baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

"Bouquet vert sur établi", XL, 95x98cm, acryl op doek, 2020
Gesigneerd aan de achterzijde. Verkocht zonder lijst, verzonden gerold.

“Este lote contiene visualizaciones realizadas con IA. Consulta las fotografías originales para comprobar el estado real de la obra.”

Bio kunstenaar/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een visueel kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd in diverse artistieke en culturele instellingen,
waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Zijn traditionele medium is schilderen, maar hij werkt ook in beeldhouwkunst
en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en
antropologische component.
In zijn nieuwste publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y
puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit",
hat hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met samenwerkingscreativiteit
met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als een anti‐academische en eclectische kunstenaar laat hij picturale stijlen syncretiseren, oscillerend tussen neo‑figuratieve narratie, grafische
schilderkunst en expressionistische abstractie.
Oprichter van de gedeelde studio 'Latolier' in de wijk Usera in Madrid, leidt hij een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars.

(En) Trópicos, 2020/2021

Vanuit mijn raam kan ik de horizon niet zien. De zon gaat onder en ik weet het niet. De maan trilt op het glas voor me. De dagen herhalen zich. Enkele maanden geleden leefden we een atypisch moment. De gestrateerde, georganiseerde, drukke tijd glijdt weg. Onze ruimte krimpt. Het gebrek aan tijd maakte ons overweldigend, nu verbaast de overvloed ons.

Het alledaagse landschapsbeeld is beperkt tot de geometrie van onze ramen. Daar kwam het licht binnen, maar in korte tijd verdwenen zijn sporen en schaduwen. Wonen in een verlengd ruimte‑tijdbewustzijn vroeg om een oefening in kalmte en reinvencio­n. Het lawaai van de straat hield een grote ruimte voor stilte. Een introspectieve handeling, een nieuw horizon, waarbij we dichter bij onze verbeelding kwamen. De verwondering over verandering, een ongehoord geluid vroeg ons: ‘wat nu?’ Te voet door korte ruimten om stap‑voor‑stap nieuwe scenario’s te ontwaren.

Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een ander dageraad te scheppen, een nieuwe dageraad. De opbouw van deze schilderijen ontstaat uit een behoefte om het landschap te vernieuwen, uit een verlangen naar vergeten natuur. Om naar zijn ontmoetingen terug te gaan, om het weer te bewonen. Om de kleuren van het waterprisma door de zon te zien dringen. Het is daar dat, zoals in het ideale werk van Leon Battista Alberti, in De Pictura (1436), Baptiste's vensters openen naar een wereld die in die tijd ontoegankelijk was. Nieuwe perspectieven die wijzen op een reis, een zoektocht.

Baptiste vond de prikkel voor deze symbiose met de natuur in het verhaal van de antropoloog Claude Lévi-Strauss.

In 1935 zocht Lévi-Strauss naar een oprechte, pure Brazilië, begiftigd met een ‘woeste’ energie, een bijzondere aard. In ‘Tristes Trópico’, gedreven door een gevoel van vrijheid, stapt hij aan boord voor een 19‑daagse reis. Met nauwkeurige schoonheid beschrijft hij de zonsondergang, de Braziliaanse kusten, de onrust van zijn reizende metgezel: de surrealist André Breton. Hij gaat de Guanabara-baai in Rio de Janeiro in, maar wordt niet verrast. In de muziek ‘Estrangeiro’ herinnert Caetano Veloso zich het episode.

Terug in São Paulo, waar hij werd uitgenodigd om aan de universiteit (USP) te onderwijzen, werd Lévi-Strauss geschokt door de dynamiek van de stad. Met zijn duizelingwekkende groei, gezien de omvang van zijn land, was er geen sprake meer van een oorspronkelijke bevolking.

Lévi-Strauss, vergezeld door zijn vrouw Dinah Dreyfus en de modernistische dichter Mário de Andrade, trok het land in voor een etnografisch onderzoek onder de inheemse gemeenschappen. De antropoloog, die met genegenheid en precisie beschreef wat hij zag, had een verwachting van de reis die gedeeltelijk werd ingelost. Hij toont een zekere verontrusting in een fragment van het verhaal dat, met sporen van profetie, zegt: ‘een paar honderd jaar vanaf nu, op dezelfde plek, zal een andere reiziger zo wanhopig als ik rouwen om het verdwijnen van wat ik had kunnen zien en niet heb gezien’.

Om de reiziger te gebruiken als degene die een denkbeeldige lijn in de tijd tracing, een pad, een beweging. Wat kruist en gekruist wordt door ontmoetingen.

De reis wordt ook betaald met het lichaam. Er zijn lichamen die zich in zee werpen zonder te weten of ze terugkeren. Immigratie onthult een minder avontuurlijke kant en meer een opoffering voor het recht op leven. Baptiste, in zijn traject, symboliseert de reiziger die in precaire omstandigheden worstelt om een plek te vinden.

In die zin richt de kunstenaar zijn blik als een denunciatie van een ontmenselijkte, individualistische Europa, dat deze andere lichamen laat drijven. De vorming van een kolonialistische samenleving op basis van beleid van onverschilligheid, dat bepaalt wie wel of niet moet sterven.

Wanorde van een systeem, wending, verandering, transformatie, energie, verlies, chaos... De veelheid van het entropie-concept herinnert ons aan een disharmonie die onze huidige tijd ontmoet. Zoals Lévi-Strauss in de jaren dertig zei, zouden we in plaats van antropologie entropologie moeten noemen.

In (EN)TRÓPICOS maakt de kunstenaar, net als een reiziger, een reis om een vitale plek te vinden. Misschien bestaan deze soorten niet; misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Door het raam dat Baptiste voor ons opent, wordt de lucht die we vandaag niet kunnen inademen gefilterd. Hij biedt ons een utopie; hij geeft ons met zijn gebaren een nieuw paradigma. Een (her)uitgevonden ecologie.
(Tekst door Caio Cardial, curator)