Montiel-1985 - "ALTA MAR"

In de uitgestrektheid van de oceaan, waar de horizon vervaagt tussen water en hemel, vaart dit schip vooruit als een metafoor voor het menselijk bestaan. Het navigeert niet alleen over de golven, maar begeeft zich ook door de onzekere terreinen van herinnering, tijd en bestemming.

Zijn romp, door slijtage getekend, spreekt van opeengehoopte reizen, van verslagen stormen en stille momenten gedeeld met de zee. De materie onthult de sporen van ervaring en herinnert ons eraan dat elke transformatie een merk achterlaat en dat elke litteken een verhaal bevat.

De zee, voorgesteld als een levende en veranderende kracht, symboliseert wat buiten onze controle ligt: de cycli van de natuur, de bewegingen van het leven en de onzichtbare stromingen die onze stappen sturen. Tegen die immensiteit wordt het schip een daad van verzet, een bevestiging van de menselijke wil om door te gaan, zelfs wanneer de koers niet volledig zichtbaar is.

De maan die in de verte hangt fungeert als een oriëntatiepunt en contemplatie. Het is de stille aanwezigheid van het onbekende, het zwakke licht dat hen vergezelt die de nacht doorkruisen op zoek naar zin.

Alta Mar is een reflectie op de innerlijke reis. Een uitnodiging om te erkennen dat, net als dit schip, wij allemaal in beweging zijn: gebouwd door onze ervaringen, gedreven door onze dromen en gedragen door de hoop om nieuwe oevers te bereiken.