Francesc Vidal Palmada (1894-1958) - Santa Pau

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend tot Vidal Palmada, dat een oud kolonnadale plein voorstelt, gedomineerd door een stenen toren als symbool van gemeenschap, traditie, herinnering en de tijd die verstrijkt. Het schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen met lijst: 82x114x5 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 77x110 cm.
· Olieverf op doek, met de hand gesigneerd door de kunstenaar aan de rechterkant van het werk.
· Het werk verkeert in een goede staat van conservatie.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als geschenk).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de opgenomen foto’s maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in mockup is indicatief; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het echte artikel in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met gebruikmaking van hoogwaardige materialen om maximale bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending vindt plaats via Correos, GLS of NACEX met traceerfunctie. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een oud kolonnadenplein omgeven door stenen gebouwen en warme gevels die naar het herinneren van vele generaties lijken te verwijzen. De compositie opent zich vanaf een breed en donker voorgrondplank richting het verlichte centrum van het plein, waar verschillende gebouwen onder een heldere blauwe hemel samenkomen. Links strekt zich een lange rij bogen, ramen en balkons uit, terwijl rechts een deel van een kerk of monumentaal gebouw omhoog rijst en de scène inlijst. Een kleine groep figuren verschijnt nabij de tempel, wat leven en schaal toevoegt aan een ruimte gedomineerd door architectuur en stilte.

Het plein vormt het grootste centrum van de compositie. Het onregelmatige oppervlak beslaat een groot deel van de onderste helft en reikt naar de achtergrond via een brede perspectief. De okerkleurige, bruine, grijze, roze en groenachtige tinten suggereren een aardeachtig en steenachtig oppervlak, door dagelijkse gebruik aangetast. Sommige gebieden ontvangen warm licht, terwijl andere in diepe schaduw blijven.

Op de voorgrond verschijnen stenen, oneffenheden en donkere vlekken die het oppervlak verrijken. Het is geen volledig uniforme of regulair geplaveide plein, maar een oud gebied aangepast aan de tijd die verstrijkt. Kleurverschillen laten stof, vocht en versleten zones voorstellen. Deze onregelmatigheid geeft authenticiteit en versterkt het historische karakter van de plek.

Het plein lijkt visueel smaller te worden naarmate men naar het midden toe gaat. De gevels aan de linkerkant en het grote gebouw rechts fungeren als grenzen die de blik naar de achterliggende huizen leiden. Deze organisatie creëert een duidelijk gevoel van diepte. De toeschouwer lijkt bij de ingang van de ruimte te staan, observerend vanuit een deels beschaduwde zone.

Aan de linkerzijde rijkt een lange strook portiekgebouwen omhoog. De voorgevel heeft beige, okertinten, geelachtige, roze en oranje tinten. Het licht spreidt zich over de muren en onthult kleine onregelmatigheden die op ouderdom duiden. De warme kleuren maken dit gebied hartelijk ondanks de robuustheid van de architectuur.

De begane grond bestaat uit een opeenvolging van bogen van verschillende grootte. De eerste, nabij de linkerkant, is wijd en diep. Zijn interieur is donker en bevat een grote houten deur of structuur. Het contrast tussen de schaduw van de boog en de verlichte gevel creëert een van de meest opvallende punten.

Rondom deze grote boog zijn zandstenen blokken en heldere stenen te onderscheiden. Hun plaatsing volgt de boogvorm en versterkt de robuustheid van het gebouw. De roze en grijze gebieden suggereren slijtage en aangebrachte reparaties. De ingang lijkt generaties lang als toegang tot een woning, opslagruimte of etablissement te hebben gediend.

Naast de eerste boog bevinden zich andere kleinere zuilen met plafonds. Hun interieurs blijven ondergedompeld in blauwen, paarstinten, grijstinten en zwart. Sommige openingen lijken gesloten deuren te bevatten, terwijl andere ver doorgangen onder de gebouwen laten doorlopen. Deze afwisseling geeft ritme en leidt de blik naar de achtergrond.

De kolommen en pijlers die de bogen verdelen zijn dik en stevig. Hun warme tinten sluiten aan bij de rest van de gevel. Aan de basissen verschijnen schaduwen en kleine onregelmatigheden die verslijting door het verkeer suggereren. De herhaling van deze structuren creëert een doorlopende galerij.

De opeenvolging van bogen kan begrepen worden als een transitie tussen de openbare ruimte van het plein en de intimiteit van de gebouwen. Onder hen zouden winkels, werkplaatsen, magazijnen of toegangen tot woningen kunnen liggen. Hoewel er geen concrete activiteiten te zien zijn, roept hun aanwezigheid het dagelijkse leven van een oude gemeenschap op. Het plein lijkt het geheugen van markten en ontmoetingen te bewaren.

Op de bovenverdieping zijn talloze ramen verdeeld. Sommige zijn smal en donker, terwijl andere heldere kaders of decoratieve elementen tonen. De ramen herhalen zich onregelmatig en laten zien dat de gebouwen in verschillende periodes konden zijn gebouwd of aangepast. Elke opening geeft individualiteit aan het geheel.

Een van de ramen nabij de linkerzijde heeft een versierd kader dat uitsteekt boven de gevel. Zijn rechte en markantestructuur contrasteert met de onderste bogen. Het interieur is donker en straalt mysterie uit. Dit raam kan overeenkomen met een belangrijke kamer of een woning van hogere categorie.

Verschillende balkons steken uit boven de zuilen. Hun donkere balustrades vormen delicate horizontale en verticale lijnen. In sommige zijn kleine planten of bloemen te zien die groene en roodachtige accenten toevoegen. Deze details verzachten de monumentaliteit van de steen en suggereren dat de gebouwen nog bewoond zijn.

De balkons hebben een nauwe relatie met het plein. Vanuit hen zouden bewoners het dagelijkse bewegingsleven kunnen observeren, met buren kunne praten of deelnemen aan vieringen. Hun aanwezigheid geeft de gevels meer dan een architectonische grens. Het zijn tussenruimtes tussen privé- en publieke leven.

Het dak van de gebouwen links bestaat uit een lange strook rode en bruine dakpannen. Het dak daalt licht naar het midden van het plein en volgt de perspectief. Sommige delen lijken donkerder en verouderd. Het dak verenigt gebouwen met kleine verschillen in hun gevels.

Onder het schild bevinden zich kleine openingen en ramen die kunnen overeenkomen met zolderkamers of opslagruimten. Deze donkere openingen voegen ritme toe aan de bovenkant. De schaduw onder de dakrand contrasteert met het licht op de muren. Het gehele gebouw straalt ouderdom en voortdurend gebruik uit.

In het centrum van de achtergrond verzamelen zich verschillende huizen van diverse hoogte. Hun gevels tonen beige, grijs, bruin, geel en zachte rozerode tonen. Sommige hebben schuine daken en schoorstenen, terwijl andere houten of stenen balkons tonen. Deze variatie creëert een rijke en natuurlijke stedelijke afbeelding.

Een van de centrale woningen valt op door zijn heldere gevel en een langslopend balkon. Onder het balkon zijn kleine, donkergekleurde ramen over meerdere niveaus te zien. Het rode dak helt naar het plein en heeft een schouw. Dit huis introduceert een huiselijke toon tegenover de monumentaliteit van het gebouw rechts.

Achter haar rijst een hoger, oker getint gebouw op. De muren lijken direct door het licht te worden verlicht en er zijn verschillende kleine ramen te zien. Het gebouw kijkt uit boven de daken in de buurt en verhoogt de diepte. Zijn verhoogde positie suggereert dat het plein zich in een stedelijk kerngebied bevindt dat op verschillende niveaus ontwikkeld is.

De schoorstenen verspreiden zich over de daken en verschijnen als kleine verticale silhouetten. Sommige zijn eenvoudig, andere hebben meer verfijnde afwerkingen. Deze elementen laten toe het thuisleven in te beelden achter de gevels en het leven dat erachter plaatsvindt. De architectuur lijkt niet verlaten, maar stil tijdens een moment van rust.

Aan de rechterkant rijst een grote stenen structuur op die mogelijk een kerk, een klokkentorentje of een openbaar gebouw is. Het oppervlak bestaat uit grijstinten, bruin, zwart en kleine okerkleurige reflecties. De verticaliteit van deze constructie contrasteert met de lange horizontale lijnen van de portiekwoningen. Zijn aanwezigheid domineert en beschermt visueel het plein.

Het zichtbare deel van de toren vertoont meerdere donkere en smalle openingen. Deze ramen of kieren worden uitgesneden uit de dikke muur en dragen solemniteit. De steen lijkt oud, onregelmatig en getekend door de tijd. De toren stijgt boven de bovengrens uit, wat haar hoogtegevoel vergroot.

Naast de toren verschijnt een extreem donkere zone gevormd door grote bogen of zuilen. De binnenkant blijft vrijwel onzichtbaar en creëert een somber kader aan de rechterrand. Deze duisternis contrasteert met het verlichte plein en trekt de blik naar het midden. De toeschouwer lijkt de scène te bekijken vanuit de nabijheid van een van deze bogen.

De kolommen aan de rechterkant zijn dik en monumentaal. Hun bases rusten op een onregelmatig en donker terrein. Het licht streelt enkele randen, waardoor de volumes van steen te onderscheiden zijn. Deze structuur straalt kracht, stabiliteit en een opmerkelijk gevoel van ouderdom uit.

Dicht bij het religieuze gebouw verschijnt een kleine groep menselijke figuren. Hun lichamen worden weergegeven door donkere en verticale vormen, vergezeld door kleine roodachtige, beige en grijze tinten. Hun bescheiden formaat laat de schaal van de architectuur begrijpen. De mensen lijken te praten of stil te staan bij de ingang.

Een figuur die lichtjes van de groep verschilt, heeft een roodachtige tint aan de bovenkant. Een andere verschijnt in het donker en staat dicht bij de muur. Hoewel zijn kenmerken niet zichtbaar zijn, brengt zijn aanwezigheid beweging en leven. De plaza lijkt geen volledig onbewoonde ruimte meer te zijn.

Deze figuren zouden buren, reizigers of mensen die uit de tempel komen kunnen voorstellen. Hun samenkomst suggereert een alledaagse conversatie of een moment na een activiteit. Er is geen drukte, maar een rustige ontmoeting. De scène behoudt zo een serene en gemeenschappelijke sfeer.

In de linkeronderhoek is gedeeltelijk een fiets te zien. De wielen, het frame en enkele stuurlijnen zijn zichtbaar, terwijl een deel van het voertuig buiten het zichtbare vlak ligt. Zijn aanwezigheid voegt een alledaags en nabij element toe. De fiets suggereert dat iemand net is gearriveerd of even is gestopt op het plein.

Het voertuig vormt ook een contrast tussen de ouderdom van de architectuur en een moderner transportmiddel. Zonder de harmonie van het stedelijk landschap te doorbreken, herinnert het eraan dat de plek nog steeds in het heden leeft. De fiets lijkt steunend tegen het gebouw of tijdelijk verlaten te zijn. Dit kleine detail voegt een discrete geschiedenis toe.

Het licht lijkt afkomstig te zijn uit de linkerbovenhoek en strekt zich voornamelijk uit over de portiekgebouwen en het midden van het plein. De gouden en roze tinten versterken zich op de verlichte delen. Daarentegen blijft de rechterkant in diepe schaduw. Dit contrast ordent de compositie en creëert een zeer omhullende sfeer.

De lucht vult een relatief smalle bovenrand. Zijn heldere blauw met lichte grijstinten en zachte groentinten contrasteert met de warme toon van de gebouwen. Er zijn geen duidelijk afgebakende wolken. De helderheid van de lucht suggereert een rustige en heldere dag.

Het kleurpalet combineert warme aarde-tonen met koude blues en viole tinten. De okerkleuren, geel, roze en bruin overheersen op de gevels en de grond, terwijl de grijzen, blauwen en zwarten zich concentreren in de schaduwen en de bogen. Deze relatie geeft diepte. De kleine groentinten van planten en balkons brengen frisheid.

De compositie creëert een zeer natuurlijke visuele reis. De blik kan beginnen bij de fiets en de grote linkerboog, langs de portieken verder naar de achterliggende huizen, vervolgens leiden de menselijke figuren richting het donkere gebouw rechts. Ten slotte keert de open ruimte van het plein de aandacht terug naar het voorplan.

Het ontbreken van menigten versterkt het gevoel van kalmte. Hoewel de architectuur suggereert dat het een ontmoetingsplek is, is het plein bijna leeg. Het kan een rustige tijd van de dag zijn waarop de bewoners thuis blijven of rusten. De stilte laat toe de historie die zich in de gebouwen heeft opgehoopt te aanschouwen.

Het plein kan worden geïnterpreteerd als symbool van gemeenschap en herinnering. Gedurende generaties hebben deze ruimten markten, vieringen, gesprekken en ontmoetingen ontvangen. Elke boog, balkon en deur lijkt de sporen te bewaren van wie ze hebben gebruikt. De architectuur wordt zo een getuigenis van een collectief leven.

De portieken vertegenwoordigen bescherming en continuïteit. Onder hen kunnen mensen beschut tegen zon of regen wandelen. Hun herhaling sluit alle woningen aan en creëert een gemeenschappelijke structuur. De bogen verbinden visueel de verschillende ruimtes en symboliseren de blijvendheid van de gemeenschap.

De toren of kerk voegt een spirituele en historische dimensie toe. Zijn hoogte en soliditeit maken hem een referentiepunt. Tegenover de huiselijke woningen vertegenwoordigt het wat bewoners samenbindt in vieringen, rituelen en gedeelde herinneringen. Zijn schaduw werpt een plechtige aanwezigheid over het plein.

Het werk nodigt uit om de geluiden van de plek te visualiseren: stappen over steen, gesprekken onder de bogen, verre klokken en het beweging van een fiets. Ook kunnen de geuren van aarde, hout en gevels verwarmd door de zon worden opgeroepen. De scène wekt een zintuurlijke ervaring op die verbonden is met oude dorpen. Alles lijkt stilgezet in een moment van rust.

Gezamenlijk vertegenwoordigt dit schilderij een oud kolonnadale plein omgeven door woningen, balkons en bogen, gedomineerd door een stenen toren en levend gemaakt door een kleine groep mensen en een fiets. Het warme licht op de gevels contrasteert met de diepe schaduwen van het monumentale gebouw, en schept een serene, historische en herinneringsrijke sfeer. De portieken symboliseren bescherming en continuïteit; het plein staat voor gemeenschap en ontmoeting; en de toren voor blijvendheid en traditie. Het werk viert de schoonheid van populaire architectuur en maakt een alledaags hoekje tot een reflectie op de tijd en het gedeelde leven.