Tijs Dragtsma (1992) - Windblown Beneath the Stars

Windblown Beneath the Stars begint met een gezicht dat in het midden van een draai gevangen zit, haar naar de zijkant gescheurd door een wind die nooit helemaal gaat liggen, krullen die afglijden in het donker. Alles wat zacht was in de originele tekening is teruggebracht tot twee toestanden: het overgebleven licht en het zwarte dat er niet is, dus wat resteert is een gezicht dat volledig uit terughouding lijkt opgebouwd.

Niets hier is toegevoegd. Elke haarslag, elk vlekje licht over het jukbeen, elk klein puntje dat als rijp of vallende sneeuw verspreid lag, werd weggenomen uit een solid veld blauw, niet erop getekend. Dat is de stille discipline van deze serie: het beeld verschijnt door verwijdering, door een veld van individuele markeringen en gecontroleerde krassen in de oppervlakte gesneden in plaats van pigment of een druk die eroverheen ligt.

Het glas is een diepe, koude blauwtoon, en die kleur is hier geen decoratie. Blauw is de nachtelijke hemel en open lucht, de kleur van afstand en van stil blijven tegen een wind die je wil verplaatsen, en het zet zich rond dit figuur neer zoals herinnering zich rondom een moment verzamelt waarvan je zeker was dat het zou verdwijnen maar dat het op de een of andere manier toch niet deed.

Vanuit de andere kant van de kamer leest het gezicht als heel, monumentaal, gevangen in dat ene zwevende moment. Ga dichterbij en het lost op in een veld van fijne krassen en verspreide puntjes, een privé-constellatie die pas weer into a face opheldert als je weer afstand neemt, op dezelfde manier waarop sterren pas een hemel worden vanaf een afstand.

Het beeld is er altijd, met of zonder direct licht, het verdwijnt niet en het staat nooit aan. Wat verandert is alleen wat licht ermee doet: onder een sterkere gloed vangen de krassen het licht en schitteren ze, het contrast verdiept, en rondom het figuur de kamer zelf, en jij, drijven in de gespiegelde blauw, zodat kijken naar haar betekent jezelf terugvinden die in dezelfde wind gevangen lijkt te zijn.

Windblown Beneath the Stars zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekrabde beeldtaal is ingebed in gekleurd spiegelglas en de kijker een deel van het werk wordt, een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Sommige gezichten worden niet belicht. Ze zijn onbedekt."

Over Art on Mirror – Blue

Art on Mirror is een oeuvre waarin het beeld gekrast is in gekleurd spiegelglas, en de wereld voor het werk wordt er onderdeel van. Elke lijn wordt in een diepblauw spiegelend oppervlak van acryliethars gekerfd. De krassen zijn er altijd, fel tegen de kleur, terwijl het oppervlak eromheen de kamer, het daglicht en de kijker blijft reflecteren.

Van een afstand leest het beeld helder en compleet, een bleke figuur die wordt vastgehouden in een veld blauw. Ga dichterbij en het werk opent zich in een delicate web van individuele markeringen, fijn en doelbewust, elk essentieel voor het geheel. Achter en tussen hen doet de spiegel wat een spiegel doet. Het draagt de kamer en de kijker mee in de compositie, zodat de omgeving in het werk verandert met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf standvastig op zijn plek blijft.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. De blauwe ondergrond absorbeert en weerspiegelt, de gekrast lijnen vangen en behouden, en onder een gerichte spotlight verdiept het contrast totdat de figuur een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Bij zachter licht komt de kleur naar voren en rust het werk in een stillere register, zonder ooit zijn onderwerp te verliezen.

Blauw is de kleur van de nacht, van diep water en van stille afstand. Dat is de emotionele basis waartegen elk werk in deze serie is geplaatst, en de onderwerpen zijn gekozen om erbij te horen.

Art on Mirror zet voort wat Art with Scratch van Tijs Dragtsma deed op een nieuw ondergrond. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze dat uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker is erin.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante wens om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend veld van ontdekkingen waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio benadert men elk oeuvre als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, atmosfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen sterkte en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet eenvoudigweg een beeld creëren, maar een werk dat de aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich in de loop der tijd blijft ontvouwen.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een zich ontwikkelend artistsiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onderscheidend, intentioneel en levend aanvoelt.