Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëzie heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt echter de traditie herinterpreteerd door een element dat kenmerkend is voor mijn onderzoek: de schroefklem.

In plaats van de spijkers die Aubertin gebruikte, gebruik ik honderden schroeven, volgens een nauwkeurige geometrische structuur op het Rode oppervlak geplaatst. De schroef, een element normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Zijn herhaling genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk wijzigen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak omhoog komen en zo een soort visuele vibratie creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men haar zijwaarts bekijkt, komt daarentegen haar ware driedimensionale en materiële aard naar voren.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijker te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.

De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal gesproken dient om samen te voegen en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Het is precies in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk geboren wordt.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De transparante vitrine isolement en beschermt, waardoor het werk een hedendaagse relikwie wordt.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en urbane kunst, en roepen qua visuele taal en culturele impact op wat grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst doet.
Tegelijkertijd gaat het artistieke onderzoek een dialoog aan met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijde design, en roept symbolen en merken op die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

De werken zijn geen replicas of officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelen.

Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze tegelijkertijd een sterke autonome artistieke identiteit behouden.