Tijs Dragtsma (1992) - David in the Green

David in the Green brengt het bekendste hoofd van Michelangelo in een materiaal dat Florence niet kent: donkergroen spiegelglas, krassen in plaats van gravures. De driekwartslag blijft intact, frons, de marmeren krullen, de blik die net voorbij de kijker gericht is, alles gevormd niet door toevoeging maar door verwijdering, een veld van individuele sporen dat eeuwen van beitelwerk representeert.

Groen draagt hier zijn eigen gewicht met zich mee. Het is de kleur van patina, van brons en stenen die lang genoeg zijn doorgegaan om door ouderdom van kleur te veranderen, en het nestelt zich over David heen zoals tijd zich over elk monument boort dat zijn eigen moment heeft overleefd. De jeugd die ooit stond voor de verzet van een stad staat nu binnen een kleur die spreekt van uithoudingsvermogen in plaats van triomf.

Geen verf, geen afdruk, geen pigment. Het beeld is in het oppervlak van het gekleurde spiegelglas gekrast, en het blijft daar, aanwezig met of zonder direct licht. Wat licht toevoegt, is niet het beeld zelf maar diepte: onder een sterkere lichtbron vangen de sporen het licht en houden het vast, het contrast verdiept, de krullen lijken in hun eigen schaduw te draaien. Licht schept het beeld niet. Het scherpt het aan.

Vanuit een andere hoek valt het hoofd op een afstand samen tot iets monumentaals, een enkel donker en licht massaal geheel dat direct herkenbaar is. Van dichtbij lost die zekerheid op in een veld fijne krassen, individueel en onhandelbaar, die pas op afstand besluiten om een gezicht te vormen. Tussen die twee lezingen leeft het werk eigenlijk.

Omdat de ondergrond spiegel is, geen muur, blijft de ruimte het stuk binnentrekken. Wie voor David staat, wordt in de oppervlakte rondom het borstbeeld gezogen, vaag aanwezig tussen de sporen, bekeken door een gezicht dat zelf al vijf eeuwen lang bekeken wordt. Naar het werk kijken wordt een manier om erin te gaan staan.

David in the Green gaat verder met de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste beeldvorming in gekleurd spiegelglas wordt geplaatst en de kijker deel van het werk wordt. Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken in meedoen verandert. Dit werk is uniek.

"Sommige gezichten zijn één keer uitgehouwen en voor altijd herinnerd. Deze is in groen gekrast en vraagt om opnieuw bekeken te worden."

Over Art on Mirror – Green

Art on Mirror is een verzameling werken waarin het beeld in gekleurd spiegelglas is gekrast, en de wereld voor het werk wordt er onderdeel van. Elke lijn wordt in een diepe groene spiegelende oppervlakte van acrylaatglas gekerfd. De krassen zijn er altijd, fel tegen de kleur, terwijl het oppervlak eromheen de ruimte, het daglicht en de kijker blijft weerspiegelen.

Vanuit een afstand leest het beeld helder en compleet, een bleke figuur die in een veld groen gehouden wordt. Komt men dichterbij, dan opent het werk zich in een delicate web van individuele sporen, fijn en doelbewust, elk essentieel voor het geheel. Achter en tussen de sporen doet de spiegel wat een spiegel doet. Het draagt de kamer en de kijker de compositie in, zodat de omgeving in het werk verandert met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf stevig op zijn plaats blijft.

Licht schept het beeld niet. Het scherpt het aan. Het groene veld absorbeert en reflecteert, de gekrakende lijnen vangen en houden vast, en onder een gerichte spot verdiept het contrast totdat de figuur een beeldhouwkundige, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Bij zachter licht komt de kleur naar voren en zakt het werk in een stiller register, zonder ooit zijn onderwerp te verliezen.

Groen is de kleur van groei, van bossen en van dingen die steeds terugkeren. Dat is de emotionele bodem waartegen elk werk in deze reeks is geplaatst, en de onderwerpen zijn gekozen om daarbij te horen.

Art on Mirror zet verder met de gekraste beeldvorming van Art with Scratch van Tijs Dragtsma op een nieuw ondergrond. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze kracht uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker is erin.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik creëer.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elk oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Anderen komen voort uit afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbind, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen beheersing en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openligt voor interpretatie. Mijn doel is niet eenvoudigweg een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot reflectie uitnodigt en zich na verloop van tijd blijft revealen.

TD Fine Art Studio is de ruimte waar deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een atelier, maar een zich ontwikkelend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onderscheidend, intentioneel en levendig aanvoelt.