Aleix Albareda - All that Guixers shimmering

Uniek stuk, met echtheidscertificaat.

REDARKNES·S - Acryl op doek, 112 × 112 cm
Deze schilderijen bouwen een terrein tussen wat herkenbaar is en wat geïmagineerd is. Uitgaand van een essentiële palet van zwart, grijs en wit, wordt de schilderachtige materie een landschap, geheugen en glue. De oppervlakken verschijnen fragmentarisch, geërodeerd en opnieuw opgebouwd door vlekken, gebaren, transparanties en geometrische texturen die samenleven met een vrijer en organischer gebaar.
Het beeld lijkt op te rijzen uit een opeenhoping van materie. Het donkere centrum trekt de blik aan en fungeert als een soort kern in expansie, terwijl de penseelstreken eromheen beweging, begroeiing, rotsen of een onderworpen natuur suggereren die voortdurend transformeert. Het licht komt niet uit één punt: het verschijnt tussen de lagen, in kleine leegtes en witte fragmenten die de compositie laten vibreren.
Er wordt een iets meer architecturale structuur geïntroduceerd. De ruitvormige structuren, modulen en velden met textuur ordenen de schijnbare chaos en brengen spanning tussen orde en overloop. Het landschap is niet langer een letterlijke voorstelling maar een ervaring: iets dat je doormaakt, je herinnert en uiteindelijk wordt herbouwd door fragmenten.
In deze werken wordt het territorium niet beschreven; het wordt ervaren. De schilderkunst functioneert als een emotionele kaart waarin natuur, geheugen en menselijke interventie samenleven. De geometrische vormen lijken resten van een rationele structuur die de eigen materie schilderkunstig probeert af te breken. Uit deze confrontatie ontstaat een krachtige, bijna archeologische afbeelding, waarin elke laag het spoor van een vorige bevat.
Het vierkante formaat van 112 × 112 cm versterkt deze frontale en omhullende ervaring: de blik vindt niet gemakkelijk een ingang of uitgang, maar raakt gevangen in een oppervlak dat zich in alle richtingen uitbreidt.
Het zijn werken die uiteindelijk spreken over concrete plaatsen zonder daartoe beperkt te blijven. De schilderkunst wordt zo een sedimentatieruimte: een plek waar het geleefde, het geobserveerde en het ingebeelde samenkomen tot dezelfde materie.
aleixalbareda.com