Aleix Albareda - Uncertain step in Pinós by night

Uniek stuk, met certificaat van echtheid.

REDARKNES·S - Acryl op doek, 112 × 112 cm
Deze schilderijen vormen een terrein tussen het herkenbare en het ingebeelde. Uit een bescheiden palet van zwart, grijs en wit wordt de schilderachtige materie een landschap, geheugen en spoor. De oppervlakken verschijnen fragmentarisch, geërodeerd en opnieuw opgebouwd door vlekken, gebaren, transparanties en geometrische patronen die samengaan met een vrijere, organische gestualiteit.
Het beeld lijkt te verrijzen uit een opeenhoping van materie. Het donkere middelpunt concentreert de blik en fungeert als een soort expansieve kern, terwijl de penseelstreken eromheen beweging, begroeiing, rots of een natuur die onderworpen is aan een voortdurende transformatie suggereren. Het licht komt niet uit één punt: het verschijnt tussen de lagen, in kleine leegten en witte fragmenten die de compositie laten vibreren.
Er ontstaat een wat meer architectonische structuur. De roosters, modules en textuurvelden organiseren het schijnbare chaos en vestigen een spanning tussen orde en ontregeling.
Het landschap is niet langer een letterlijke voorstelling maar wordt een ervaring: iets wat je doorkruist, herinnert en uiteindelijk wordt heropgebouwd uit fragmenten.
In deze werken wordt het terrein niet beschreven; het wordt ervaren. De schilderkunst functioneert als een emotionele kaart waarin natuur, geheugen en menselijke tussenkomst samenleven. De geometrische vormen lijken resten van een rationele structuur die de schilderachtige materie zelf probeert te ontrafelen. Uit dit duel ontstaat een krachtige, bijna archeologische afbeelding, waarin elke laag het spoor van een vorige laag bevat.
Het vierkante formaat van 112 × 112 cm versterkt deze frontale en omhullende ervaring: de blik vindt niet gemakkelijk een ingang of uitgang, maar raakt gevangen in een oppervlak dat zich in alle richtingen uitbreidt.
Het zijn werken die in het kort spreken over concrete plaatsen zonder daartoe beperkt te blijven. De schilderkunst wordt zo een ruimte van sedimentatie: een plek waar geleefd, gezien en verbeeldd uiteindelijk één en dezelfde materie vormen.
aleixalbareda.com