Francesc Vidal Palmada (1894-1958) - La tierra florecida

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk van Vidal Palmada, dat een landelijk dorp omgeven door bloeiende velden en beschermd door een grote keten van bergen voorstelt, als symbool van arbeid, gemeenschap, overvloed en harmonie met de natuur. Het schilderij valt op door de uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen met lijst: 53x121x3 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 51x119 cm.
· Olieverf op doek, met de hand gesigneerd door de kunstenaar aan de linkerzijde van het werk.
· Het stuk verkeert in een goede staat van conservatie.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke notitie: de bijgevoegde foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot. Digitale weergave in een mockup, indicatief; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het echte artikel in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met gebruik van materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het transport zelf. De verzending vindt plaats via Correos, GLS of NACEX met tracking. Internationale verzendingen zijn mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een uitgestrekt landelijke landschap waarin een groot veld vol kleine heldere bloemen zich uitstrekt vanaf de voorgrond tot aan de rand van een dorpje aan de voet van een machtige bergketen. De compositie heeft een bijzonder panoramisch formaat waardoor de breedte van de vallei, de verdeling van de gewassen, de rondom het windwijzercampanile gegroepeerde gebouwen en de bergen die de horizon domineren, in beeld komen. Twee kleine figuren werken tussen de begroeiing, waardoor een menselijke aanwezigheid ontstaat die discreteert binnen de uitgestrekte natuur. De scène straalt sereniteit, overvloed en een diepe verbinding tussen het land, het werk en het gemeenschapsleven uit.

Het eerste plan wordt volledig ingenomen door een uitgebreide vegetatieve oppervlakte. Heldere, donkere en blauwwige groenen vermengen zich met ontelbare witte, roze en gelige vlekken die lijken te corresponderen met kleine bloemen. Deze begroeiing creëert een volle, delicate visuele textuur. Het veld lijkt op een grote, natuurlijke tapijt die voor de toeschouwer uitgerold is.

De bloemen zijn onregelmatig verdeeld en vormen hogere concentraties in bepaalde zones. De dichtstbijzijnde bloemen zijn duidelijk onderscheiden door kleine heldere vlekjes, terwijl de verder weg liggende verwijnen in een witte en groene nevel. Deze overgang vergroot de diepte. Het veld lijkt veel verder door te lopen dan wat de blik kan onderscheiden.

De witten tinten brengen een intense helderheid naar het onderste gedeelte. Ze vormen geen uniforme oppervlakte, maar een opeenvolging van kleine flitsen tussen de bladeren. Sommige bloemen hebben roze en paarse schakeringen die het groen verzachten. De overvloed suggereert een gevorderde lente of het moment van maximale bloei van een bepaalde teelt.

Aan de rechteronderkant wordt de begroeiing donkerder en dichter. Diepgroene, zwarte en blauwachtige tinten domineren, waardoor een schaduwzone ontstaat die contrasteert met het verlichte middelpunt. Dit verschil kan te wijten zijn aan de helling van het terrein, nabijheid van een rand of minder lichtinval. De donkerte frameert het landschap en leidt de blik naar het dorp.

Het veld is georganiseerd in zachte golvingen die naar de horizon toe bewegen. Sommige zones lijken licht verhoogd, andere vormen kleine depressies. Deze variaties voorkomen een vlakke oppervlakte en dragen de ware uitgestrektheid van het terrein uit. De blik beweegt zich kalm over het veld voordat het bij de bouwwerken uitkomt.

In het centrale linkergedeelte verschijnt een kleine boom met een ronde kroon. Zijn bladeren combineren donkere, grijze en lichtgele tinten. De stam is nauwelijks tussen de begroeiing te onderscheiden, maar de kroon steekt boven het heldere veld uit. Zijn aanwezigheid geeft een referentie voor schaal en doorbreekt de dominante horizontale lijn.

Naast deze boom verschijnen twee dubbele menselijke figuren van geringe grootte. Een van hen lijkt rechtop te staan of licht te hellen, terwijl de andere gebukt boven het veld staat. Hun donkere kleuren contrasteren met de helderheid van het veld. De positie suggereert dat ze een taak verrichten met betrekking tot teelt of oogst.

Bij de figuren zijn kleine vormen te onderscheiden die kunnen wijzen op recipiënten, gereedschap of manden. Deze details versterken de interpretatie van een dag werk in de landbouw. Hoewel de mensen weinig ruimte innemen, is hun aanwezigheid fundamenteel. Ze brengen een dagelijks verhaal en helpen de enorme uitgestrektheid van het land te begrijpen.

De arbeiders lijken volledig geïntegreerd in het landschap. Ze beheersen de natuur niet of onderbreken haar sereniteit, maar nemen er wel aan deel in haar cycli. Hun inspanning kan verband houden met zaaien, verzorgen of oogsten. Zo viert de scène de directe band tussen mensen en aarde.

Achter de figuren verschijnen verschillende stroken teelt. Sommigen zijn groen en helder, anderen hebben bruine, rozige en purperen tonen. De percelen vormen diagonale lijnen die naar het dorp leiden. Deze ordening onthult een gebied dat bewerkt en zorgvuldig verdeeld is.

Een perceel met een roodgekleurde toon steekt nabij het midden uit. Zijn langwerpige vorm contrasteert met het witte en groene veld. Het zou kunnen verwijzen naar pas omgeploegde aarde of een andere teelt. Deze chromatische variatie geeft diepte en toont de agrarische diversiteit van de vallei.

Naar rechts strekt zich een groot veld uit dat vrijwel volledig bedekt is met heldere bloemen. Het oppervlak neemt een aanzienlijk deel in en stijgt licht naar de horizon. Aan de rand loopt een donkere lijn van struiken of hoge gewassen. Deze band markeert het perceel en guidet de blik naar de heuvels.

De begroeiing aan de randen bestaat uit diepe groenen en gele tinten. Het kan een rij bomen, wijnstokken, struiken of gecultiveerde planten voorstellen. Zijn regelmatige ordening suggereert menselijke tussenkomst. De grenzen tussen percelen creëren een gestructureerde orde binnen de uitgestrekte natuur.

Het dorp strekt zich horizontaal uit in het middengedeelte. De huizen verschijnen gegroepeerd en hebben witte, beige, grijze, oker- en roodgekleurde gevels. De daken domineren met rode en bruine tinten die opvallen tegen de groenen van het dal. De nabijheid van de gebouwen geeft een sterk gevoel van gemeenschap.

Aan de uiterste linkerzijde van het dorp bevinden zich verschillende lage woningen. Hun eenvoudige vormen en rode daken sluiten aan bij de velden. Sommige gevels hebben kleine donkere ramen, terwijl andere deels verborgen zijn door de begroeiing. Het geheel lijkt geleidelijk rondom de landbouwactiviteit te zijn gegroeid.

In het midden bevindt zich een wat groter gebouw met een roodoranje gevel. Het heeft talrijke ramen en een prominente ligging, wat duidt op een belangrijk gebouw in de gemeenschap. Het kan een landhuis, een gemeentehuis, een pastorie of een voormalige residentie zijn. Zijn volume fungeert als referentiepunt.

Naast dit gebouw rijst een smalle, verticale klokkentoren omhoog. Zijn duidelijke toren straalt krachtig af tegen de donkere berg. Aan de bovenkant zijn kleine openingen en een iets donkerder dak te zien. De klokkentoren vormt het belangrijkste architectonische anker en markeert het spirituele hart van het dorp.

De toren voegt verticaliteit toe aan een compositie die hoofdzakelijk horizontale lijnen heeft. Zijn silhouet verbindt visueel de huizen met de hemel en de bergen. Men kan zich voorstellen dat de klokken het dagelijkse ritme van de bewoners bepalen, het aankondigen van feesten, werktijden en ontmoetingen. De klokkentoren symboliseert continuïteit en traditie.

Rechts van de toren strekt zich een rij gebouwen met lichte gevels uit. Sommigen hebben twee verdiepingen en vertonen regelmatige vensterindeling. De roodbakende daken vormen een continue lijn. Deze huizen lijken rechtstreeks naar de velden open te staan.

Een van de centrale gebouwen toont meerdere donkere deuren of bogen op de begane grond. De lichte grijze gevel vormt een contrast met het rode dak. De herhaling van vensters geeft orde en stabiliteit. Mogelijk gaat het om een gebouw dat verbonden is met het gemeenschapsleven of met landbouwactiviteiten.

Verder naar rechts verschijnt een geelachtig huis met een rood dak. Zijn warme tonen steken af tegen de grijze gebouwen. De gevel lijkt zacht verlicht te worden. Deze chromatische variatie voorkomt een uniforme dorpsbeeld en brengt leven in het geheel.

De schoorstenen zijn verdeeld over verschillende daken en snijden tegen de berg aan. Deze kleine elementen laten interieur en huiselijke activiteiten vermoeden.Hoewel er geen rook zichtbaar is, lijken de woningen bewoond. De nabijheid van de velden toont de nauwe relatie tussen thuis en werk aan.

Op de rechterhelling bevinden zich verschillende afgelegen boerderijen. Sommigen zijn omgeven door groene percelen, struiken en kleine boompjes. Hun donkere en roodachtige daken steken uit boven het terrein. Deze bouwwerken tillen het dorp uit naar de heuvels.

Een huis in de bovenste rechterhoek ligt in een bijzonder groen gebied. Eromheen zijn golvende stroken teelt en kleine paden zichtbaar. Zijn isolatie straalt rust uit. Het lijkt op een landgoed of finca waarvandaan men heel het dal onder controle heeft.

V dichter bij de uiterste rechterkant verschijnen twee woningen gescheiden door velden en begroeiing. Hun eenvoudige vormen weerspiegelen een architectuur aangepast aan het platteland. De afstand tussen hen versterkt de uitgestrektheid van het landschap. Elke woning lijkt het middelpunt van zijn eigen perceel.

De heuvels rechts tonen heldergroene, gele en kleine bruine zones. De percelen volgen de helling van het terrein en creëren een ritme van krommen en diagonalen. Sommige gebieden lijken bedekt met jonge teelten, terwijl andere een blootliggende bodem tonen. Het licht benadrukt deze zone bijzonder.

Achter het dorp strekt zich een grote bergketen uit. De lagere flank vertoont donkere, blauwachtige en grijze groenen, terwijl de toppen donkerdere tinten krijgen. De bergketen loopt over de hele horizon en omhult visueel het dal. Zijn aanwezigheid geeft een gevoel van bescherming en monumentaliteit.

De toppen hebben onregelmatige en rotsige contouren. In het centrale gebied is een hogere verheving te onderscheiden, vergezeld door andere puntige en ronde vormen. Sommige oppervlakken lijken bijna zwart, terwijl andere een grijze glans krijgen. Deze diversiteit geeft de complexiteit van het reliëf weer.

Aan de linkerkant worden de bergen zachter en blauwere door de afstand. Hun contouren stapelen zich op en creëren verschillende vlakken. De koude kleur contrasteert met de warme tinten van de daken. Deze overgang geeft een grote diepte aan het landschap.

In het centrale bovenstuk valt een verheven rotsformatie op. Zijn donkere silhouet snijdt tegen de wolken en lijkt het geheel te domineren. Deze top kan worden geïnterpreteerd als een symbool van kracht en continuïteit. Het dorp, aan zijn voeten, lijkt door de berg beschermd te worden.

De lucht neemt een relatief smalle band in de bovenste zone in beslag. Voornamelijk lichte blauwen en witten overheersen, met enkele grote en heldere wolken. Sommige wolken stapelen zich achter de toppen op en verzachten hun contouren. De atmosfeer lijkt fris en licht veranderlijk.

De helderheid van de lucht strekt zich uit over de velden en maakt het mogelijk de bloemen, de percelen en de gebouwen te onderscheiden. Er is geen extreem harde verlichting, maar een brede en evenwichtige belichting. De bergen blijven donkerder, wat het contrast met het dal versterkt. Deze relatie creëert een gevoel van diepte en kalmte.

Het kleurenpalet wordt gedomineerd door groenen, witten, blauwen, rode en okerkleuren. De groenen en wittes drukken de levendigheid van de gewassen uit; de blauwen brengen afstand en sereniteit; de rode daken brengen warmte; en de okerkleuren herinneren aan de aanwezigheid van de aarde. Alle kleuren zijn geordend in ruime horizontale banden.

Het panoramische formaat accentueert de ruimtelijkheid van het dal. De blik kan zich vrij bewegen van de huizen aan de extreme linkerkant naar de verhoogde percelen aan de rechterkant. De klokkentoren fungeert als een centraal anker, terwijl de bergen continuïteit bieden. Het bloemrijke veld neemt de voorgrond in en vormt een heldere ingang.

De compositie voert een tocht op van de nabije natuur naar de architectuur en de bergen. Eerst de bloemen, daarna de arbeiders, later het dorp en uiteindelijk de toppen. Deze opeenvolging laat toe de relatie tussen elk element te begrijpen. Het landschap wordt opgebouwd als een volledig en evenwichtig geheel.

Het ontbreken van grote handelingen versterkt de rust. De boeren werken stil, het dorp rust en de bergen blijven onverstoorbaar. Toch zit de scène vol leven: de bloemen bedekken de velden, de huizen zijn bewoond en de percelen tonen activiteit. De stilte betekent dus geen verlatenheid, maar harmonie.

Het bloemrijke veld kan worden geïnterpreteerd als symbool van overvloed, vernieuwing en hoop. Zijn uitgestrektheid toont de vrijgevigheid van de aarde en het resultaat van natuurlijke cycli. De kleine bloemen vormen een bescheiden maar buitengewoon beeldschoon oppervlak. Het eerste plan viert het leven in zijn eenvoudigste vorm.

Boeren symboliseren inspanning en vasthoudendheid. Hun kleine formaat tegenover het landschap herinnert aan de nederigheid van de menselijke aanwezigheid, maar hun werk is essentieel om velden te organiseren en te onderhouden. Ze vertegenwoordigen een leven dat verbonden is met de seizoenen. Hun arbeid legt het heden vast in een oude traditie.

Het dorp belichaamt gemeenschap, thuis en blijvende aanwezigheid. De samengegroeide huizen bieden onderdak, terwijl de klokkentoren een gedeeld centrum aanduidt. De architectuur maakt deel uit van het landschap en lijkt er niet bovenuit te steken. Het menselijke leven past zich aan het dal aan en leeft in harmonie met de bergen.

De bergketen staat symbool voor stabiliteit, bescherming en de tijd die verstrijkt. Tegenover de cycli van de gewassen en de dagelijkse activiteiten blijven de bergen als stilzwijgende getuigen. Hun aanwezigheid geeft grootsheid aan een plattelands scène. Het landschap verenigt zo het veranderlijke met het blijvende.

Gezamenlijk vertegenwoordigt dit schilderij een vruchtbaar dal bedekt met uitgestrekte bloemvelden en geregeerd door een dorp met rode daken en een verhoogde klokkentoren, al deze elementen beschermd door een grote bergketen. De kleine figuren die met de aarde werken brengen een beeld van inspanning, traditie en continuïteit, terwijl de groene en witte percelen overvloed en vernieuwing uitdrukken. Het dorp symboliseert thuis en gemeenschap; de velden leven en hoop; en de bergen bescherming en blijvende aanwezigheid. Het werk viert de harmonieuze co-existentie tussen natuur, arbeid en architectuur in het landelijke, en transformeert het landschap in een diepe verbeelding van het land en zijn bewoners.