Tijs Dragtsma (1992) - Frida in Scattered Light

Frida Kahlo keert hier terug, niet als schilderij maar als licht dat onderbroken is. Haar gezicht, omkaderd door een kroon van gedroogde rozen en doornen, rijst uit bijna totale duisternis, volledig opgebouwd uit een veld fijne krassen die in het oppervlak van acrylglas zijn verwerkt.

Alles wat er toe doet, komt samen in haar gezicht en in de kroon erboven. De rest, haar schouders, haar donkere jurk, de ruimte eromheen, mag zwart en onaangeroerd blijven, zodat het oog nergens anders naartoe kan dan naar die ene plek waar het licht wordt vastgehouden.

Het is een passende manier om haar te ontmoeten. Kahlo bracht haar hele leven door haar eigen pijn om te zetten in beeld, zichzelf keer op keer schilderend totdat het portret onafscheidelijk werd van de persoon. Hier wordt dat instinct van buitenaf beantwoord, een beeld gemaakt niet door kleur toe te voegen maar door het oppervlak te verwijderen, merk na merk, totdat een gelijkenis overblijft.

De kroon van rozen, broos en half verwelkend, zit als een herinnering aan schoonheid die al begint te vervagen, doornen en bloesems verstrengeld zoals tederheid en lijden in haar eigen leven en werk verstrengeld waren.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, aanwezig elke dag van het uur. Licht creëert het niet, het verzacht wat er al is, vergroot het contrast totdat het gezicht naar voren lijkt te tillen vanaf de muur.

Vanuit een andere kamer leest het werk als een enkel helder hoofd dat in het zwart hangt, stil en monumentaal. Kom dichterbij en die zekerheid lost op in een veld van individuele merktekens, elk klein, geen van hen alleen genoeg om een gezicht te dragen, samen genoeg om het hare te dragen.

Frida in Scattered Light zet de serie Art with Scratch voort van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk.

"Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet getekend is, maar losgekomen. Uitgekrast lijn voor lijn in een diepe zwarte ondergrond, elke werk ontstaat door talloze nauwkeurige krassen die het licht vangen en vorm uit het duister brengen.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografie. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij verdwijnt het werk in een dicht veld van individuele merktekens. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat het ogenschijnlijk solide leek, toont zich als een delicate web van lijnen, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekraste lijnen reflecteren. Terwijl het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Uit één hoek staat de figuur duidelijk en gedefinieerd. Uit een andere verzacht het en zakt terug naar de donkerte waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gericht spotlight verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo intrigerend maakt, is zijn rustige spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met het perspectief en de sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te treden uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in stilte. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment vast, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid die zich blijft onthullen met elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een voortdurend verlangen om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vastomlijnd stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie oproepen. Die zoektocht ligt in het hart van alles wat ik creëer.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elk oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere komen voort uit afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, duidelijkheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich blijft openbaren in de loop der tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een atelier, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat als onderscheidend, intentioneel en levend aanvoelt.