(MONTIEL) 1985 - "ENLATADOS"

José Leonardo Montiel García (Montiel) is een Cubaanse visuele kunstenaar geboren in Santa Clara, Villa Clara, wiens carrière zich heeft ontwikkeld tussen kunstcreatie, lesgeven en culturele promotie. Momenteel woont hij in Spanje en ontwikkelt hij daar zijn artistieke praktijk.
Zijn werk bouwt voort op een open en experimentele visie van de visuele kunsten. Tekenen, schilderkunst, beeldhouwkunst, keramiek, grafische druk, fotografie, installatie en grafisch ontwerp maken deel uit van een multidisciplinaire praktijk waarin materialen, objecten en hun mogelijkheden tot transformatie een bijzondere relevantie krijgen.
Gedurende zijn carrière heeft Montiel creation niet alleen begrepen als individuele productie, maar als een manier om met de omgeving te relateren en gedeelde ervaringen te genereren. Deze visie heeft geleid tot een nauwere verbinding tussen zijn artistieke werk, onderwijs en gemeenschapswerk.
Zijn docentervaring en zijn werk als cultuurpromotor hebben geleid tot workshops, salons, plastische acties, expositieprojecten en interventies in openbare ruimtes. Vanuit deze hoeken heeft hij gewerkt aan kunsteducatie en aan het creëren van ruimtes die de visuele kunsten dichterbij verschillende gemeenschappen brengen, met cultuur als een terrein van participatie, kennis en transformatie.
Deze dimensie van zijn carrière kreeg speciale betekenis zowel in Cuba als in Venezuela, waar hij artistieke en gemeenschapsgerichte projecten, stedelijke interventies, muurschilderingen en sculpturale voorstellen ontwikkelde, naast deelname aan initiatieven gericht op de creatie en promotie van nieuwe ruimtes voor de visuele kunsten.
Onder deze ervaringen bevindt zich de creatie en promotie, in 2013, van de Galería de Arte Armando Reverón, in de staat Vargas, Venezuela, evenals de uitvoering van gemeenschapsprojecten, stedelijke muurschilderingen en interventies op verschillende openbare ruimtes.
Parallel aan dit alles maakt zijn werk deel uit van individuele en collectieve tentoonstellingen in Cuba, Venezuela en Spanje. Zijn loopbaan is erkend met diverse prijzen en onderscheidingen, waaronder hij driemaal achtereenvolgend de “Gran Premio Escaramujo Nacional en Artes Plásticas” won in 2011, 2015 en 2017; de Gran Premio van de beurs “Reino de este Mundo” georganiseerd door de Asociación Hermanos Sais (AHS) in 2017; de Eerste Prijs van het Salon van Klein Formaat in 2018 en de Prijs van het I Salon de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado in 2019.
In de afgelopen jaren is zijn artistieke praktijk blijven ontwikkelen in Spanje. In 2023 hield hij zijn eerste solo-tentoonstelling, NEGRO, in de Galerie/vinotheek “VINAURO” in de stad Granada. In 2024 presenteerde hij het persoonlijke project NEGRO in het Centro Cultural “EL TUMBAO” in Alicante, en in 2025 nam hij deel aan de groepspresentaties AJIACO en MANIGUEROS in de Galerie “VALBUENA”, El Campello, Alicante. Collectieve tentoonstelling “CONVERGENTES”, Galería VEARTE, Alicante, Spanje, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

ENLATADOS

60 × 81 cm

ENLATADOS stelt een reflectie voor over de manier waarop de hedendaagse samenleving de natuur transformeert om deze op te nemen in haar productie- en consumptiesystemen. Vier vissen verschijnen samengedrukt in een geopende blik, geordend en ingesloten in een ruimte die elke beweeglijkheid uitsluit.
De vis, oorspronkelijk verbonden met water, beweging en leven, verschijnt hier losgekoppeld van zijn natuurlijke omgeving. Hij is gestopt met zwemmen en is een product geworden. Het blik stelt een grens tussen twee toestanden: wat ooit tot de natuur behoorde en wat de mens heeft verwerkt, geclassificeerd, verpakt en klaargezet om te consumeren.
De herhaling van de lichamen versterkt dit idee. De vissen verliezen geleidelijk hun individuele toestand om eenheden die op elkaar lijken te worden, georganiseerd binnen een industriële structuur. De overvloed gaat dan niet langer als natuurlijke rijkdom, maar als een logica van accumulatie, exploitatie en standaardisatie.
De intense roodtinten van het binnenste brengen een gevoel van spanning die contrasteert met de metalen en koude tinten van de vissen. Die tegenstelling plaatst het beeld tussen wat aantrekkelijk is en wat onaangenaam: de presentatie verleidt, maar toont tegelijk de impliciete geweld in het proces van het maken van leven tot handelswaar.
Het werk kan ook worden gezien als een metafoor voor onze eigen conditie. In een samenleving die constant classificeert, ordent en consumeert, loopt de mens het risico evenzeer “ingelijst” te raken: opgesloten binnen economische en sociale structuren die ruimtes, gedrag en vormen van bestaan bepalen.