Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme die rood, herhaling en materie centraal heeft gesteld in zijn poëtica. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroef.

In plaats van de door Aubertin gebruikte spijkers, gebruik ik honderden schroeven, volgens een nauwkeurige geometrische structuur op het gele oppervlak. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Zijn herhaling genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk wijzigen.

Het geel omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak oprijzen en een soort visuele vibratie creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimalistisch; zij openbaart haar ware driedimensionale en materiële aard als je er lateraal naar kijkt.

Het werk wil geen louter citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, waarbij het spijker wordt vervangen door de schroef en een industrieel object wordt omgevormd tot een artistiek teken.

De schroef wordt zo een symbool van bouw en vernietiging tegelijk: wat normaal gesproken dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit ligt de identiteit van het werk.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het werk is verrijkt met een plexiglazen vitrine.

De heldere vitrine isoleert en beschermt, waardoor het werk een hedendaags reliek wordt.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van de Pop Art, Screw Art, van conceptuele kunst en straatkunst, verwijzend wat visuele taal en culturele impact betreft naar het werk van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en globaal design, oproepend symbolen sacri en merken die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen replica’s noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd door grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.