Germaine Krull - 100 x Paris (NICE PROVENIENCE, ORIGINAL DUSTJACKET) - 1929

Dit is veel door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

GROTE KANS om dit VERZAMELDE FOTO-BOEK te aanschaffen van Germaine Krull uit 1929 (!) over Parijs, de hoofdstad van Frankrijk.

Germaine Krull (1897-1985), een Duits-Nederlandse fotograaf, beroemd om "Metal" (1928), woonde sinds 1926 in Parijs.

MET DE ZEER ZELDZAME, ZEER MOOIE (niet gerestaureerde) ORIGINELE STOFOMSLAG -
in WONDERLIJK VERFRESHTE STAAT.

- Hans-Michael Koetzle, "Eyes on Paris. Paris im Fotobuch. 1890 bis heute" ("Paris in
Photobooks. 1890 until today"), bladzijden 84-85
- Christian Bouqueret, "Paris. Les Livres de Photographie. Des Années 1920 Aux Années
1950", bladzijden 35-37

AANKNOPINGSE PROVENANTIE:
Het boek komt uit de nalatenschap van de kunsthistoricus, universiteitsprofessor Dr. Anton Macku. 1901–1985, Wenen (zie foto).

SEPIA-FOTO'S IN adembenemend fotogravure-Druk.

Verlag der Reihe, Berlin-Westend. 1929. Eerste editie, eerste druk.

Paperback met stofomslag. 172 x 248 mm. 132 pagina’s. 100 foto’s. in zwart-wit. Foto’s: Germaine Krull. Voorwoord: Florent Fels. Tekst in Frans, Engels, Duits.

Grondtoon:
Binnenin erg fris en absoluut vlekkeloos en veel beter dan gebruikelijk met geen vlekken en zonder sporen van een vorige eigenaar, behalve twee vlekken op de eerste pagina, het nalatenschapstempel dat ik al noemde en nog een vlek, die met witte verf is verwijderd. Stofomslag erg fris en veel beter dan gebruikelijk, met slechts twee heel kleine ontbrekende stukken aan de bovenzijde van de voorzijde; lichte verkleuring aan de rug en gedeeltelijk aan de achterzijde. Over het geheel genomen in prima, veel frisser dan gebruikelijk.

Het zeldzame fotoboek van Germaine Krull "100 x Paris" uit 1929 - met de zeer zeldzame (niet gerestaureerde) originele stofomslag (in deze geweldige frisse staat extreem moeilijk te vinden).

"Het dunne boekwerk werd in mei 1929 gepubliceerd, slechts twee jaar na ‘Métal’ van het Berlijnse ‘Verlag der Reihe’. De initiatiefnemer van dit kortstondige bedrijf was de in Wenen geboren Oscar Camillo Recht (1894-1959), kunsthandelaar, uitgever, publicist en, onder de naam Camille Recht, auteur van het voorwoord bij de Duitse editie van de ‘Atget’-monografie van Berenice Abbott's ‘Atget’-monografie.
‘100 x Paris’ was het eerste van drie vergelijkbare titels, vóór “100 x Berlin” (uitgegeven in mei 1929 met foto’s van László Willinger) en “100 x Munich” (ook gepubliceerd in 1929 met foto’s van Ludwig Preiss).
Het boek werd aangeboden zowel in een hardcover-versie (blauwe linnen kaft, zilveren reliëf titel, fotografisch geïllustreerde stofomslag) als in een brochure met een veel modernere, Art Deco-geïnspireerde coveroplossing, die onmiskenbaar ook - draagt de naam van de auteur.
Het boek opent met een voorwoord van Florent Fels, hoofdredacteur van L'Art vivant destijds, gevolgd door gedetailleerde bijschriften, deze en de inleiding in respectievelijk Duits, Frans en Engels, en ten slotte een programmatisch aantal van 100 volledig paginagrote platen.
Enerzijds volgt het boek een betrekkelijk conventioneel pad met zijn bruinachtige kopergravure, de illustraties in het midden geplaatst en een picturale esthetiek die op het first glance minder innovatief lijkt. Anderzijds is het een voorbeeld van het moderne ‘type stedelijk fotoboek’ dat in de jaren 1920 opkwam en zich afzette tegen ‘de prachtige fotoboeken en ansichtkaartenverzamelingen die nog in de traditie van veduta werken waren’.
Wat het boek zeker mist, is de formele strengheid en esthetische samenhang die Métal kenmerken. Aan de andere kant blijkt Krull zelf een voorname vertegenwoordiger van artistiek modernisme te zijn - zowel wat thema’s als hun realisatie betreft. Niet minder dan 44 platen tonen auto’s. Verkeer, sommigen ervan druk, wordt net zozeer een onderwerp van de afbeelding als elektrisch licht; het nieuwe entertainmentmedium cinema verschijnt (in de vorm van grote posters) evenals nieuw gebouw in de geest van een functionele ‘International Style’. Krull richt haar journalistiek getrainde blik zowel op kroegbazen als op traditionele kleine bedrijven, ze luistert mee naar modern uitziende wandelaars in het Bois de Boulogne of gasten op het terras van de Dôme op Montparnasse.
De meeste beelden zijn ‘frontal en statisch, maar sommige bieden verrassingen’.
Zo bijvoorbeeld in de vorm van een gewaagde camera die van boven naar beneden wijst, gedurfde beelddetails of surreële beeldende uitvindingen (zoals de juli-kolom op de Place de la Bastille, die slechts als schaduw herkenbaar is). Indeed, Paul Fierens herkende bijvoorbeeld surrealistische momenten in Krulls boek in zijn recensie, verwijzend naar André Breton, Atget of Kubisme en concluderend dat Krulls lens ‘een affiniteit met poëzie’ heeft. Kortom, Kim Sichel kan het ermee eens zijn wanneer ze zegt dat in ‘100 x Paris’ de structuur van het boek conventioneel blijft, ‘maar het voegt moderne interpunctie toe aan de foto’s.’
(Hans-Michael Koetzle)

"In de jaren 1920 maakte Germaine Krull haar stempel op de geschiedenis van de fotografie met haar fotoreportages. Door middel van schuine perspectieven en croppings ontwikkelde ze haar eigen visuele taal. Haar reportages symboliseren sociaal-politieke empathie.
Geboren op 20 november 1897, kreeg ze haar opleiding aan de Münchner School of Photography tot 1918, en documenteerde het dagelijks leven in de grote stad met haar camera, maar ontwikkelde ook een gevoel voor artistieke experimenten van het avant-garde. Vrienden met schrijvers, theatermakers en filmmakers, woonde en werkte de fotograaf eerst in Berlijn, daarna in Amsterdam en vanaf 1926 in de Franse metropool. In 1967 werd het enige overgebleven audiodocument gemaakt bij de Cinémathèque française ter gelegenheid van een tentoonstelling die door André Malraux, de minister van Cultuur, persoonlijk werd georganiseerd. Echter, Germaine Krull is niet geïnteresseerd in glamoureuze hoogheden, zij benadrukt: "Fotografie is een beroep. Een ambacht.
Na het afronden van haar opleiding in 1918 zette ze haar beroep aanvankelijk op de achtergrond en werd politiek actief. Maar de Weense Sprekende Republiek werd bloedig neergeslagen en Germaine Krull vluchtte naar Moskou. Terug in Duitsland opende ze in 1923 haar eigen studio in Berlijn. Pas nadat ze met documentairemaakster Joris Ivens naar Amsterdam trok, waar ze haar voorliefde voor technische installaties, kadewanden, kranen en magazijnen ontdekte, maakte ze haar doorbraak.
Nu gearriveerd in Parijs presenteert de fotografe het portfolio "Métal". De schrijver Pierre MacOrlan is enthousiast: "Of Germaine Krull nu een machines landschap transformeert tot een symfonie of met de lichten van Parijs speelt, ze onthult geheime details."

De fotografe benadrukt de schoonheid van kogellagers of transformatoren met meerdere belichtingen of zwart-witte composities die zo objectief alsook surrealistisch vervreemdend zijn. André Kertész, Man Ray en Berenice Abbott, die in 1928 het fotografische beeld als een nieuw, onafhankelijk kunstvorm vestigden met de "First Independent Salon of Photography", werkten op een vergelijkbare manier.
Germaine Krull was een van de deelnemers, maar vond haar eigen weg voor haar beroep: "Het is noch schilderkunst noch verbeelding. De fotograaf is een getuige. De getuige van zijn tijd. De echte fotograaf is de getuige van alle dagen, de verslaggever."
De virtuose verslaggeefster Germaine Krull wordt de steunpilaar van het tijdschrift "VU". Met haar subjectieve fotografische oog en een precies gecontroleerde camera, temperament en techniek, versmelten kunst en vakmanschap. Hoogtepunten van deze combinatie van formele, esthetische creativiteit met sociaal-politieke empathie zijn reportages zoals "De Vrouwenwerkers van Parijs". Voor de filosoof Walter Benjamin staat Germaine Krull daarmee op gelijke hoogte met fotografen als August Sander of Wilhelm Bloßfeldt op haar eigen manier: "De fotografen die niet per toeval, niet uit gemakzucht uit de beeldende kunsten tot fotografie kwamen, vormen vandaag de avant-garde onder hun soortgenoten."
Alsof ze haar doel had bereikt, nam Germaine Krull afscheid van de fotografie. Nadat ze tijdens de bevrijding van Frankrijk als oorlogverslaggever had gewerkt, reisde ze in 1946 door Zuidoost-Azië en opende een hotel in Bangkok. Pas in 1960 pakte de nu succesvolle zakenvrouw haar camera weer op om relikwieën en monumenten van Aziatische culturen te documenteren.
Germaine Krull, die in 1985 in Wetzlar overleed, laat een advies achter aan toekomstige generaties fotografen: "Fotografie is geen machine. Helaas ben je aan de machine, de camera, het film, de ontwikkeling gebonden. Maar iedereen moet zijn beeld voelen. En dan één of hoogstens twee foto's nemen. Gewoon klikken, klikken, klikken - dat brengt je nergens."
(Deutschlandfunk)