Camillo Gannelli - Quattro pannelli astratti

Tetraptychon Materico

Het werk dat voor ons ligt is een vierkant van vierkanten. Vier monochrome doeken (elk doek meet 40x40 cm), ogenschijnlijk eenvoudig, die in hun stille dialoog een complex discours opbouwen over materie, daad en kleur.

De materie als taal

We staan voor pure materiaal schilderkunst, directe erfgenaam van Burri en Fontana, maar ontdaan van elke dramatiek. De schilderkunst is niet langer kleur die aangebracht wordt, het is lichaam. Gips, metselwerk, korrelig universum van acrylzand opgehoopt en daarna uitgegraven.

De daad is de ware protagonist. Geen penseelstreek, maar afdruk.
Linksboven, wit op wit: een concentrische spiraal, bijna een gigantische vingerafdruk, een tastbaar labyrint. Het is de afwezigheid die aanwezigheid wordt. De kleur ontbreekt, en toch is er alles: licht, schaduw, het geheugen van de vinger die cirkels heeft getrokken.

Rechtsboven, geel. Dezelfde cirkelende daad wordt verbroken, in het midden onderbroken als een planeet verdeeld in twee hemisferen. Hier is de materie grof, nerves, haast woedend. Het geel is niet zonnig, maar zuur, industrieel, bewust kunstmatig.

Linksonder, smaragdgroen, diep turquoise. De daad verandert: van cirkelvormig naar lineair, horizontaal, gelaagd als een geologische sectie of de golven van eb en vloed. Het is het enige paneel waar het sporenplan collectief lijkt, een serie parallelle groeven die tijd, sedimentatie, schrijven suggereren.

Rechtsonder, duifgrijs, beige-mortel. De cirkel keert terug, maar ditmaal is het een schaduw, een vervaagde, versleten afdruk. Het geheugen van de gedragingen van de andere drie panelen, bijna gewist.

Een tetralogie van het voelen

De kracht van dit tetraptychon ligt in de perfecte balans tussen eenheid en variatie.zelfde alfabet – de gleuf – in vier verschillende dialecten toegepast.

Het is geen werk om naar te kijken, maar om met de ogen aan te raken. Een fotografische weergave doet het geen recht, omdat het plat maakt wat geboren is om schaduw te creëren. Het zijlicht is een integraal onderdeel van het werk: het is wat de reliëven uitsculpteert en het monochrome levend maakt.

Kleurrijk gezien een moedige en hedendaagse keuze. Wit, primair geel, teal en greige. Het zijn de kleuren van design, van interior, van post-industriële minimalisme. De kunstenaar weet dat het doek vandaag een ruimte moet bewonen, niet slechts een museummuur.

Kortom, het is een werk dat spreekt over spoor en afwezigheid. Over hoeveel de mens achterlaat, zelfs wanneer hij denkt niets na te laten. Elk paneel is een fossiel van een gebaar, een digitale afdruk van de ziel. Vier verschillende stilte die samen een doffe en prachtige herrie maken.