Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo. Titel Fragmenten-Tritone
- Jaar 2026 . Editie nr. 2/8 - Gesigneerd en gecertificeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal : Koud smelten van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat



Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
Vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een voorwaarde in transitie. Ze wordt onderbroken, uit elkaar gehaald en opnieuw samengesteld, waardoor de eigen onstabiele aard naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig schijnt te zijn, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrenkt met tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.




MATTEO CIFFO

Geboorteplaats Biella, 1987, sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat het behoudt. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, aardlagen uit Armenië, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot hergeboorte.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als sculpturaal beschouw: een hergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een geschiedenis met zich meedragen. Ik haal ze uit elkaar en herkomponeren ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer behoren tot hun vorige toestand, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor zichtbaar wordt het moment waarop materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

De weg wordt een transformatie die verder gaat dan traditionele sculptuur, dichterbij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik stoffen die al een bestaan hebben gehad, haal ze uit elkaar en hercombineer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.
De zoektocht kruist materialen die een innige contradictie belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onuitwisbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een instabiele aard die kan reageren, oxideren en in de loop van de tijd transformeren. Deze toestand maakt van de materie een actieve partner in het werk, betrokken in een voortdurend gesprek met tijd en omgeving.
Perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid verschijnt als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, met op het oppervlak sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie.

Zelfgeleerd heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, waarnemen en luisteren. De benadering is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde vormen weerspiegelen hoe geheugen werkt: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en vernieuwen.
Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als objecten die tussen verval en hergeboorte, tussen blijvende en transformerende toestand, hangen en aan materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie teruggeven.