Aleix Albareda - LET NAVÈS BE SLOW

Uniek werk, met certificaat van echtheid.

REDARKNES·S - Acryl op doek, 112 × 112 cm
Deze schilderijen bouwen een gebied tussen het herkenbare en het geïmagineerde.
Uit een essentiële palet van zwart, grijs en wit, verandert de schildermatige materie in landschap, herinnering en spoor. De oppervlakken verschijnen gefragmenteerd, geërodeerd en herbouwd door vlekken, gebaren, transparanties en geometrische patronen die samenleven met een vrijere en organischere gebaar.
Het beeld lijkt te verrijzen uit een opeenhoping van materie. Het donkere centrum trekt de blik naar zich toe en fungeert als een soort groeiende kern, terwijl de penseelstreken die het omringen beweging, vegetatie, rots of een natuur onderworpen aan voortdurende transformatie suggereren. Het licht komt niet uit één enkel punt: het verschijnt tussen de lagen, in kleine leegtes en witte fragmenten die de compositie laten vibreren.
Er wordt een enigszins architecturale structuur geïntroduceerd. De rasters, modules en textuurvelden organiseren het schijnbare chaos en vestigen een spanning tussen orde en overloop. Het landschap is niet langer een letterlijke weergave maar wordt een ervaring: iets dat wordt doorgemaakt, herinnerd en uiteindelijk weer opgebouwd door fragmenten.
In deze werken wordt het gebied niet beschreven; men ervaart het. De schilderkunst werkt als een emotionele kaart waarin natuur, herinnering en menselijke ingreep samenleven. De geometrische vormen lijken resten van een raisonnële structuur die de eigen schilderachtige materie probeert te ontrafelen. Uit deze confrontatie ontstaat een krachtige, bijna archeologische beeldvorming, waarin elke laag de sporen van een vorige laag lijkt te bevatten.
Het vierkante formaat van 112 × 112 cm versterkt deze frontale en omhullende ervaring: de blik vindt niet eenvoudig een ingang of uitgang, maar raakt gevangen in een oppervlak dat zich in alle richtingen uitbreidt.
Het zijn werken die spreken, uiteindelijk, over concrete plaatsen zonder daartoe beperkt te blijven. De schilderkunst wordt zo een sedimentatieruimte: een plek waar het geleefde, het waargenomen en het geïmagineerde uiteindelijk één en hetzelfde materiaal vormen.

aleixalbareda.com