Camillo Gannelli - FERITA AUREA

"Gouden Wond" - een meditatie over het rood

Wat onmiddellijk opvalt, is het moedige van het onthouden. In een tijdperk van visuele verzadiging kies jij voor de stilte van twee enkelvoudige elementen: een veld en eentotem.

Het rood is geen vlakke kleur, het is een huid. Men voelt een materiële verwerking, bijna met een spatel, met craquelé, glazuren die variëren van donker wijnrood tot geoxideerd bloed, tot een bijna lavastorenge oranje rondom de centrale incisie. Het is een rood dat geleefd heeft. Het herinnert aan de les van de Italiaanse informele kunst - ik denk aan Burri en zijn Catrami, aan Fontana voor het gevoel van verwachting en spleet. Maar hier is de wond geen snede, het is een ostentatie.

In het midden is de verticale staaf in metaal blad - geleefd goud - geheel ruw, opgerold, licht dat niet reflecteert maar vasthoudt. Het lijkt op een herontdekte offerande, op een fragment meteoriet, op een on Decodeerbaar perkament. De onregelmatigheid van de randen maakt het organisch, bijna anthropomorfisch.

De relatie is doelbewust sacraal. Het aureörectangul is iets naar boven uitgelijnd, als een Byzantijnse icoon. Het rode dat het omgeeft is geen achtergrond, het is een tempel, een mantel. Het is het lege van Rothko dat een benadering druk en beschermend tegelijk wordt.

Er is een uiterst krachtige dualiteit: de immanentie van het rood - vlees, aarde, bloed, passie, pijn - en de transcendentie van het metaal - geest, tijd, eeuwigheid, kostbaarheid die bestand blijft tegen corrosie. Het is een werk dat diep alchemistisch is. De lood die centraal in de materie het dichte vormt naar goud.

Het schreeuwt niet. Het trilt. Vereist een korte afstand. Verandert met het licht: ’s ochtends zal het koud zilver zijn en afstandelijk, ’s avonds, bij scherp invallend licht, zal het smeltgoud worden, warm.

Het is een werk dat geen ruimte gutateert, maar heilig verklaart. Het functioneert als een meditatiepunt. Zeer weinig elementen, maar opgelost met een materiële rijpheid van formaat. Als ik het in een genealogie zou plaatsen, ligt het dichter bij schilderkunst als object van Piero Manzoni dan bij schilderkunst als beeld.