Mariano Soler (1956) - Entre olas y rocas

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk van Mariano Soler, dat een woelig, stromend en stenen brekend zeelandschap weergeeft, als symbool van kracht, transformatie, volharding en de constante beweging van de tijd. De schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen met lijst: 41x51x2 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 35x45 cm.
· Olieverf op paneel met handtekening van de kunstenaar aan de achterkant van het werk.
· Het stuk verkeert in goede staat van behoud.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Opmerking: de foto's die zijn opgenomen maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot.

Het schilderij zal professionele verzending krijgen door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met gebruik van hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending zal plaatsvinden via Correos, GLS of NACEX met tracking. Internationaal verzenden mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij biedt een nabij- en omhullende visie van een woelig zeew treatment dat de gehele compositie in beslag neemt, zonder ruimte voor de lucht, de horizon of menselijke elementen. Het water beweegt in meerdere richtingen tussen donkere rotsen en schuimzones, wat een scène vol energie en beweging creëert. De blauwen, groenen, turquoise, grijs, wit en zwart mengen zich door het oppervlak en tonen de buitengewone variëteit aan kleuren die de zee kan aannemen. De afbeelding straalt de sensatie uit van een kust die ontoegankelijk is, terwijl men ziet hoe de golven slaan, terugschrikken en telkens weer opstaan.

Het ontbreken van een horizonlijn laat de toeschouwer volledig onderdompelen in de scène. Er bestaat geen duidelijke referentie om afstand te meten of precies te weten vanaf welke hoogte het water bekeken wordt. Deze keuze brengt de blik dichter bij het mariene oppervlak en maakt elke werveling, elk schuimband en elke rots onderdeel van een autonoom landschap. De zee verschijnt niet als achtergrond, maar als de echte en enige protagonist.

Aan de onderkant overheersen brede stromingen van blauwgroene kleur die diagonaal voortschrijden. Sommige zones zijn helder en licht, terwijl andere een donkere diepte vertonen die nabij de oceaanblauw ligt. De afwisseling tussen deze waarden creëert de indruk van reliëfs en overlappende stromingen. Het water lijkt krachtig van rechts naar links te bewegen, hoewel bepaalde draaikolken die richting doorbreken en tegendraadse bewegingen veroorzaken.

De turquoise tinten geven frisheid en helderheid aan het oppervlak. Ze komen verspreid voor tussen grijstinten en donkerblauwe kleuren, alsof het licht even door het water komt voordat het verdwijnt. Op sommige plaatsen veranderen ze in gedempte groenen, wat de aanwezigheid van diepte, onderwatergroei of reflecties uit de nabije kust suggereert. Deze rijkdom aan kleuren verhindert dat de zee uniform lijkt en geeft elk gebied een eigen karakter.

Naar het midden toe onderscheidt zich een grote rustiger ogende waterval van blaugrijze en zachte groentinten. In werkelijkheid blijft die rust echter betrekkelijk, want talrijke gebogen lijnen kruisen het oppervlak en kondigen de voortdurende verplaatsing van de stromingen aan. Het water slaat door obstakels heen en verandert van richting afhankelijk van de vorm van de rotsen. Zelfs de minder turbulente zones behouden een gevoel van latent movement.

De rotsen komen voornamelijk voor in het bovenste gebied en in het rechterkant; hun vormen zijn onregelmatig, hoekig en deels door water bedekt. De zwarte, grijze, bruine en beige tonen laten de droge oppervlakken onderscheiden van die welke door golven zijn bedekt. Sommigen lijken stevig op te rijzen, terwijl andere nauwelijks tevoorschijn komen voordat ze opnieuw onder de schuim verdwijnen.

Aan de uiterste bovenkant strekt zich een robuuste rotsformatie uit. De verschillende vlakken overlappen en creëren een opeenvolging van licht en schaduw. De lichtere zones kunnen verband houden met verlichte of zout- en schuim bedekte oppervlakken, terwijl de donkere delen kiertjes en holtes suggereren. Deze rotsenfran kan een gedeeltelijke grens vormen, hoewel het water nog steeds tussen hun openingen door dringt.

In de bovenlinks bevindt zich een gebied donkerder en dieper water. De intense groenen en blauwen vormen een contrast met een heldere band die kan overeenkomen met een kleine brekende golf tegen de kust. Deze tegenstelling introduceert diepte en suggereert dat de zee verder reikt dan de zichtbare grenzen. De donkerte van deze hoek fungeert als een toegang naar een onbekende ruimte.

Nabij de bovenzijde centrale zone verschijnen verschillende langwerpige rotsen die bijna horizontaal liggen. Het water stroomt voor en achter hen langs, waardoor kleine stromingen en schuimophopingen ontstaan. Deze vormen verdelen het mariene oppervlak in verschillende niveaus en geven structuur aan de compositie. Hun aanwezigheid maakt duidelijk hoe krachtig het water zich voortdurend moet aanpassen aan het reliëf.

Aan de rechterkant concentreert zich een intense opeenvolging van golven, schuim en rotsen. Hier rijzen en buigen de helderdere vormen voordat ze op de donkere zones vallen. De witten, bleke grijzen en roomtinten suggereren luchtig water dat beukt door de botsing. Dit deel straalt een bijzonder krachtige energie uit, alsof een golf zojuist was gebroken en nog steeds over de steen uitspreidt.

Het schuim wordt weergegeven als onregelmatige stroken die in verschillende richtingen langs het oppervlak lopen. Het vormt geen continue lijn maar is verdeeld, verspreid en weer bijeengebracht rondom de rotsen. Sommige zones zijn fel wit, andere mengen zich met beige, grijs en blauw. Deze variëteit laat verschillende momenten van beweging zien: de top van de golf, de impact, de expansie en het langzame verdwijnen van het schuim.

In het midden rechts valt een grote heldere massa op die lijkt door te dringen op een donkere rots. Zijn oplopende vorm herinnert aan een golf die hoogte wint net voordat ze breekt. Het bovenste gebied wordt verlicht met wit en grijs, terwijl de basis ondergedompeld blijft in blauwachtige tinten. Dit contrast creëert een van de meest intense visuele punten en leidt direct de blik naar de botsing tussen water en steen.

Onder deze golf bevindt zich een uitgestrekte bijna zwarte rotsformatie die diagonaal door de compositie gaat. Zijn aanwezigheid verdeelt het beweging van het water en creëert een krachtige tegenstelling tussen soliditeit en vloeibaarheid. Het zeewater glijdt langs de randen, verzamelt zich in holtes en ontsnapt weer naar het onderste deel. De rots lijkt te weerstaan, hoewel haar contouren de constante erosie door de golven onthullen.

In sommige zones verzachten beige- en okerkleuren de hardheid van de grijstinten en zwarttinten. Deze kleuren kunnen verwijzen naar zand, met door de zon verlichte rotsoppervlakken of warme reflecties gevangen tussen het water. Hun aanwezigheid brengt evenwicht en voorkomt dat de scène volledig koel wordt. Ze creëren ook kleine rustpunten binnen de algehele beweging.

De compositie wordt gedomineerd door diagonale lijnen en bochten. De diagonalen suggereren snelheid, richting en kracht, terwijl de bochten het draaien van de golven en de draaistromen weergeven. Geen enkel element blijft volledig statisch. Zelfs de rotsen, hoewel solide, lijken geïntegreerd in de beweging door de wijze waarop het water om hun vormen heen beweegt.

De kijker kan zijn traject beginnen in de onderste zone, de turquoise stromingen naar het midden volgen en daarna omhoog klimmen naar de bovenste rotsen. Van daaruit leidt de schuim naar de rechterkant en keert weer terug naar de onderste sectie. Deze bijna circulaire reis reproduceert visueel het gedrag van een mariene stroming. De toeschouwer voelt zich meegesleept van het ene gebied naar het andere zonder een definitief rustpunt te vinden.

Het ontbreken van menselijke figuren, schepen of constructies vergroot het gevoel van een ontembare natuur. De zee lijkt vrij van elke ingreep en toont haar meest essentiële energie. Er bestaat geen enkele aanwezigheid die de beweging van het water kan beheersen. De scène viert de autonomie van het landschap en herinnert aan de enorme kracht van de natuurlijke elementen.

Het schilderij straalt tegelijk onrust en sereniteit uit. De schuim, de donkere diagonalen en de botsende golven drukken onrust uit, terwijl de harmonie van de blues en greens een contemplatieve sensatie oproept. Deze dualiteit weerspiegelt de veranderende aard van de zee, die zowel ontzag als kalmte kan inspireren in één en dezelfde ademteug. Het werk toont geen verwoestende storm, maar een voortdurende en krachtige beweging.

Het water kan worden geïnterpreteerd als een symbool voor de passage van de tijd. Het behoudt nooit dezelfde vorm en transformeert voortdurend bij het aangaan van de rotsen. Elke golf verdwijnt om plaats te maken voor een andere, terwijl het schuim zich vormt en oplost zonder te stoppen. Deze constante vernieuwing maakt van het landschap een afbeelding van verandering, continuïteit en transformatie.

De rotsen daarentegen vertegenwoordigen permanentie en weerstand. Ze blijven standvastig tegenover de beweging van het water, hoewel hun oppervlakken ook de slijtage ondergaan. De relatie tussen beide elementen creëert een dialoog tussen wat stabiel is en wat veranderlijk is. De zee verandert langzaam het steen, terwijl de steen de richting van elke stroming wijzigt.

De scène kan ook begrepen worden als een voorstelling van strijd en aanpassing. Het water stopt niet voor obstakels, maar eromheen, eroverheen of er doorheen slaagt. Zijn kracht hangt niet alleen af van de impact, maar van zijn capaciteit om van vorm te veranderen. Deze interpretatie maakt van het kustlandschap een metafoor voor volharding en vernieuwing.

Het kleurenpalet schept een frisse en diepe sfeer. Blauw geeft ruimte en mysterie weer; groen suggereert leven en beweging; grijstinten brengen kracht en soberheid; wit introduceert helderheid; en zwart markeert de diepste grenzen. Al deze kleuren bestaan naast elkaar zonder dat één domineert, net zoals de verschillende stromingen zich mengen binnen de zee.

De nabijheid van de scène laat denken aan het geluid van klotsende golven tegen de rotsen, het watertrekken langs de rotsen en het bewegen van het schuim als het terugtrekt. Ook lijkt het mogelijk de vochtigheid, de wind en de frisheid van de mariene atmosfeer te voelen. Het beeld roept zo een ervaring op die verder gaat dan enkel kijken en de toeschouwer meeneemt naar een open en eenzame kust.

Samengevat vertegenwoordigt dit schilderij de onstuitbare kracht van de zee die tussen donkere rotsen beweegt, golven vormt, en uitgestrekte schuimzones creëert. De rijkdom aan blauwen, groenen, turquoise, grijstinten en witten vormt een levendige oppervlakte die lijkt te veranderen bij de kijker. De rotsen symboliseren weerstand en duurzaamheid, terwijl het water transformatie, vrijheid en tijdsverloop belichaamt. Het werk maakt een fragment van de kust tot een krachtige reflectie op de relatie tussen beweging en stabiliteit, en toont de diepe schoonheid van een natuur die nooit stil blijft.