Tijs Dragtsma (1992) - Climbing Toward a Single Glow

Climbing Toward a Single Glow begint in het donker. Een trappenhuis rijst op door level na level, elk omhuld door schaduw, totdat de derde verdieping het enige licht in de hele klim bevat. Een figuur beweegt ernaartoe, stap voor stap, niet in staat te zien wat wachten zal achter het gloeien, erop vertrouwend dat het er is.

Het beeld is niet geschilderd of op acrylglas gedrukt. Het is erin gekrast, eruit getrokken via gecontroleerde beschadiging van het oppervlak in plaats van er bovenop toegevoegd. Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Wat je ziet is wat is weggenomen, totdat het trappenhuis, de schaduw en de klimmende figuur uit het oppervlak zelf tevoorschijn komen.

Het werk is altijd zichtbaar, bij daglicht of in een bijna donkere kamer. Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Onder een directe lichtbron vangen en houden de krassen het licht vast, het contrast verdiept, het trappenhuis valt verder in het zwart en het verlichte tussenland brandt feller. Het leest anders vanuit elke hoek, zonder ooit het beeld eronder te verliezen.

Vanuit de andere kant van de zaal leest het werk als één dramatische scène, een enkel gloeien dat zweeft in een veld van zwart. Kom dichterbij en die zekerheid lost op in een veld van gecontroleerde krassen, elk deel van een groter geheel en geen van hen op zichzelf betekenisvol.

Het onderwerp draagt zijn eigen gewicht. Een trappenhuis met de linkerlandingen donker is een vertrouwde vorm voor ambitie, voor geloof, voor verdriet, voor elke zoektocht waarbij slechts één punt vooruit verlicht is en alles ervoor en erna onbekend blijft. De figuur klimt toch verder. Het is een beeld over het bewegen naar het enige licht dat je ziet, zonder te hoeven zien what lands beyond it.

Climbing Toward a Single Glow zet de Art with Scratch-serie voort van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlakbeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarin schade niet vernietiging is, maar structuur.

"Sommige trappen worden één donker tussenland op een keer beklommen, naar een licht dat zichzelf nooit verklaart."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een verzameling werken waarin het beeld niet getekend is, maar vrijgelaten. Uitgebeiteld op rij naar een diepe zwarte ondergrond, elk werk komt voort uit talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm uit het donker brengen.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij lost het werk op in een dicht veld van individuele markeringen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat solide leek, onthult zich als een delicate web van lijnen, elke lijn een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekrabde lijnen reflecteren. Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit één hoek staat de figuur helder en gedefinieerd. Vanuit een andere verzacht het en zakt terug naar de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gericht spotlicht verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet kan worden teruggedraaid. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en donker verschuift het beeld met perspectief en sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te stappen uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in kalmte. Het is in die beweging, tussen scherpte en rust, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment vast, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, een aanwezigheid die zich blijft openen bij elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een voortdurend verlangen om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elk oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat ze verbindt is een gedeelde inzet voor originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken aanzet en zich blijft openbaren na verloop van tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een zich ontwikkelend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat vooruitstrevend, intentioneel en levend aanvoelt.