Tijs Dragtsma (1992) - A Cluster Steeped in Poison

Zeven afgeronde vormen verzamelen zich dicht bij elkaar, schouder aan schouder, alsof ze even ademhalen. Waar het licht hen treft, veranderen hun gebogen huiden in velden van fijne krasjes, verspreide punten die de gloed vangen en vasthouden. Waar het licht niet raakt, blijven de lichamen solid en donker, afgesloten, zonder iets prijs te geven. De hele afbeelding leeft in die scheiding, tussen wat mag schitteren en wat in schaduw wordt gehouden.

Hier is niets aan toegevoegd. Geen verf, geen afdruk, geen inkt. Het beeld wordt opgebouwd door verwijderen, een veld van individuele merktekens en een veld van fijne krasjes die in het oppervlak van diep groen gekleurd spiegels glas zijn verwerkt, zodat elke lijn en elk lichtpuntje een kleine daad van afnemen is in plaats van neerleggen.

Groen is de kleur van glas en groei, maar ook van iets stiller en minder comfortabels, een tint die kan verschuiven van mooi naar licht toxisch zonder van tint te veranderen. Een Cluster Doordrenkt met Vergif houdt zijn onderwerpen dicht bij elkaar in die ambiguïteit, een kluwen van gloeiende vormen die bewonderd kunnen worden of op afstand gehouden kunnen worden, afhankelijk van hoelang je kijkt.

Vanuit de andere kant van de kamer leest de cluster als één dense, monumentale massa, ofbsen tegen elkaar gedrukt, bijna ademend als één lichaam. Kom dichterbij en die massa lost op in een veld van krasjes, elk uniek, elk met zijn eigen kleine lichtpuntje. Het werk vraagt om tweemaal gezien te worden, eenmaal als geheel en eenmaal als structuur.

Omdat dit spiegellglas is, is de kamer waarin je staat nooit volledig gescheiden van het beeld. Rondom en tussen de gekraste vormen komen je eigen omtrek en de ruimte achter je stilletjes in het oppervlak terecht, zodat kijken naar het werk ook betekent jezelf erin terugvinden.

Het beeld is hier altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht schept het niet. Het scherpt het aan, verdiept het contrast en geeft het gekraste oppervlak meer glans en diepte, terwijl de reflectie eromheen met de kamer meebeweegt. Het beeld zelf verdwijnt nooit en hoeft nooit gevonden te worden.

A Cluster Steeped in Poison vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste afbeelding wordt gezet in gekleurd spiegellglas en de kijker deel wordt van het werk. Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, en waar de spiegel kijken veranderen in deelnemen. Dit werk is uniek.

'Held close, and lit from within.'

Over Art on Mirror – Green

Art on Mirror is een oeuvre waarin het beeld in gekleurd spiegellglas is gekrast, en de wereld voor het werk wordt er onderdeel van. Elke lijn wordt in een diep groen gemirroeerd oppervlak van acrylglas gezaagd. De kraslijnen zijn altijd aanwezig, fel tegen de kleur, terwijl het oppervlak errond de kamer, het daglicht en de kijker blijft weerspiegelen.

Van een afstand leest het beeld duidelijk en compleet, een bleke figuur vastgehouden in een veld groen. Kom dichterbij en het werk opent zich in een delicate web van individuele marks, fijn en doelgericht, elk essentieel voor het geheel. Achter en tussen hen doet de spiegel wat een spiegel doet. Het draagt de ruimte en de kijker mee in de compositie, zodat de omgevingen in het werk veranderen met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf standvastig op zijn plek blijft.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het groene vlak absorbeert en reflecteert, de gekraste lijnen vangen en houden vast, en onder een gericht spotlicht verdiept het contrast totdat de figuur een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Bij zachter licht komt de kleur naar voren en rust het werk in een rustigere register, zonder ooit zijn onderwerp te verliezen.

Groen is de kleur van groei, van bossen en van dingen die terug blijven keren. Dat is de emotionele basis waartegen elk werk in deze serie is geplaatst, en de onderwerpen zijn gekozen om erbij te horen.

Art on Mirror gaat verder met de gekraste beeldtaal van Art with Scratch door Tijs Dragtsma op een nieuw vlak. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze hem uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker bevindt zich erin.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constant verlangen om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik beschouw kunst niet als een vaste stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met een eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openstaat voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich met de tijd blijft onthullen.

TD Fine Art Studio is de ruimte waar deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een zich ontwikkelend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onweerstaanbaar, intentioneel en levendig aanvoelt.