Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)





€ 38 | ||
|---|---|---|
€ 33 | ||
€ 28 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 140963 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Alessandro Padovan’s unieke 2026 contemporaine sculptuur in het rood, getiteld “3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)”, gemaakt van ijzer en hout, 32 cm breed, 32 cm hoog en 12 cm diep, met handtekening, voorzien van een plexiglazen vitrine, afkomstig uit Italië en verkocht door Galleria.
Beschrijving van de verkoper
Het werk is geboren uit een ideaal gesprek met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëzie heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en dagelijkse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd via een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroef.
In plaats van de nagels die Aubertin gebruikt, gebruik ik honderden schroeven, volgens een nauwkeurige geometrische structuur over het rode oppervlak geplaatst. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier getransformeerd tot een autonoom artistiek element. Zijn herhaling creëert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.
Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak oprijzen en een soort visuele trillingen veroorzaken. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men haar zijwaarts bekijkt, verschijnt juist haar ware driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijker te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo het symbool van bouw en vernietiging tegelijk: wat normaal gesproken dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.
De transparante vitrine isolateert en beschermt, waardoor het werk een hedendaags reliek wordt.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en straatkunst, en verwijzen qua visuele taal en culturele impact naar het werk van grote namen als Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en globaal design, oproepend symbolen en merken die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen replica’s of officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en herlezing van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd door iconische grote merken, terwijl een sterke autonome artistieke identiteit behouden blijft.
Het werk is geboren uit een ideaal gesprek met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëzie heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en dagelijkse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd via een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroef.
In plaats van de nagels die Aubertin gebruikt, gebruik ik honderden schroeven, volgens een nauwkeurige geometrische structuur over het rode oppervlak geplaatst. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier getransformeerd tot een autonoom artistiek element. Zijn herhaling creëert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.
Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak oprijzen en een soort visuele trillingen veroorzaken. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men haar zijwaarts bekijkt, verschijnt juist haar ware driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijker te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo het symbool van bouw en vernietiging tegelijk: wat normaal gesproken dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.
De transparante vitrine isolateert en beschermt, waardoor het werk een hedendaags reliek wordt.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en straatkunst, en verwijzen qua visuele taal en culturele impact naar het werk van grote namen als Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en globaal design, oproepend symbolen en merken die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen replica’s of officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en herlezing van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd door iconische grote merken, terwijl een sterke autonome artistieke identiteit behouden blijft.

