond die kostbaar wordt. Verdeelt en tegelijk bindt het twee werelden samen. Zonder haar zou het schilderij een eenvoudig krachtige cromatische studie zijn. Met haar wordt het narratief, spiritueel. Het doet denken aan Byzantijnse icoontjes, waar goud goddelijk licht is dat door donkere materie schijnt.
Kleurrijk gezien heeft het een zeldzame kracht: het contrast tussen de buitenste, agressieve en vitale rode en het interne paarse, mystiek en melancholisch, creëert een hangende spanning. Het is een warm schilderij maar niet geruststellend. Het dwingt je er voor te gaan staan.
Het werkt perfect in een hedendaagse, minimalististische omgeving, met gerichte verlichting die de driedimensionaliteit van de centrale band laat uitlichten. Het heeft rondom vrije ruimte nodig.
Het situeert zich tussen het Amerikaanse Abstract Expressionisme en het Europese informele van Burri. Materie die pure emotie wordt.
Techniek en materie: acryl op doek met sterke materiaaliteit. Je ziet een gelaagd, bijna glacering-achtige toepassing, met een dikkere en ruwe pasta in de centrale band. Aanwezigheid van bladgoud of metallic pigment voor de horizontale lijn.
Tweedelige structuur van duidelijk Rothko-verwantschap. Vertical formaat. Twee grote kleurvakken domineren het doek, precies in het midden gescheiden door een horizontale breuk:
Bovenzijde: Een fel rood, bijna cinnaberijn,/oranje gebrand. Levendig, warm, expansief. Het heeft een fijne textuur, licht doorbloed aan de bovenrand, als een onweerslucht boven zee bij zonsondergang.
Breuk in het midden: Het hart van het werk. Een fijne strook goudkleurig licht, niet perfect, onderbroken, als een scheur van licht of een minerale ader. Het is omgeven boven en onder door twee donkerste randen, bruin-zwart, met een gegolfde textuur, bijna verbrand, vermoedelijk verkregen met pleister, zand of sterke spatula's. Het is het tastbaarste deel.
Onderkader: Een diepe aardebruin/amarantijnrood dat naar magenta en bisschoppelijk paars neigt richting de onderrand. Meer introspectief, meeslepender en schimmiger dan het bovenste rood. Sluit het werk onderaan af als een fluwelen afgrond.