Anton Kaestner - #123 - M - " Lava #2 ".

Unieke stukken, originele schilderijen van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#123 - M - " Lava #2 ".

Acrylverf in spuit op een 3 mm plexglasplaat (UV-werend).
Transparenties op oranje print.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een original werk "multi-lagen" waarvan de glanzende afwerking "glossy" nabij de toepassing van een hars uniek is.

Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Zwart mat (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een meerprijs van 90€BTW.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Certificaat van Echtheid gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld in heel Europa, Zwitserland en Dubai. Meer informatie en opties op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik omringd door de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd gewaardeerd in mijn familie, en het was mijn overleden grootvader, een vakman & kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-schriften - ik voelde altijd dat grote schilderijen recht op je afkomen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Eerst voelde ik me aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen die resoneerden met mijn verkenning van het menselijke bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad naar werkelijk kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.

Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verrijkt en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscene en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder het oppervlak. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om los te komen van de wereld en me te concentreren op mijn innerlijke zelf.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na met pensioen te gaan van mijn zakelijke carrière, ben ik me volledig aan het schilderen toegewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn publiek artistieke carrière en, tot mijn verbazing, kreeg mijn werk snel erkenning, met werken in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een bijzondere benadering van kunst, verwijderd van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik laat ’toevallige experimenten’ — alles mag om de rede te omzeilen! — de uitkomst, de lagen & spiegelingen die ik creëer leiden en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk tentoongesteld wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote dosis discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties maar geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben blij wanneer ik herken wat onontbindbare noodzaken zijn, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische beleving” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele bezitname”, maar een verruiming van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “het leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel heeft uitgemaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net als alle voorwerpen zijn ze voorwerpen op zichzelf. Daimw hebben ze dus geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mannen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, doel of eind hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproepen, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een schitterende huid waar men zijn eigen silhouet kan zien, verschilt per nieuw kijker. Elk werk fungeert als een discreet geheugen: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor nabijheid” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aanmoedigen om hun eigen introspectieve reizen te maken.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat er kan worden bereikt. Simpelweg vind ik voldoening in het continue proces van vragen stellen en groeien. Elke nieuwe creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf zo perfect dat het geen aanwezigheid van ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de coherentie in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik naar werk dat niet wordt gedefinieerd door prominente positie maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — schijnbaar glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de echte focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking van opgelegd betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder voorwerp” en als „noch inhoud, noch betekenis, noch zin” te hebben, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om verder te kijken dan decoding, en naar een meer directe manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaren zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om te interpreteren dan een stille gebeurtenis om te voelen — gevormd door verschuivende licht, translucente lagen, en de vage reflectie van de kijker die in zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoet: Proces als belichaamd denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste loslaten van controle in de handeling van maken. Ik stel voorwaarden maar geef de uitkomst op en laat het schilderij een onafhankelijk “object op zichzelf” worden, volledig onthuld alleen als het af is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling — een geduldige wachttijd voor wat er hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties omvat een paar zachte paradoxen die het werk ondersteunen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “zinvolle toevalligheden”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare stilte.

Nostalgie voor het Tegenwoordige
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noden” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil biedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streef naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "uit zijn eigen aard voortgekomen" is. Ik trek aan wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In die geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder pijn en meer kalmte — een informalisatie waar toevalligheid geen breuk is, maar een stille medepeler.

In de kern ligt een zoektocht naar het ‘le vif’ — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit gewoon het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van een enkel streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is verankerd in stille paradox geen fragiel moet zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen een bron van veerkracht worden, geloof ik.

Anton Kaestner