Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse sculptuur door Matteo Ciffo (Italië - 1987).
- Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Uitgave nr. 3/8
- Getekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgieten van poeders van marmer en steen
- Uitstekende staat


Verzameling FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als uitgangspunt genomen en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een transient toestand. Ze wordt onderbroken, uit elkaar gehaald en opnieuw opgebouwd, waardoor de eigen onstabiele aard aan het licht komt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar een aanwezigheid doordrongen door de tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, op de transformatie daarvan en op het geheugen dat het bewaart. Mijn werk is ontstaan uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, Ardense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende presences, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot hergeboorte.

Via een proces dat ik als meer ritueel dan schijnbaar sculpturaal beschouw: een herleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat is gebroken, achtergelaten of vergeten. Fragmenten en afkeur zoals vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden ruwe materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik ontbind ze en reconstrueer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun voorgaande toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontspringt uit een fragiel evenwicht tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het traject vertakt zich naar een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt, en dichterbij een bijna alchemische dimensie komt. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, ontbind ze en herconstrueer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe contradictie belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard die kan reageren, oxidiseren en in de loop van de tijd transformeren. Deze conditie maakt van de materie een actieve partner van het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
De perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en de eeuwigheid manifesteert zich als een vitale en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteur en bewaart op het oppervlak sporen van de handeling, van het proces en van de eigen evolutie.

Autodidact heb ik mijn traject opgebouwd door experimentatie, waarneming en luisteren. De benadering streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid die tussen ruïne en hergeboorte zweven, tussen blijvendheid en transformatie, en geven het materiaal opnieuw een diep hedendaagse en menselijke dimensie.