Aleix Albareda - LA COMA I LA PEDRA FORGOTTEN FEARS

Uniek stuk, met echtheidscertificaat.

REDARKNES·S - Acryl op doek, 112 × 112 cm
Deze schilderijen bouwen een landschap tussen wat herkenbaar is en wat voorgesteld wordt. Uit een essentiële palet van zwart, grijs en wit wordt de schilderachtige materie een landschap, herinnering en vingerafdruk. De oppervlakken verschijnen gefragmenteerd, geërodeerd en opnieuw opgebouwd door vlekken, gebaren, transparanties en geometrische structuren die samenleven met een meer vrije en organische gestiek.
Het beeld lijkt op te duiken uit een opeenhoping van materie. Het donkere centrum concentreert de blik en fungeert als een soort kern in expansie, terwijl de penseelstreken eromheen beweging, begroeiing, rots of een natuur onderhevig aan een voortdurende transformatie suggereren. Het licht komt niet uit één punt: het verschijnt tussen de lagen, in kleine leegtes en witte fragmenten die de compositie laten vibreren.
Er wordt een wat meer architectonische structuur geïntroduceerd. De rasterlijnen, modules en textuurruimtes ordenen de schijnbare chaos en vestigen een spanning tussen orde en overstroming. Het landschap wordt niet langer een letterlijke representatie maar een ervaring: iets wat je passeert, je herinnert en uiteindelijk heropbouwt door middel van fragmenten.
In deze werken wordt het gebied niet beschreven; het wordt ervaren. De schilderkunst functioneert als een emotionele kaart waarin natuur, herinnering en menselijke tussenkomst samenleven. De geometrische vormen lijken resten van een rationele structuur die de schilderachtige materie zelf probeert af te breken. Uit dit conflict ontstaat een krachtige, bijna archeologische afbeelding, waarin elke laag het spoor van een eerdere laag lijkt te bevatten.
Het vierkante formaat van 112 × 112 cm versterkt deze frontale en omhullende ervaring: de blik vindt niet gemakkelijk een ingang of uitgang, maar raakt gevangen in een oppervlak dat zich in alle richtingen uitbreidt.
Het zijn werken die uiteindelijk spreken over concrete plaatsen zonder daartoe beperkt te blijven. De schilderkunst wordt zo een sedimentatie-ruimte: een plek waar het geleefde, het waargenomen en het geïmagineerde samen eenzelfde materie vormen.
ailexalbareda.com