Ramon Barnadas Fàbrega (1909-1981) - Paisaje

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorende tot Ramon Barnadas, dat een berglandschap uitbeeldt bij het ontwaken van de lente, waar de bomen nog naakt rijzen boven een kleurrijke begroeiing tegen de sereen blauwe bergen. Het schilderij valt op door zijn uitstekende technische beheersing en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Dimensies met lijst: 63x56x6 cm.
· Dimensies zonder lijst: 46x38 cm.
· Olieverf op paneel, met handtekening van de kunstenaar rechtsonder.
· Het werk verkeert in goede staat van onderhoud.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen bij de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de bijgevoegde foto's vormen een integraal onderdeel van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in mockup als indicatie; er kunnen verschillen bestaan ten opzicht van het werk in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met gebruik van materialen van hoge kwaliteit om optimale bescherming te garanderen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending vindt plaats via Correos, GLS of NACEX met traceerfunctie. Verzendingen naar internationale bestemmingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een natuurlandschap met een intense persoonlijkheid, gedomineerd door een groep slanke bomen die oprijzen voor een opeenvolging van blauwpaarse bergen. De scène lijkt een moment van transitie vast te leggen waarin de winter zich terugtrekt en de natuur langzaam ontwaakt. De stamstammen zijn nog naakt en de takken bijna leeg, terwijl een lage vegetatie vol groen, geel, oker, roodbruin en violet aanwezig is. De hele omgeving straalt een gevoel van vernieuwing uit, alsof de eerste tekenen van een nieuw seizoen stilletjes door het dal beginnen te sijpelen.

De compositie is opgebouwd uit een duidelijke overlappende vlakverdeling. In het onderste gedeelte bevindt zich een ver laaglandterrein bedekt met gras, struiken en kleine planten; in het tussenstuk rijzen de bomen op, vergezeld door een dichte massa begroeiing; en op de achtergrond vormen de bergen een kalme barrière onder een grijs-bleekblauwe lucht. Deze opeenvolging leidt de blik van de rijkdom van de kleuren in het eerste plan naar de sereniteit van de verte, en creëert een overtuigende indruk van ruimte en diepte.

Het eerste plan vertoont een uitzonderlijke variatie aan kleuren. Gele-tinten, okeren, bruin, winten, rozes en kleine accenten van levendig geel verspreiden zich over het terrein, wat een wilde begroeiing suggereert die spontaan groeit. Het gaat niet om een orde/gekaderd gebied, maar om een vrije natuurtuin waar elke plant zijn plek lijkt te vinden volgens het ritme van de seizoenen.

In de onderste band vormen groene en gele tinten een heldere basis die contrasteert met de donkerdere zones achteraan. Deze helderheid introduceert de scène en geeft een gevoel van nabijheid, alsof de toeschouwer aan de rand van een weide staat. De verschillende tinten suggereren kleine oneffenheden van het terrein, jonge kruiden, gevallen bladeren en hoeken waar vocht koelere kleuren behoudt.

Tussen de begroeiing verschijnen talloze gele accenten die het landschap opfleuren. Sommige herinneren aan kleine wilde bloemetjes die net beginnen te openen, terwijl andere lijken op lichtreflexen op de planten. Hun onregelmatige spreiding creëert een vrolijk en spontaan ritme. Deze lichte accenten springen vooral uit tegen de diepe groenen en bruine tinten van de omgeving, als signalen van vitaliteit in een landschap dat nog getekend is door de naaktheid van de bomen.

De struiken in het eerste plan vormen een compacte massa, maar vol variaties. Daarin zijn olijfgroene tinten, aardse tonen, roodbruine schakeringen, vervaagde paarstinten en bijna zwarte gebieden te onderscheiden. Deze rijkdom geeft het gewas een dichte en overvloedige indruk, terwijl het toch een wilde en licht ruwe aard behoudt. De natuur wordt niet ideaal weergegeven, maar vol contrasten, veranderingen en onvoorspelbare vormen.

In het midden van de compositie rijzen verschillende jonge bomen op met dunne stammen en lange takken. Hun verticale silhouetten doorboren een groot deel van de afbeelding en verbinden visueel het terrein met de lucht. Sommigen hebben rechte en ingetogen vormen, anderen buigen of splitsen zich in grillige takken. Deze diversiteit geeft de gehele voorstelling een natuurlijke uitstraling en voorkomt een star of te ordenend uiterlijk.

De bomen aan de linkerkant hebben lichte en open kruinen, gevormd door kleine groeperingen bladeren of scheuten in grijstinten, groentinten, roze en beige. Hun donkere takken strekken zich vrij uit en tekenen delicate vormen tegen de lucht. De schaarste aan blad geeft de hele structuur weer en accentueert het gevoel dat het koude seizoen net voorbij is of nog invloed uitoefent op het landschap.

In het centrale gebied kruisen de takken en vormen een dynamisch netwerk. Sommige omhooggroeiend bijna verticaal, andere wijdend naar de zijkanten of zacht afdalend. Deze reeks van natuurlijke lijnen brengt beweging in de scène en lijkt het groeipatroon van de bomen te weerspiegelen. De fijnere takken verdwijnen geleidelijk in de hemel, alsof ze naar het licht proberen te reiken.

Een van de meest aanwezige bomen steekt net rechts van het centrum omhoog. Zijn stam is dikker en helderder dan de anderen, met roze, bruin, oker en kleine geelgroene reflecties. Vanuit hem vertrekken talrijke takken die zich in verschillende richtingen openen, waardoor een brede structuur ontstaat. Zijn positie en hoogte maken hem tot een van de belangrijkste aandachtspunten van het werk.

Deze centrale boom lijkt als grens te fungeren tussen twee omgevingen. Links daarvan opent een toegankelijkere zone waar de bergen duidelijk te zien zijn; rechts ervan concentreert zich een veel donkerdere en dichtere begroeiing. De boom vormt zo een evenwicht tussen openheid en diepte, tussen de verre vallei en de omhullende nabijheid van de struiken.

Aan de rechterkant verschijnt een machtige massa begroeiing bestaande uit donkergroenes, blauwzwart, bruin en kleine rode tinten. Zijn dichtheid contrasteert met de lichtheid van de naakte takken en geeft een sterk visueel gewicht. Deze zone kan wijzen op een groep evergreen-bomen, een gesloten bos of een helling bedekt met struiken. Zijn aanwezigheid roept mysterie op, alsof hij de voortzetting van het landschap verbergt.

Boven deze donkere begroeiing rijzen takken met vervaagde roze tinten, paarse, grijze en roestbruine tinten. Sommigen behouden kleine blad- of scheutgroepen die hun contouren verzachten. De combinatie van koude en warme kleuren geeft rijkdom en laat een goed zicht op een zachte belichting door een bewolkte hemel toe.

Deze onregelmatige kruinen lijken zacht te wiebelen en brengen een windgevoel in de scène.

Het verschil tussen beide zijden van de compositie is bijzonder aantrekkelijk. Het linkerdeel geeft lucht, afstand en helderheid, terwijl rechts schaduw, begroeiing en diepte concentreert. Deze tegenstelling verbreekt de harmonie niet, maar maakt het landschap levendiger. De blik kan van de open ruimtes naar de verborgen zones bewegen en een natuur ontdekken die helderheid en mysterie afwisselt.

Achter de bomen strekt zich een heldere baan van romige, bleke grijstinten en blauw-witte tinten uit. Dit gebied kan overeenkomen met verre velden, verlichte flanken of resten van sneeuw in het dal. Zijn helderheid scheidt de donkere stammen van de bergen en vergroot het gevoel van afstand. Ook introduceert het een visuele pauze tussen de intense begroeiing van het eerste plan en de grote blauwe massa’s in de achtergrond.

De heldere vormen van het dal verschijnen gedeeltelijk verborgen achter de bomen, zodat de toeschouwer alleen door de ruimtes tussen de stammen kan reconstrueren wat er is. Dit gefragmenteerde beeld is suggestief, omdat het mogelijk maakt een veel groter landschap te verbeelden dat verder reikt dan wat zichtbaar is. De bleke zones strekken zich horizontaal uit en functioneren als een visueel pad dat naar de bergen leidt.

De berg in het midden heeft een zachte, bolle silhouet. Zijn blauwe en grijsachtige tinten stralen afstand en sereniteit uit, in contrast met de aardse en vurige kleuren van het eerste plan. De flank lijkt langzaam af te dalen naar het dal en is gedeeltelijk bedekt door een frisse atmosfeer. Zijn aanwezigheid biedt stabiliteit en schept een natuurlijke horizon achter de drukte van takken en struiken.

Aan de linkerkant is een andere, verder weg en diffuus gevormde bergketen te zien. De contouren lijken verzacht door de afstand en vervagen gedeeltelijk met de lucht. Dit geleidelijke verlies van chromatische intensiteit creëert een aangename diepte. De kijker kan zich voorstellen dat de bergen verder gaan dan de grenzen van de scène, deel uitmakend van een uitgestrekt en stil gebied.

De blauwen van de achtergrond vormen een belangrijk contrast met de groen-, geel- en bruintinten van het nabije terrein. Terwijl de bergen frisheid, kalmte en afstand uitstralen, brengt de begroeiing op het eerste plan warmte, energie en beweging. Deze cromatische relatie helpt de verschillende ruimtes te onderscheiden en tegelijkertijd samen te brengen binnen een gedeelde sfeer.

De lucht bezet de bovenkant en lijkt gedomineerd door grijsachtige blauwen, rustige hemelsblauw en delicate witachtige variaties. Hij is niet volledig onbewolkt, maar bedekt met een subtiele en gelijkmatige helderheid. Deze atmosfeer kan herinneren aan een koele ochtend, een vroege lentedag of het ogenblik na een lichte regen. Het ontbreken van fel licht versterkt het intieme en contemplatieve karakter van het landschap.

De helderheid van de lucht laat de fijnste takken extra duidelijk uitkomen. Hun donkere vormen rijzen en splitsen zich tegen de blauwere achtergrond, wat een delicaat gaas oplevert. Sommige takken eindigen in kleine knopjes, verspreide bladeren of gouden vormen die het herleven van de bomen aankondigen. Deze tegenstelling tussen de naaktheid van de structuur en de opkomst van nieuw leven is een van de meest poëtische aspecten van de scène.

De verlichting lijkt zachtelijk over het hele landschap uit te spreiden. Er is niet één zone die direct door een straal licht wordt verlicht, maar een diffuus helderheid waardoor de kleuren van de begroeiing geleidelijk aan de oppervlakte komen. De gele tinten van het eerste plan en de roze tinten van de stammen krijgen hierdoor meer nadruk. Het resultaat is een frisse, rustige en licht melancholische sfeer.

Ondanks de overwegend serene toon, biedt de scène een opmerkelijk gevoel van beweging. De takken openen en kruisen in verschillende richtingen; de kleuren van het ondergroei veranderen voortdurend; en de kroonvormen van de bomen lijken op een lichte bries te reageren. De natuur komt aktief over, hoewel haar transformatie langzaam en stil plaatsvindt. Alles lijkt te groeien, te veranderen of zich voor te bereiden op een nieuw stadium.

De compositie combineert verticale, diagonale en horizontale lijnen. De stammen geven verticaliteit en hoogte; de takken creëren diagonalen die de ruimte dynamiseren; en de dalstroken en bergen bieden horizontale stabiliteit. Deze verscheidenheid stuurt de blik vloeiend, waardoor je de afbeelding kunt verkennen van dichtbij tot aan de lucht en terug naar de bergen.

Het ontbreken van menselijke figuren, duidelijke paden of bouwwerken versterkt het gevoel van isolatie. Het landschap lijkt een geïsoleerde hoek, nog vrij van elke zichtbare interventie. Het lijkt een plek die ontdekt is tijdens een soloitje in het veld, wanneer de blik onverwacht stil staat voor de schoonheid van enkele bomen, een helling en het veranderende licht van het seizoen.

Deze eenzaamheid straalt niet verwaarlozing uit, maar rust. De scène nodigt uit tot het voorstellen van de stilte van het dal, onderbroken alleen door de wind tussen de takken, het gezang van een vogel of het beweging van droge bladeren. De toeschouwer kan zich opgenomen voelen in het landschap, terwijl hij het observeert vanaf de nabijheid van de begroeiing. Het werk roept zo een intieme ervaring op, verbonden met de geduldige waarneming van de natuur.

Het seizoensmoment is fundamenteel om de sfeer van het schilderij te begrijpen. De bomen zijn nog naakt en herinneren aan de soberheid van de winter, terwijl de gele en groene tinten van de bodem de komst van de lente aankondigen. Deze coëxistentie van het einde en het begin maakt van het landschappen een voorstelling van verandering. De natuur lijkt te hangen tussen twee toestanden, het bevroren en het tonen van tekenen van vernieuwing.

Het werk kan ook worden geïnterpreteerd als een reflectie op veerkracht en de tijd die verstrijkt. De bomen blijven rechtop na de winter, tonen hun naakte takken zonder hun kracht te verliezen. Onder hen begint de begroeiing kleur en vitaliteit terug te krijgen. De bergen, sereen en onbeweeglijk in de verte, vormen een contrast met de veranderende cyclus van planten en bomen, wat de blijvendheid tegenover verandering symboliseert.

De rijkdom van kleur maakt van elke hoek van het landschap een kleine visuele ervaring. De heldere gele accenten trekken eerst de aandacht; de donkere groenen geven diepte; roze en paarse tinten verzachten de stammen en kruinen; en blauwen leiden naar de verte. Hoewel vele kleuren in het beeld samenleven, lijken ze alle verbonden door de frisse en iets mistige atmosfeer van de omgeving.

De kijker kan zijn tocht beginnen in de groene en gele band van het eerste plan, daarna verder naar de struiken bewegen en de stammen omhoog zien klimmen. vanuit de takken richt hij zich naar de hemel en daalt daarna weer af naar de blauwachtige bergen. Ten slotte leiden de heldere delen van het dal terug naar de begroeiing. Deze circulaire beweging maakt de compositie omhullend en laat bij elke beschouwing nieuwe tinten ontdekken.

Samengevat stelt het werk een bergachtig landschap voor in een moment van seizoensovergang, met naakte bomen die boven een overvloedige en kleurrijke begroeiing oprijzen. De groenen, gele, oker en roodgekleurde tinten van het eerste plan contrasteren met de serene blauwtonen van de bergen en de hemel, terwijl ouvert koppen een opgaande en dynamische cadans creëren. De helderheid van het dal, de dichtheid van het bos rechts en het delicate verschijnen van knoppen en wilde bloemen bouwen een sfeer van stilte, frisheid en vernieuwing. Meer dan enkel een beschrijving van een natuurhoek viert het schilderij de veerkracht van de bomen, de ontkieming van het land en de schoonheid van dat moment waarop de winter begint toe te geven aan de komst van een nieuwe lente.