Roberto Cafarotti - L’ingegnere





Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 141475 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Roberto Cafarotti, L’ingegnere, olieverf op doek 50 × 40 cm, 2026, origineel, handgesigneerd, contemporaine interieuroe scène, gewicht 1 kg, wit en zwart.
Beschrijving van de verkoper
Roberto Cafarotti heeft onlangs de Fabrizio De André-prijs in de schilderkunst gewonnen, tijdens de vijfentwintigste editie.
L’Ingegnere
Olio su tela, 50 × 40 cm, 2026
Roberto Cafarotti
Haar naam is Sofia.
Ze is zesentwintig jaar oud en studeert ingenieurswetenschappen.
Op haar borst, net onder het sleutelbeen, heeft ze Mir.. getatoeëerd.
Het is geen artiestennaam, geen abstract idee: het zijn de eerste drie letters van Mirella, haar dochter.
Sofia zat aan tafel, met haar armen over elkaar, het overhemd open en een rechte blik.
Ze poseerde niet.
Ze hield gewoon alles vast: de examens, de nachtdiensten, de kosten, de deadlines, en vooral dat kleine meisje dat in de andere kamer sliep.
Sofia vraagt geen medelijden.
Ze heeft geen tijd voor discussies over de ‘moeilijkheid om vrouw te zijn’.
Zij studeert, werkt, brengt haar dochter groot en draagt het gezin voort met dezelfde precisie waarmee ze constructies berekent: zonder drama’s, zonder excuses, met een stille en vasthoudende kracht.
Die avond glimlachte Sofia niet.
Ze hield haar blik alleen gericht, zoals ze altijd doet.
Omdat vrouwen zoals zij niet gered hoeven te worden.
Ze hebben al alles wat telt op hun schouders.
En die dragen ze.
Roberto Cafarotti heeft onlangs de Fabrizio De André-prijs in de schilderkunst gewonnen, tijdens de vijfentwintigste editie.
L’Ingegnere
Olio su tela, 50 × 40 cm, 2026
Roberto Cafarotti
Haar naam is Sofia.
Ze is zesentwintig jaar oud en studeert ingenieurswetenschappen.
Op haar borst, net onder het sleutelbeen, heeft ze Mir.. getatoeëerd.
Het is geen artiestennaam, geen abstract idee: het zijn de eerste drie letters van Mirella, haar dochter.
Sofia zat aan tafel, met haar armen over elkaar, het overhemd open en een rechte blik.
Ze poseerde niet.
Ze hield gewoon alles vast: de examens, de nachtdiensten, de kosten, de deadlines, en vooral dat kleine meisje dat in de andere kamer sliep.
Sofia vraagt geen medelijden.
Ze heeft geen tijd voor discussies over de ‘moeilijkheid om vrouw te zijn’.
Zij studeert, werkt, brengt haar dochter groot en draagt het gezin voort met dezelfde precisie waarmee ze constructies berekent: zonder drama’s, zonder excuses, met een stille en vasthoudende kracht.
Die avond glimlachte Sofia niet.
Ze hield haar blik alleen gericht, zoals ze altijd doet.
Omdat vrouwen zoals zij niet gered hoeven te worden.
Ze hebben al alles wat telt op hun schouders.
En die dragen ze.

