Jaume Mateu (1954) - El guardián del tiempo

Pictura Subastas presenteert dit prachtige kunstwerk van Jaume Mateu, dat een oud klokje toont omringd door boeken, bloemen, een kaars en een kleine zittende figuur, en een intieme reflectie vormt op de tijd die verstrijkt en het geheugen. De schilderij trekt aandacht door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die hij uitstraalt.

· Afmetingen van het werk: 40,5x61,5x1 cm.
· Olieverf op paneel, met handtekening van de kunstenaar linksonder.
· Het werk verkeert in goede staat van conservering.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de opgenomen foto’s maken integraal deel uit van de beschrijving van de lot. Digitale representatie in mock-up, indicatief; er kunnen afwijkingen zijn ten opzichte van het werk in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert, met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van professionele verpakking alshet transport zelf.
De verzending vindt plaats via Correos of GLS met traceerfunctie. Internationale verzendingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een verfijnde stilleven, geplaatst op een schap of tafel voor een grote venster. In het midden rijst een bureauregelschrijfklok met een donker lichaam en een lichte wijzerplaat, vergezeld door diverse boeken, een witte vaas met takken en bloemen, een kleine menselijke figuur die zit en een delicaat voorwerp met witte bloemen. Het zwakke licht dat door het glas schijnt, omhult de voorwerpen in een intime en stille sfeer, en transformeert een eenvoudige huishoudelijke collectie in een diepe reflectie op timpassage, geheugen, lectuur en de vergankelijkheid van het leven.

De klok vormt het ware middelpunt van de compositie. Zijn rechthoekige constructie heeft een centrale positie en valt op door de intensiteit van zijn zwarte, donkergroene en grijsachtige schakeringen. Zijn stevige aanwezigheid contrasteert met de tederheid van de bloemen en met de opgetrokken houding van de rechts staande kleine figuur.

De basis van de klok rust stevig op de schap. Het onderste deel heeft een afgeplatte vorm die zwart, bruin en grijs weergeeft. Deze structuur biedt stabiliteit en scheidt visueel het hoofdlichaam van het heldere oppervlak waarop het rust.

Het kloklichaam rijst op uit een rechthoekige en licht smalle vorm. De donkere oppervlakken krijgen kleine groene en blauwachtige reflecties waardoor volume ontstaat. De sobere vormgeving maakt dat de wijzerplaat onmiddellijk opvalt.

De ronde wijzerplaat wordt gedomineerd door crème, gele en ocherkleurige tinten. De donkere cijfers zijn rond de rand verdeeld en creëren een regelmatig ritme. Hoewel sommige details subtiel in de sfeer zijn geïntegreerd, is het voorwerp duidelijk herkenbaar als symbool van de tijd.

De wijzers bevinden zich in het midden en trekken delicate donkere lijnen over het lichte oppervlak. Hun specifieke positie is minder belangrijk dan hun betekenis: ze herinneren eraan dat de tijd blijft vooruitgaan, ook wanneer de voorwerpen en de ruimte stil lijken te blijven.

Het verlichte cirkelvormige vlak van de wijzerplaat contrasteert met het rechthoekige lichaam dat het bevat. Deze tegenstelling tussen curve en geometrie brengt evenwicht. De wijzerplaat fungeert bijna als een klein lichtpunt binnen een compositie gedomineerd door gedempte tonen.

Boven de klok rusten verschillende boeken horizontaal geplaatst. Het onderste volume toont bruintinten en okerkleuren, terwijl het bovenste deel diepe roodtinten, bordeaux, roze en een lichte rand combineert. Hun disposities suggereert een onderbroken lectuur of een selectie werken die dichtbij de klok bewaard blijven.

De boeken geven een intellectuele en persoonlijke dimensie. Ze verschijnen niet als louter decoratieve objecten, maar als signalen van een menselijke aanwezigheid die niet zichtbaar is. Het is mogelijk te vermoeden dat ze van iemand zijn die graag naast het raam leest en ze daar heeft achtergelaten om later weer op te pakken.

De ruggen en kaften tonen lichte onregelmatigheden en kleurveranderingen. Deze variaties suggereren gebruik en de tijd die over hun oppervlakken heengaat. De boeken, net als de klok, zijn verbonden met geheugen en de opeenstapeling van ervaringen.

Op de volumes ligt een kleine kandelaar of een metalen voorwerp met bochtige vormen. De donkere basis stijgt naar een centrale kop en twee zijhandgrepen. Dit object geeft elegantie en bekroont verticaal het geheel gevormd door klok en boeken.

Een witte en smalle kaars steekt uit het midden van de kandelaar omhoog. Zijn verticale vorm rijst naar de bovenzijde van het raam en snijdt tegen de lichte achtergrond. Hij lijkt niet aangestoken te zijn, wat de rust van het moment en het gevoel van natuurlijk licht van buiten versterkt.

De kaars kan worden geïnterpreteerd als een symbool van licht, kennis en duur. Zijn kwetsbaarheid contrasteert met de solide klok, terwijl zijn verticaliteit een verbinding vormt tussen de schapp en het hogere gebied. Samen met de boeken voegt hij een contemplatieve dimensie toe.

Aan de linkerkant van de klok leunen verschillende boeken verticaal en schuin. Hun kaften vertonen bruintinten, bordeaux, donkergroene tinten en roodgekleurde tonen. De onregelmatige disposities vermijden stijfheid en creëren een overgang tussen klok en vaas.

De schuin staande boeken lijken tegen elkaar en tegen de zijkant van de klok aan te leunen. Deze houding straalt natuurlijkheid uit, alsof ze spontaan zijn neergelegd. Hun diagonale lijnen brengen beweging in een verder grotendeels stabiele compositie.

Aan de uiterste linkerkant verschijnt een grote witte vaas met een ronde vorm. Zijn brede, gebogen vorm contrasteert met de rechte lijnen van de boeken en de klok. Het oppervlak combineert wit, grijs en delicate blauwachtige reflecties.

De vaas loopt naar boven toe en ondersteunt een rijk gezelschap van takken, stengels en bladeren. Zijn heldere volume stijgt uit tegen de okerkleurige wand en zorgt voor licht in de linkerzone. De ovale vorm brengt zachtheid en balans.

De takken stijgen in verschillende richtingen en vormen een dynamische en bijna sculpturale structuur. Sommige buigen richting de klok, andere strekken zich uit naar de uiterste linkerkant. Deze verdeling stuurt de blik en omlijst het centrale geheel.

De bladeren vertonen donkergroene, grijzige en kleine blauwachtige reflecties. Hun lange vormen overlappen en vormen een massa groen doordat ze licht wild lijken. Het is geen perfect ordelijk boeket, maar een natuurlijke en spontane compositie.

Tussen de bladeren verschijnen kleine bloemen en knoppen in roderige, roze en paarse tinten. Deze warme accenten vallen subtiel op tegen het sombere groen. De fleurige delicatessen brengen een vleug life in het stille interieur.

Enkele stengels lijken droog of gedeeltelijk ontbloot. Deze combinatie van groene bladeren, bloemen en blote takken voegt symbolische rijkdom toe. Het boeket kan worden geïnterpreteerd als een beeld van de natuurlijke cycli, waarin groei, volening en verloedering gelijktijdig voorkomen.

Aan de rechterkant van de klok valt een kleine zwarte sculptuur op. Het figuur stelt een persoon zittend voor, met het lichaam rechtop en de handen op de dijen of in het schoot. Zijn donkere silhouet snijdt duidelijk af tegen het raam.

Het hoofd is lichtelijk gekanteld, wat de figuur een meditatieve houding geeft. De gezichtskenmerken zijn niet nauwkeurig te onderscheiden, maar de houding straalt sereniteit, geduld en contemplatie uit. Het lijkt stilletjes naar de klok of naar de ruimte voor zich te kijken.

De figuur rust op een ronde, donkere voet. Daaronder bevindt zich een andere voetstuk van rechthoekige of ronde vorm die het geheel verhoogt. Deze opeenvolging van steunpunten geeft aan het kleine sculptuur een stevige en ceremoniële aanwezigheid.

De zwarte kleur van het statuetje creëert een directe dialoog met het kloklichaam. Beide elementen delen een diepe toon, maar hun betekenissen zijn verschillend: de klok vertegenwoordigt de objectieve tijd, terwijl de figuur de menselijke en contemplatieve ervaring van die tijd suggereert.

De nabijheid tussen klok en sculptuur creëert een kleine symbolische vertelling. De figuur lijkt te wachten, te observeren of te reflecteren op het verstrijken van de uren. Deze relatie maakt van de stilleven een scène met grote psychologische diepte.

Aan de rechterkant van het statuetje bevindt zich een kleine vaas of voorwerp met een smalle steel. Zijn verticale vorm combineert bruintinten, grijs- en zwarttinten. Daarboven verschijnt een massa witte bloemen die zacht en rond oogt.

De bloemen vormen een duidelijke wolk die contrasteert met de donkere figuur en met de warme tinten van de muur. Hun onregelmatige contouren suggereren talrijke bloemblaadjes die bij elkaar hangen. Deze helderheid balanceert visueel de grote witte vaas aan de linkerzijde.

Het kleine voorwerp lijkt vooral delicaat in verhouding tot het formaat van de klok. Zijn smalheid en de kwetsbaarheid van de bloemen geven een gevoel van lichtheid. Het helpt ook de compositie aan de rechterkant af te sluiten zonder deze te overbelasten.

De schap waarop de objecten rusten heeft een groen-grijze tint. Het horizontale oppervlak fungeert als een gezamenlijke basis en verbindt alle elementen. De voorkant is versierd met een reeks donkere vormen die doen denken aan kielen of kleine hangende motieven.

Dit ornamentale detail voegt een ritme toe in het onderste gedeelte. De kleine zwarte vormen contrasteren met de helderheid van de rand en suggereren een textiel, een tafelkleed of een decoratieband. Zijn aanwezigheid versterkt het huiselijke en verzorgde karakter van het interieur.

De ordening van de objecten volgt een asynchrone balans. De grote vaas en de takken nemen links in; de klok domineert het midden; en de sculptuur met de witte bloemen voltooit rechts. Elke groep heeft een eigen identiteit, maar ze verbonden door kleur en vorm.

De bochten van de vaas, de esfera en de bloemen contrasteren met de rechthoeken van de klok, de boeken en het raam. Deze samenwoning van ronde en geometrische vormen biedt variatie. Geen enkel element lijkt willekeurig geplaatst.

Het raam neemt praktisch de hele achtergrond in beslag en is verdeeld door brede verticale kozijnen. De tinten grijs, wit, paars en roze van het glas suggereren een licht dat door gordijnen, nevel of exterieur reflecties wordt gefilterd. De atmosfeer die door het raam stroomt, is zacht en omhullend.

De donkere lijnen van het kader definiëren meerdere rechthoekige zones. Deze structuur ordent de achtergrond en herhaalt de geometrie van klok en boeken. Het raam geeft diepte, hoewel wat er aan de andere kant bestaat onbepaald blijft.

Sommige roze en paarse vlekken zijn te zien achter het glas. Ze zouden gebouwen, gordijnen, reflecties of externe elementen kunnen zijn. Hun ondefinieerdheid geeft mysterie en verhindert dat de aandacht afgeleid wordt van de voorwerpen in het voorgrond.

Het buitenlicht komt niet enorm binnen, maar zacht. Het lijkt op helderheid van een mistige ochtend of een stille middag die subtiel over de voorwerpen valt. Deze verlichting bevordert de zachte tonen en creëert een klimaat van contemplatie.

De muur aan beide zijden van het raam heeft bruintinten, oker en roze tonen. Deze warme kleuren contrasteren met de groene en zwarte tonen van het centrale geheel. De muur fungeert als een lijst die de scène huiselijk omrand en beschermt.

Het heldere reflectie op de bol laat de klok uitkomen zonder de zachtheid van het geheel te doorbreken. De boeken, de kaars en de vaas krijgen ook kleine schitteringen. Het licht lijkt de objecten te verbinden door een fijne continuïteit.

Het kleurenpalet wordt gedomineerd door bruin, grijs, vergeelde en groene tonen, donker en wit. De rode tinten van de boeken en bloemen brengen warmte, terwijl de paarse tinten op de achtergrond een Melancholische noot introduceren. Het resultaat is ingetogen, harmonieus en diep intiem.

Het ontbreken van echte mensen versterkt het gevoel van een aanwezige onzichtbare. De boeken suggereren de lezer, de kaars herinnert aan wie hem ooit aansteekt, de klok markeert de uren van het huis en de bloemen onthullen de zorg van iemand. De kamer lijkt tijdelijk leeg, maar gevuld met herinnering.

De kleine sculptuur fungeert als symbolische vervanger van die menselijke aanwezigheid. Zijn zittende houding brengt rust en contemplatie. Het lijkt de objecten te bewaken en het stille voortgaan van de uren te vergezellen.

De klok vertegenwoordigt onvermijdelijk de loop van de tijd. Zijn centrale positie maakt dit idee tot het kernpunt van het werk. Alles wat eromheen ligt —de boeken, de bloemen en de kaars— kan worden gerelateerd aan verschillende vormen van duur en geheugen.

De boeken bewaren gedachten en ervaringen voorbij de levens van hun auteurs. De bloemen vertegenwoordigen een vergankelijke schoonheid die uiteindelijk zal verbleken. De kaars verwijst naar een licht dat aan- en uit kan gaan. De sculptuur daarentegen lijkt onbeweeglijk te blijven.

De compositie kan worden begrepen als een reflectie op duurzaamheid en vergankelijkheid. Sommige objecten zijn gemaakt om te blijven bestaan, terwijl anderen veranderen of verdwijnen. De klok houdt beide domeinen bij elkaar door de constante meting van de uren.

Er bestaat ook een diep domestieke dimensie. De objecten lijken te zijn verzameld uit persoonlijke smaak en behouden een affectieve waarde. Ze worden niet getoond als geïsoleerde stukken, maar als onderdeel van een intieme geschiedenis die in huis is opgebouwd.

Het raam introduceert de mogelijkheid van een buitenwereld, maar de blik blijft gericht op het Binnen. Deze keuze versterkt het introspectieve karakter. De scène nodigt uit om stil te staan, te observeren en de kleine voorwerpen die het dagelijks leven vergezellen te waarderen.

In samenhang biedt dit kostbare schilderij een intime en diep evocerende stilleven, gericht op een oud bureauregelsch relóggeno een boeken, een kaars, een grote vaas met takken en bloemen, een zittende figuur en een klein boeket wit. Het zachte licht van het raam, de soberheid van de kleuren en de evenwichtige ordening van de objecten bouwen een stille, beleefde en melancholische sfeer. Het werk transformeert een hoek van een huishouden in een delicate reflectie op de afloop van de tijd, het geheugen, de lectuur, de vergankelijkheid van schoonheid en de onzichtbare aanwezigheid van wie de ruimtes bewonen.