Camillo Gannelli - PUNCTUM AUREUM

Een perfect oefening in stilte.
Op het eerste gezicht lijkt het bijna alsof er niets is. Een doek in beige tint, in het midden een klein tapijt van gevouwen volumes. En juist dit decentreren, deze dimensionele bescheidenheid, is zijn eerste krachtige artistieke gebaar: weigert te schreeuwen om bekeken te worden.
Het is geen schilderkunst, het is wandsculptuur. 35 kleine houten modules zijn afwisselend in een schaakbordpatroon geplaatst, als een verweving. Elke module heeft twee gezichten: een in het licht, een in de schaduw.
Het werk bestaat niet zonder het schuin invallende licht. Het is het licht dat het uitsculpeert, dat dit anders eentonige oppervlak laat vibreren. Het is een kinetisch werk zonder beweging: je verplaatst je een stap en de schaduwen veranderen, het ritme breekt en herstelt zich. Het herinnert aan Fontana’s en Castellani’s minimalisme, maar met een zachtere, hedendaagse, wabi-sabi roep.
En dan is daar het enige vreemde element, rechtsonder: een module bekleed met bladgoud, geperst, onperfekt. Het is geen decoratief detail. Het is opzettelijke fout, een conceptuele kintsugi. Na 34 modules van beige strengheid, ton-sur-ton meditatie, verschijnt goud als een lapsus, alsof de materie is bezweken en een waardevol iets eronder liet doorschijnen.
Het is een werk over orde en de noodzakelijke breuk daarvan. Het gaat over architectuur, steden vanuit de hoogte gezien, oude weefsels. Maar vooral gaat het over waarde: het leert ons dat in een totaal neutrale wereld slechts een gram echte licht — dat matte, niet glanzende goud — genoeg is om betekenis te geven aan de rest.
Het decorreert niet. Het woont. Het is gemaakt voor die interieurs die niet gevuld hoeven te worden, maar ademruimte nodig hebben. Een van die werken die je hoe langer je kijkt, hoe minder je vermoeid raakt, want het geeft je nooit dezelfde schaduw twee keer.