(MONTIEL) - "PESQUERO"

José Leonardo Montiel García (Montiel) is een Cubaanse visueel kunstenaar geboren in Santa Clara, Villa Clara, wiens parcours zich heeft ontwikkeld tussen artistieke creatie, onderwijs en culturele promotie. Momenteel woont en ontwikkelt hij zijn artistieke praktijk in Spanje.
Zijn werk wordt opgebouwd vanuit een open en experimentele visie op de visuele kunsten. Tekenen, schilderen, sculptuur, keramiek, etsen, fotografie, installatie en grafisch ontwerp maken deel uit van een multidisciplinaire praktijk waarin materialen, objecten en hun transformatiepotentieel bijzondere relevantie verkrijgen.
Gedurende zijn loopbaan heeft Montiel de creatie begrepen niet alleen als individuele productie, maar als een manier om relaties met de omgeving aan te gaan en gedeelde ervaringen te genereren. Deze visie heeft geleid tot een hechte koppeling tussen zijn artistieke arbeid, onderwijs en gemeenschapswerk.
Zijn onderwijservaring en zijn werk als cultureel promotor hebben geleid tot workshops, salons, plastische acties, expositieprojecten en interventies in openbare ruimten. Vanuit deze domeinen heeft hij gewerkt aan artistieke vorming en aan het creëren van ruimten die visuele kunst dichter bij diverse gemeenschappen brengen, waarbij cultuur wordt gezien als een terrein van deelname, kennis en transformatie.
Deze dimensie van zijn loopbaan kreeg bijzondere betekenis zowel in Cuba als in Venezuela, waar hij artistieke en gemeenschapsgerichte projecten, stedelijke interventies, muurschilderingen en sculpturale voorstellen ontwikkelde, naast deelname aan initiatieven die gericht waren op het creëren en promoten van nieuwe ruimten voor de visuele kunsten.
Onder deze ervaringen bevindt zich de oprichting en promotie, in 2013, van de Galería de Arte Armando Reverón, in de staat Vargas, Venezuela, evenals de realisatie van gemeenschapsprojecten, stedelijke muurschilderingen en interventies op verschillende openbare plekken.
Parallel aan dit alles maakt zijn oeuvre deel uit van solo- en groepst exposities in Cuba, Venezuela en Spanje. Zijn loopbaan is bekroond met diverse prijzen en onderscheidingen, waaronder driemaal op rij de “Gran Premio Escaramujo Nacional en Artes Plásticas” in 2011, 2015 en 2017; het Gran Premio van de beurs “Reino de este Mundo” georganiseerd door de Asociación Hermanos Sais AHS in 2017; de Eerste Prijs van de Salón de Pequeño Formato in 2018 en de Prijs van de I Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado in 2019.
In de laatste jaren heeft zijn artistieke praktijk zich verder ontwikkeld in Spanje. In 2023 voert hij zijn eerste persoonlijke tentoonstelling uit, NEGRO, in de Gallery / wijnbar “VINAURO”, in de stad Granada. In 2024 presenteerde hij het persoonlijke project NEGRO in het Centro Cultural “EL TUMBAO” in Alicante, en in 2025 nam hij deel aan de gezamenlijke tentoonstellingen AJIACO en MANIGUEROS in de Gallery “VALBUENA”, El Campello, Alicante. Groepstentoonstelling “CONVERGENTES”, Galería VEARTE, Alicante, Spanje, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

Het werk "PESQUERO" van 73 x 100 cm presenteert het schip als een architectuur van het geheugen, een lichaam dat is opgebouwd om te verplaatsen en dat ondanks tijdsduur onbeweeglijk lijkt. Zijn vervallen structuur, geërodeerd door texturen, slijtage en aardse tinten, spreekt over wat blijft na de reis: de sporen van tijd, arbeid en ervaring.
Het contrast tussen de soliditeit van het vaartuig en de stille breedte van de achtergrond in blauw genereert een gevoel van pauze. Het schip lijkt niet langer uitsluitend bestemd om te navigeren; het wordt een toevluchtsoord, een Territorium en een getuige. In het schip wonen het idee van vertrek en de mogelijkheid van terugkeer, twee toestanden die diepgaand verbonden zijn met de menselijke ervaring van het verlaten van een plek zonder er volledig afstand van te doen.
De aanwezigheid van de ster aan de horizon versterkt die symbolische dimensie. Het kan maan, zon of gewoon een verre signaal zijn: een oriëntatiepunt voor de onzekerheid. Ondertussen bouwen de lijnen die het vaartuig doorkruisen een soort kaart op waar elke slijtage een afgelegd traject registreert.
Het werk biedt zo een reflectie op reis, belonging en geheugen. Het gaat niet alleen over het verplaatsen van het ene gebied naar het andere, maar over wat we meenemen wanneer we vertrekken. Het schip transformeert in een metafoor voor het individu: een kwetsbare structuur die de tijd doorstaat en de sporen van zijn eigen geschiedenis draagt.
De reis eindigt ergens; het geheugen blijft navigeren.