Emma Beatrice Pierotti - MeMé - Politics

De artistieke productie van Emma Beatrice Pierotti, in het kunstenaarsnaam MeMé, wordt geleid door een diepe sociologische en filosofische verkenning die het mensdom in zijn totaliteit ter discussie stelt. Via de codes van Art Brut en materiële abstractie gebruikt de auteur het doek als een communicatiemiddel voor conceptuele communicatie: een kritisch spiegelbeeld van de tegenstellingen, egoïsme en hypocrisie van de hedendaagse beschaving, tegenover de zuiverheid van de natuurlijke wereld. Het menselijk geslacht ter discussie: MeMé opereert als conceptueel kunstenaar door de menselijke figuur te gebruiken als universeel arquetyp om de conflicten van de ziel te vertellen. Haar artistieke zoektocht is gebaseerd op een visie van absolute gelijkheid der seksen wat intelligentie en bekwaamheid betreft, het afwijzen van elk stereotype of elke genderhiërarchie om zich te concentreren op de intrinsieke complexiteiten van de menselijke natuur.Blijft binnen dit globale beeld richt het werk "La donna ed i suoi estremi opposti" zich op de fragmentatie van het bewustzijn: De tegenstellingen van de menselijke conditie: De schilderkunst onderzoekt de constante bipolaire spanning die elk individu kenmerkt, man of vrouw: de coëxistentie van uiterste kwetsbaarheid en vernietigende kracht, van rationaliteit en dierlijke instincten, van ondergeschiktheid aan sociale conventies en de drang naar de vrijste woeste vrijheid. De symboliek van de kleur rood: Het viscerale gebruik van fel rood, onmiskenbare handtekening van haar acrylwerken, vertegenwoordigt geen gender reivindicatie maar belichaamt het bloed, het vlees en het vitale lijden dat door de hele menselijke soort gedeeld wordt. Het is de kleur van het oerinstinct dat de mensheid vergeefs probeert te onderdrukken. De techniek van de spuit: De toepassing van kleur via spuiten en injecties symboliseert de geforceerde indringing van de realiteit in de maskers en bouwsels die mensen zich aandoen om in de maatschappij te overleven. Het diepe respect voor de dierenwereld: Een fundamentele pijler van MeMé's conceptuele poëtiek is het grote respect en de sacraliteit die aan de dierenwereld worden toegeschreven, gezien als de enige drager van een authentieke en onbesmette harmonie die de mens is kwijtgeraakt. Deze aanklacht tegen de destructieve antropocentrisme manifesteert zich duidelijk in sleutelwerken zoals: "Consharing" In dit doek verheft de kunstenaar de waarde van de band en co-existentie. Het werk wordt een conceptueel manifest over de noodzaak om weer een empatische en gelijke alliantie tussen levende wezens te vinden, het delen van ruimte, leven en emotie boven de grenzen tussen soorten uit te dragen. "Primordiale": Door een imposante compositie van grote afmetingen (230 x 210 cm) roept het schilderij een terugkeer naar de zuivere oorsprongen van het bestaan op; elementen van de natuur en oervormen versmelten op het doek om de mens zijn oorspronkelijke verbondenheid met de aarde te herinneren, een viscerale waarschuwing tegen de artificiële afstand die de moderne samenleving jegens dieren en milieu heeft opgelegd. De kritiek op de mensheid: Deze visie sluit direct aan bij doeken met expliciete titels zoals The only wrong animals are us humans ("De enige verkeerde dieren zijn wij mensen"), waarin de mens wordt beschreven als het enige dissonante element in een natuurlijk systeem dat perfect is, een concept dat wortels heeft in het vroegere naturopatische onderzoek van de kunstenaar. Het traject en de internationale affirmatie. Geboren in Tarquinia in 1990, begon MeMé haar ware expressieve revolutie in 2016 met een verhuizing naar Sardinië. Het contact met de ruigheid en zuiverheid van de geïsoleerde natuur gaf haar het vertrouwen om naakt schetsen achter zich te laten en haar existerende ongenoegen luidkeels te uiten op grote abstracte doeken. De internationale markt en de kritiek hebben meteen de kracht en universaliteit van haar conceptuele boodschap opgepikt, waardoor ze in korte tijd exposeerde op de belangrijkste centra van de hedendaagse kunst wereldwijd zoals New York, Londen, Brussel en Venetië. Haar voortdurende samenwerking met de Ardahan Üniversitesi in Turkije onderstreept nogmaals de bedoeling om te spreken tot verschillende culturele contexten, verenigd door dezelfde menselijke zwakheden.