Aleix Albareda - TAKE ME TO LLOBERA, TAKE ME NOW

Uniek werk met echtheidscertificaat.

REDARKNES·S - Acryl op doek, 112 × 112 cm
Deze schilderijen bouwen een gebied uit tussen wat herkenbaar is en wat geïmagineerd is. Uitgaande van een essentiële palet van zwart, grijstinten en wit, wordt de schilderlijke materie een landschap, geheugen en spoor. De oppervlakken verschijnen gefragmenteerd, geërodeerd en heropgebouwd door vlekken, gebaren, transparanties en geometrische structuren die samenleven met een vrij en organisch gebaar.
Het beeld lijkt tevoorschijn te komen uit een opeenstapeling van materie. Het donkere centrum concentreert de blik en fungeert als een soort expansie-kern, terwijl de penseelstreken eromheen beweging, vegetatie, rots of een natuur onderworpen aan voortdurende transformatie suggereren. Het licht komt niet uit een enkel punt: het verschijnt tussen de lagen, in kleine leegtes en witte fragmenten die de compositie laten trillen.
Er wordt een iets architectonischere structuur ingevoerd. De rasters, modules en textuurvelden ordenen de schijnbare chaos en vestigen een spanning tussen orde en overvloed. Het landschap verliest zijn letterlijke representatie en wordt een ervaring: iets wat men doorkruist, onthoudt en uiteindelijk heropbouwt door middel van fragmenten.
In deze werken wordt het gebied niet beschreven; het wordt ervaren. De schilderkunst fungeert als een emotionele kaart waar natuur, geheugen en menselijke interventie samenkomen. De geometrische vormen lijken restanten van een rationele structuur die de schilderachtige materie zelf probeert af te breken. Uit dit confrontatie ontstaat een krachtige, bijna archeologische beeld, waar elke laag het spoor bevat van eerder bestaan.
Het vierkante formaat van 112 × 112 cm versterkt deze directe en omvattende ervaring: de blik vindt niet gemakkelijk een ingang- of uitgangspunt, maar raakt gevangen in een oppervlak dat in alle richtingen uitbreidt.
Het zijn werken die spreken, uiteindelijk, over concrete plaatsen terwijl ze daar niet toe beperkt blijven. De schilderkunst wordt zo een sedimentatieruimte: een plek waar het geleefde, het geobserveerde en het geïmagineerde samen dezelfde materie vormen.
alexalbareda.com