Tijs Dragtsma (1992) - Venus Rising From the Deep

In het diepe blauwere spiegelglas draait Venus haar gezicht naar het licht toe, en wat haar blik terugkaatst is geen verf of drukwerk maar een veld fijne krassen, vastgehouden in het oppervlak zelf. Haar profiel, de krul van haar haar, de lijn van haar schouder leven allemaal waar het oppervlak is geopend om het licht te vangen. Overal elders bewaart het glas zijn stilte, en de godin stapt vooruit uit een blauw zo diep dat het als de zee lijkt waaruit ze geboren werd.

Dat blauw is geen versiering, het is de mythe zelf, de kleur van het water waaruit Venus opstond, van diepte, van iets ouds dat nooit helemaal tot rust komt. Het draagt het hele werk zoals de zee een verhaal draagt dat ouder is dan elke enkele vertelling ervan.

Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld is in het oppervlak gekrast door beheerst oppervlakteschade, een veld van afzonderlijke sporen dat pas een gezicht en een gebaar wordt wanneer het als geheel wordt gezien. Van dichtbij is het textuur en slijtage, van over de kamer gezien is het monumentaal, een figuur die halverwege een draai wordt gevangen in een gang van blauw licht.

Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. Het gezicht en de opgeheven hand zijn altijd aanwezig in het glas, en onder een sterker licht verdiept het contrast eenvoudigweg, terwijl de krassen de kamer om hen heen raken en vasthouden. Wat verandert is nooit Venus, alleen de reflectie die haar omringt.

Omdat het oppervlak gespiegeld is, worden de kamer waarin je staat en jijzelf erin gevouwen in hetzelfde blauw als de godin. Je kijkt niet zozeer naar Venus als wel staat naast haar, gevangen in hetzelfde glas, deel van hetzelfde oprijzende licht.

Er zit een rustige symbolische lading in het kiezen voor haar hierin, een godin die het meest bekend is om wat van haar werd afgenomen, een arm die door de tijd verloren ging, een verhaal dat eeuwenlang werd verteld door afwezigheid zozeer als door vorm. Hier wordt dezelfde logica van verwijdering juist de manier waarop ze weer zichtbaar wordt; schade gelezen niet als verlies maar als structuur, en schoonheid terugkerend doordat wat is weggenomen eerder dan toegevoegd wordt.

Venus Rising From the Deep zet de Art on Mirror-reeks voort van Tijs Dragtsma, waarin gekraste afbeeldingen worden gezet in gekleurd spiegelglas en de kijker een onderdeel van het werk wordt. Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken tot meedoen verandert.

"Zij rijst niet op uit verf, maar uit wat het licht mocht bewaren."

Over Art on Mirror – Blue

Art on Mirror is een geheel van werken waarin het beeld in gekleurd spiegelglas wordt gekrast, en de wereld voor het werk wordt onderdeel ervan. Elke lijn is uitgeworpen in een diepblauw gespiegeld oppervlak van acryylglas. De krassen zijn altijd aanwezig, fel tegen de kleur, terwijl het oppervlak eromheen de kamer, het daglicht en de persoon die kijkt blijft terugspiegelen.

Van een afstand leest het beeld helder en voltooid, een bleke figuur gevangen in een veld van blauw. Ga je dichterbij, dan opent het werk zich tot een delicate web van individuele sporen, fijn en doelbewust, elk essentieel voor het geheel. Achter en tussen hen doet de spiegel wat een spiegel doet. Het draagt de kamer en de kijker naar de composie, zodat de omgeving in het werk verandert met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf stevig op zijn plek blijft.

Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het. Het blauwe veld absorbeert en reflecteert, de gekraste lijnen vangen en vasthouden, en onder een gerichte spotlight verdiept het contrast totdat de figuur een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Bij zachter licht komt de kleur naar voren en nestelt het werk zich in een rustigere register, zonder ooit zijn onderwerp te verliezen.

Blauw is de kleur van de nacht, van diep water en van stille afstand. Dat is de emotionele bodem waartegen elk werk in deze serie is geplaatst, en de onderwerpen zijn gekozen om daartoe te behoren.

Art on Mirror zet voort wat Art with Scratch begon bij Tijs Dragtsma, op een nieuw veld. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze die uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker is erin.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elk oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Anderen komen voort uit afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat ze bindt is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezighe id.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openstaat voor interpretatie. Mijn doel is niet alleen om een beeld te maken, maar om een werk te creëren dat de aandacht vasthoudt, tot reflectie uitnodigt en zichzelf blijft onthullen na verloop van tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een atelier, maar een zich ontwikkelend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat als onderscheidend, doelbewust en levend aanvoelt.