Tijs Dragtsma (1992) - A Hush Behind Antennae

A Hush Behind Antennae houdt een enkel, opgehangen moment vast. Een bezoeker van elders heft één hand naar haar eigen mond, ogen wijd open om niet te knipperen, antennes rechtop alsof ze nog luisteren. Niets hier wordt onderbroken in mid sentence. Het wordt vastgehouden in mid stilte.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het figuur is in het oppervlak van donkergroen gekleurd spiegelglas gekrast, het verschijnt door verwijdering in plaats van toevoeging. De vette contour van haar schedel, de richel van haar kraag, het grove veld van stippen langs haar zijde, alles wordt vastgehouden door gecontroleerde krassen, een veld van fijne markeringen dat de aandacht vangt precies daar waar het oppervlak is weggenomen, niet toegevoegd.

Groen draagt haar. Het is de kleur van iets dat niet helemaal uit deze wereld komt, alerte en koele toon, noch waarschuwing noch welkom. Tegenover haar vorm behoudt zich een anders-zijnde dat zwart- of grijs spiegelglas haar niet kon geven, een stille herinnering dat zij gezien wordt door een kleur die aan geen enkel plaats toebehoort.

Vanuit otra kamer leest ze als een enkel grafisch gebaar, een gezicht, een opgeheven hand, een lijn licht uit het donker gesneden. Kom dichterbij en die helderheid maakt plaats voor een veld van individuele markeringen, elk deel van het geheel en geen enkel op zichzelf het geheel.

Het spiegelglas laat de kijker nooit buiten het werk staan. De kamer achter haar, en de persoon die kijkt, vallen samen met de reflecterende ondergrond rondom de figuur, zodat wie ook nadert onderdeel wordt van dezelfde stille binnenkant waarmee zij ogenschijnlijk bezig is te kijken. Licht schept geen beeld. Het scherpte het, het contrast verdiept onder een directe bron terwijl het beeld zelf nooit van het oppervlak verdwijnt.

Haar opgeheven hand leest als een stilte eerder dan als een begroeting, een gebaar dat om kalmte vraagt in plaats van aankomst aan te kondigen. De brede, onbliklende ogen suggereren een wezen gebouwd om te observeren in plaats van te spreken, aanwezig in de kamer zonder ooit zichzelf uit te hoeven leggen. Die spanning, tussen een vreemd schepsel dat strak houdt tijdens een gebaar en een kijker die reflecterend naast haar gevangen is, is de stille lading van het werk.

A Hush Behind Antennae gaat verder in de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin krassen in gekleurd spiegelglas zijn geplaatst en de kijker onderdeel van het werk wordt. Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, en waar de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Sommige bezoekers kondigen zichzelf aan. Anderen vragen je gewoon stil te zijn, en te kijken."

Over Art on Mirror – Green

Art on Mirror is een geheel van werken waarin het beeld in gekleurd spiegelglas is gekrast, en de wereld voor het werk wordt onderdeel ervan. Elke lijn wordt in een diepgroene spiegelende oppervlaktel van acrylglas gekerfd. De krassen zijn altijd aanwezig, fel tegen het kleurvlak, terwijl het omringende oppervlak de kamer, het dagslicht en de kijker blijft weerspiegelen.

Van een afstand leest het beeld duidelijk en compleet, een bleke figuur gehuld in een veld groen. Kom dichterbij en het werk opent zich tot een delicate web van individuele markeringen, fijn en doelbewust, elk essentieel voor het geheel. Achter en tussen hen doet de spiegel wat een spiegel doet. Het draagt de kamer en de kijker de compositie in, zodat de omgeving in het werk verandert met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf stevig op zijn plek blijft.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. De groene ondergrond absorbeert en weerspiegelt, de gekrast lijnen grijpen en houden vast, en onder een gefocusste spotlight verdiept het contrast totdat de figuur een beeldhouwkundige, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Bij zachter licht komt de kleur naar voren en het werk zet zich neer in een rustigere registers, zonder ooit zijn onderwerp te verliezen.

Groen is de kleur van groei, van bossen en van dingen die blijven terugkeren. Dat is de emotionele basis waartegen elk werk in deze serie is geplaatst, en de onderwerpen zijn gekozen om daarbij te horen.

Art on Mirror bouwt voort op de gekrast imagery van Art with Scratch door Tijs Dragtsma op een nieuw ondergrond. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze kracht uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker bevindt zich erin.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik beschouw kunst niet als een vast patroon, maar als een evoluerend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik creëer.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke collectie benaderd als een eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen gemeen heeft, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, duidelijkheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg om een beeld te maken, maar om een werk te creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken aanzet en zichzelf blijft openbaren na verloop van tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat zich onderscheidt, doelbewust en levendig aanvoelt.