Tijs Dragtsma (1992) - Is it time yet?

Is het tijd al? begint met een kamer die zichzelf herhaalt. Rij na rij identieke bureaus wijkt af naar een enkel verdwijnpunt, elk met een klok die uit de donkere oppervlakte van het acrylaatglas gloeit. Van een afstand leest het kantoor als geheel, bijna fotografisch, en van dichtbij opent het zich in een veld fijne krassen, elk onderdeel van dezelfde herhaalde dag.

Elk klok gezicht is een veld van individuele markeringen, gevangen en gedragen door het licht in plaats van getekend door enige aangewende lijn, gekrast in het oppervlak van het acrylaatglas in plaats van erop geplaatst. Het uur is altijd aanwezig, nooit ingeschakeld en nooit uitgeschakeld. Wat verandert met het licht is alleen hoeveel het schijnt.

In het midden van de compositie vallen de bureaus bijna volledig in duisternis uiteen, verzameld rondom één lege stoel en één kleine plant, nauwelijks zichtbaar, bijna verslonden door de rij eromheen. Het is het stille punt binnen de machine, de eenzame werkplek die nog niet is teruggebracht tot een kopie van de anderen.

Boven alles dringt een boom door wat een plafond zou moeten zijn, die opent naar een bleke lichtvelden vormgegeven als een gat in de lucht. Het is de enige vorm in het werk die geen bureau is, geen klok, geen herhaling van iets anders, en het wordt behandeld als de helderste passage op het paneel, een stille argument voor wat buiten het schema nog groeit.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Onder een directe lichtbron verdiepen de klokken en de gazen zich in groter contrast en glans, en het werk leest anders naarmate de hoek verspringt, terwijl de boom, de bureaus en de vraag in het midden voortdurend blijven op het oppervlak.

Is het tijd al? vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en zo de gewone architectuur van werk verandert in een landschap van licht en schaduw dat vraagt wanneer, precies, een leven mag beginnen.

"Not everyone is waiting for the same clock." — "Niet iedereen wacht op dezelfde klok."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet getekend is, maar vrijgegeven. Uitgebeiteld lijn voor lijn in een diepe zwarte ondergrond, ontstaat elk werk door talloze nauwkeurige krassen die het licht vangen en vorm brengen uit het donker.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Toch lost het werk van dichtbij op in een dicht veld van individuele markeringen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat solid leek, blijkt een delicate web van lijnen te zijn, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekrabde lijnen reflecteren. Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit één hoek staat de figuur helder en gedefinieerd. Vanuit een andere hoek verzacht het en zakt terug naar de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gerichte spot verdiept het contrast zich en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet kan worden teruggedraaid. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en levendig met beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met perspectief en atmosfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp uit het zwarte vooruit te treden. Op andere momenten zakt het terug in stilte. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment vast, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, die blijft onthullen bij elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constant verlangen om nieuwe beeldtalen te ontdekken. Ik beschouw kunst niet als een vaststaand stijl, maar als een zich ontwikkelend veld van ontdekking waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik creëer.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elk oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat de aandacht vasthoudt, uitnodigt tot reflectie en zich in de loop der tijd blijft openbaren.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te maken dat onderscheidend, intentioneel en levend aanvoelt."