Een bronzen beeld. - Dogon - Mali (Zonder minimumprijs)
06
dagen
06
uren
17
minuten
12
seconden
Huidig bod
€ 249
Zonder minimumprijs
Expert
Geselecteerd door Dimitri André
Heeft een postdoctoraal diploma Afrikaanse Studies en 15 jaar ervaring in Afrikaanse kunst.
Geschatte waarde € 900 - € 1.100
 | € 249 | |
|---|---|---|
 | € 219 | |
| € 199 | |
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 141904 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Een bronzen sculptuur uit Mali in de Dogon Duleri-regio, getiteld 'A bronze sculpture', met een paard en een mannelijk en vrouwelijk ruiter, van brons, 45 cm hoog, 4,9 kg, in redelijke staat en authentiek/origineel.
AI-gegenereerde samenvatting
Beschrijving van de verkoper
Dogon Paardrijder met vrouwelijke ruiter, Mali
Mali, Duleri-regio,
Het paard wordt voorgesteld met een uitzonderlijk langgerekt lichaam en vier lange, slanke poten, wat een elegante en bijna architectonische structuur oplevert. Zijn cilindrische romp wordt hoog boven de grond gedragen, terwijl de lange nek verticaal omhoog steekt naar een sterk gestileerd hoofd. Het dier wordt voorgesteld als een hengst. Zijn borst en schouders zijn versierd met herhaalde overlappende sikkelvormige elementen, die doen denken aan een ingewikkelde ceremoniële bedekking, tuig of decoratieve bekleding.
Het hoofd van het paard is bijzonder expressief. Rechte oren, een naar buiten stekende snuit en ronde ogen worden gecombineerd met een zorgvuldig gemodelleerde bitloze teugels. Lange gebogen teugels dalen uit de mond en worden beheerst door de hoofdruiter. De doelbewust overdreven verhoudingen van het dier benadrukken hoogte, waardigheid en visueel ritme in plaats van anatomisch naturalisme.
De mannelijke ruiter neemt de dominante positie in. Zijn verlengde lichaam en lange nek culmineren in een sterk geprofileerd hoofd met een prominent puntige kin. Een kegelvormige coiffure of hoed wordt gearticuleerd door horizontale banden en eindigt in een kleine afgeronde eindknop. Grote ronde ogen, een naar voren stekende neus en een open of uitgestoken mond geven het gezicht een geanimeerde uitdrukking. Een arm strekt zich uit naar de teugels, terwijl de andere een lange verticale implement of staf vasthoudt.
Achter hem zit een kleinere vrouwelijke figuur, herkenbaar aan de modellering van de borsten. Haar lichaam volgt de houding van de hoofdruiter, terwijl haar armen naar voren naar hem toe strekken. De plaatsing van de twee figuren een achter de andere creëert een compacte menselijke groep die effectief contrastert met de extreme verticaliteit en de open structuur van het paard.
Ruiterbeelden nemen een belangrijke plaats in binnen de Dogon-sculptuur. Het paard was historisch gezien een waardevol en prestigieus dier in de Westelijke Sahel en kon autoriteit, rijkdom, mobiliteit en een verhoogde sociale positie oproepen. Gezette figuren in Dogon-kunst kunnen ook verwijzen naar voorouders, krijgers, chiefs of andere belangrijke personen, hoewel de precieze identiteit van een individueel ruiter normaal gesproken niet uit de sculpturale vorm kan worden afgeleid.
De voorstelling van een bereden koppel voegt een andere interpretatieve dimensie toe. De juxtapositie van mannelijke en vrouwelijke figuren kan partnerschap, afstamming, vruchtbaarheid, continuïteit of sociale status oproepen. Soortgelijke ruiterparen zijn in de kunstmarkt soms geïnterpreteerd als objecten gerelateerd aan huwelijk of huwelijksgeschenken. Zonder documentatie van de oorspronkelijke context moet zo’n specifieke functie echter als mogelijkheid worden gezien in plaats van een definitieve identificatie.
De toewijzing aan de Duleri-regio is bijzonder waardevol omdat Dogon-artistsieke productie een aanzienlijke regionale en stilistische diversiteit omvat. Het huidige werk moet daarom niet worden behandeld als een gegeneraliseerde West-Sudanese of Bamana ruitersculptuur. De geregistreerde identificatie plaatst het specifiek binnen een Dogon-context in de Duleri-regio van Mali.
Het gebruik van brons of koperlegering onderscheidt de sculptuur verder van de houten ruitersfiguren die vaker geassocieerd worden met Dogon-collecties. Verloren-wijl giettechniek maakt het mogelijk dat paard, ruiters, teugels en naar voren springende attributen een ingewikkelde driedimensionale compositie vormen. Kleine asymmetrieën en onregelmatigheden in het modelleren dragen bij aan de individualiteit van de gieting.
Bijzondere aandacht is besteed aan het tuig en de borstversiering van het paard, aan de gezichtskenmerken van de ruiters, aan de dunne teugels en aan het verticale attribuut dat door de hoofdfiguur wordt gedragen. Deze details contrasteren met de doelbewust verlengde en vereenvoudigde behandeling van de lichamen en versterken het ritmische karakter van de compositie.
Het metalen oppervlak toont voornamelijk donkere bruintinten tot groenachtige tonen met lichter blootliggende gebieden, lokale oxidatie en oppervlakte-afzettingen. Variaties in patinering en slijtage zijn overal zichtbaar.
Literatuur:
Hélène Leloup, Dogon, Musée du quai Branly en Somogy Éditions d’Art, Parijs, 2011.
Hélène Leloup, Statuaire Dogon, Amez, Straatsburg, 1994.
Kate Ezra, Art of the Dogon: Selections from the Lester Wunderman Collection, Metropolitan Museum of Art, New York, 1988.
Jean Laude, African Art of the Dogon: The Myths of the Cliff Dwellers, The Viking Press, New York, 1973.
Sommige informatie en foto’s zijn gegenereerd door artificiële intelligentie en zijn gebaseerd op gepubliceerde bronnen uit de vakgebieden ethografie, archeologie en kunstgeschiedenis. Alle informatie en foto’s zijn auteursrechtelijk beschermd.
Inv.nr. MAZ28995
Juridisch kader
Op basis van de UNESCO-verdrag van 1970 in combinatie met de Kulturgutschutz Gesetz (KGSG) verjaart elk restitutie-verzoek voor cultureel erfgoed drie jaar nadat de bevoegde autoriteiten van de herkomststaat kennis hebben gekregen van de ligging van het object en de identiteit van de houder. Alle brons- en terracotta-items die worden aangeboden zijn sinds 2001 publiek tentoongesteld in de Wolfgang Jaenicke Gallery. Organisaties zoals DIGITAL BENIN en academische instellingen zoals de Technical University of Berlin, die de afgelopen zeven jaar intensief betrokken zijn geweest bij restitutie-onderzoeken (translocatie-project), zijn op de hoogte van ons werk, hebben grote delen van onze collectie geïnspecteerd en hebben ons in onze dependance in Lomé, Togo, bezocht om ter plaatse kennis te nemen van de internationale kunsthandel. Bovendien is de National Commission for Museums and Monuments (NCMM) in Abuja, Nigeria, geïnformeerd over onze collectie. In geen enkel geval zijn er in het verleden restitutieclaims tegen particuliere instellingen zoals de Wolfgang Jaenicke Gallery.
Onze galerie gaat deze structurele uitdagingen te lijf met een beleid van maximale transparantie en documentatie. Mocht er enige vraag of onzekerheid bestaan, nodigen wij u uit contact met ons op te nemen. Elke kwestie zal zorgvuldig worden herzien met alle beschikbare middelen.
De verkoper stelt zich voor
De betrokkenheid van Wolfgang Jaenicke bij Afrikaanse kunst begon niet op het veld of in de markt, maar in een stillere, meer inward ruimte—onder papieren, boeken en objecten die van zijn vader waren. Het archief over Duitsland’s voormalige koloniën was niet bedoeld om één verhaal te vertellen; het suggereerde vele. Het nodigt uit tot kritisch onderzoek in plaats van tot verering, en het leerde Jaenicke al vroeg dat objecten nooit stil zijn. Ze dragen tijd in zich—breuk en continuïteit in dezelfde vorm—en ze vragen om net zo zorgvuldig gelezen te worden als teksten.
Al meer dan een kwarteeuw werkt Jaenicke als verzamelaar, handelaar en tussenpersoon, hoewel geen van deze termen de aard van zijn praktijk volledig vangt. Wat vroeger te veelloos onder de noemer “Tribal Art” werd gegroepeerd, lijkt hem nooit als een verzegelde of historische categorie voor te komen. Het is veeleer een set levende tradities, voortdurend in onderhandeling met het heden. Zijn academische opleiding—in ethnologie, kunstgeschiedenis en vergelijkende wetgeving—bracht een grammatica voort. De taal zelf leerde hij elders. In Mali, Kameroen, Cô te d’Ivoire, Burkina Faso, Togo en Ghana ontstond kennis langzaam, door herhaalde ontmoetingen die uitmondden in relaties, en door vertrouwen opgebouwd niet in één keer maar over jaren.
Mali werd het zwaartepunt van deze ervaring. Tussen 2002 en 2012 woonde en werkte Jaenicke in Bamako en Ségou, waar hij Tribalartforum runt, een galerie met uitzicht op de Niger. De ruimte verzette zich tegen een eenvoudige chronologie. Beelden en keramiek deelden de kamer met fotografie, en werken van Malick Sidibé—beelden van jonge Maliërs in de jaren 70, zelfverzekerd en uitbundig—hingen naast oudere rituele vormen. Het effect was niet nostalgisch maar verduidelijkend: verleden en heden schrapten elkaar niet uit; ze scherpten elkaar aan.
De oorlog van 2012 maakte aan het einde abrupt een eind aan dit hoofdstuk, zoals oorlogen geneigd zijn te doen. Maar het werkte het werk niet op. Samen met Aguibou Kamaté hergroepeerde Jaenicke zich in Lomé, dichter bij de plaatsen waar veel van de objecten vandaan komen en bij de routes die ze blijven afleggen. Sinds 2018 is Berlijn een ander punt op deze kaart geworden. Galerie Wolfgang Jaenicke opereert nu tegenover het Charlottenburg-paleis, ondersteund door een klein team specialisten. De focus ligt met name op West-Afrikaanse bronzen en terra cotta’s—materialen gevormd door aarde en vuur, en door vormen van herinnering die niet gemakkelijk te vertalen zijn.
Wat Jaenickes praktijk onderscheidt, is niet alleen zijn geografische bereik maar ook zijn innerlijke spanning. Veldwerk wordt gecombineerd met onderzoek naar herkomst; handel wordt gezien als onlosmakelijk verbonden met verantwoordelijkheid. In samenwerking met musea en wetenschappelijke initiatieven wordt circulatie niet gedefinieerd als uitbuiting maar als een ethisch proces dat onafgemaakt blijft. Doel is niet om objecten uit de wereld te verwijderen en af te sluiten, maar om ze leesbaar te houden binnen die wereld—om ze te laten blijven spreken, zelfs terwijl de voorwaarden van hun spraak veranderen.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke is een Berlijnse galerie die zich heeft gespecialiseerd in West-Afrikaanse beeldhouwkunst, bronzen, terra cotta’s, maskers en hedendaagse Afrikaanse kunst. Het wordt geleid door Wolfgang Jaenicke, wiens werk verzamelaar, handelaar, onderzoek naar herkomst, veldwerk en archiefdocumentatie combineert.
Volgens het eigen relaas van de galerie studeerde Jaenicke ethnologie, kunstgeschiedenis en vergelijkende wetgeving en heeft hij meer dan vijfentwintig jaar in het veld van Afrikaanse kunst gewerkt. Zijn activiteiten ontwikkelden zich door langdurige betrokkenheid in onder meer Mali, Kameroen, Côte d’Ivoire, Burkina Faso, Ghana en Togo. In plaats van Afrikaanse kunst te presenteren als een gesloten historische categorie, beschrijft hij het als een voortdurende culturele traditie gevormd door levende gemeenschappen en veranderende historische contexten.
Een bijzonder belangrijke fase in zijn carrière speelde zich af in Mali, waar hij tussen circa 2002 en 2012 in Bamako en Ségou woonde en werkte. Daar runde hij Tribalartforum, een galerie die historische Afrikaanse sculptuur combineerde met hedendaagse Afrikaanse fotografie, waaronder werken van Malick Sidibé. De politieke en militaire crisis in Mali in 2012 leidde tot de sluiting van deze fase van activiteit.
Later werkte hij, samen met Aguibou Kamaté, verder vanuit Lomé, Togo, voordat hij een galerie-presence in Berlijn bij Charlottenburg-paleis vestigde. De galerie legt bijzondere nadruk op West-Afrikaanse bronzen, terra cotta’s, werk gerelateerd aan Benin en Ife, Nok-beeldhouwwerk, Dogon-kunst, Baule-beelden, Senufo-objecten en Yoruba-materiaal.
Een kenmerkend aspect van Jaenickes publieke positie is zijn herhaalde nadruk op transparantie van herkomst en restituti debatten. In verschillende gepubliceerde objectverslagen bespreekt de galerie expliciet kwesties rond exportdocumentatie, UNESCO-conventies, eigendomsgeschiedenissen en communicatie met wetenschappers en restituti-onderzoekers. Deze verklaringen weerspiegelen bredere hedendaagse debatten over de circulatie van Afrikaans cultureel erfgoed, legaliteit, verzamelgeschiedenis en museale verwerving.
De galerie behoudt uitgebreide online archieven en catalogi met honderden Afrikaanse objecten, waaronder Benin- en Ife-bronzen, Nok-terra cotta’s, Dogon-beelden, Baule-figuren, Fon-objecten, Moba-figuren en ander West-Afrikaans materiaal.
Voor onderzoekers die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van de Afrikaanse kunsthandel vertegenwoordigt Jaenicke een latere generatie handelaren in vergelijking met figuren zoals John J. Klejman. Terwijl Klejman behoorde tot de postoorlogse New York-markt van de jaren 1950–1970, is Jaenickes werk gevormd door hedendaagse zorgen met velddocumentatie, onderzoek naar herkomst, restitutiediscussies, digitale archieven en directe betrokkenheid bij West-Afrikaanse netwerken en kunstenaars.
Deze tekst is gebaseerd op AI-informatie
Vertaald door Google TranslateDogon Paardrijder met vrouwelijke ruiter, Mali
Mali, Duleri-regio,
Het paard wordt voorgesteld met een uitzonderlijk langgerekt lichaam en vier lange, slanke poten, wat een elegante en bijna architectonische structuur oplevert. Zijn cilindrische romp wordt hoog boven de grond gedragen, terwijl de lange nek verticaal omhoog steekt naar een sterk gestileerd hoofd. Het dier wordt voorgesteld als een hengst. Zijn borst en schouders zijn versierd met herhaalde overlappende sikkelvormige elementen, die doen denken aan een ingewikkelde ceremoniële bedekking, tuig of decoratieve bekleding.
Het hoofd van het paard is bijzonder expressief. Rechte oren, een naar buiten stekende snuit en ronde ogen worden gecombineerd met een zorgvuldig gemodelleerde bitloze teugels. Lange gebogen teugels dalen uit de mond en worden beheerst door de hoofdruiter. De doelbewust overdreven verhoudingen van het dier benadrukken hoogte, waardigheid en visueel ritme in plaats van anatomisch naturalisme.
De mannelijke ruiter neemt de dominante positie in. Zijn verlengde lichaam en lange nek culmineren in een sterk geprofileerd hoofd met een prominent puntige kin. Een kegelvormige coiffure of hoed wordt gearticuleerd door horizontale banden en eindigt in een kleine afgeronde eindknop. Grote ronde ogen, een naar voren stekende neus en een open of uitgestoken mond geven het gezicht een geanimeerde uitdrukking. Een arm strekt zich uit naar de teugels, terwijl de andere een lange verticale implement of staf vasthoudt.
Achter hem zit een kleinere vrouwelijke figuur, herkenbaar aan de modellering van de borsten. Haar lichaam volgt de houding van de hoofdruiter, terwijl haar armen naar voren naar hem toe strekken. De plaatsing van de twee figuren een achter de andere creëert een compacte menselijke groep die effectief contrastert met de extreme verticaliteit en de open structuur van het paard.
Ruiterbeelden nemen een belangrijke plaats in binnen de Dogon-sculptuur. Het paard was historisch gezien een waardevol en prestigieus dier in de Westelijke Sahel en kon autoriteit, rijkdom, mobiliteit en een verhoogde sociale positie oproepen. Gezette figuren in Dogon-kunst kunnen ook verwijzen naar voorouders, krijgers, chiefs of andere belangrijke personen, hoewel de precieze identiteit van een individueel ruiter normaal gesproken niet uit de sculpturale vorm kan worden afgeleid.
De voorstelling van een bereden koppel voegt een andere interpretatieve dimensie toe. De juxtapositie van mannelijke en vrouwelijke figuren kan partnerschap, afstamming, vruchtbaarheid, continuïteit of sociale status oproepen. Soortgelijke ruiterparen zijn in de kunstmarkt soms geïnterpreteerd als objecten gerelateerd aan huwelijk of huwelijksgeschenken. Zonder documentatie van de oorspronkelijke context moet zo’n specifieke functie echter als mogelijkheid worden gezien in plaats van een definitieve identificatie.
De toewijzing aan de Duleri-regio is bijzonder waardevol omdat Dogon-artistsieke productie een aanzienlijke regionale en stilistische diversiteit omvat. Het huidige werk moet daarom niet worden behandeld als een gegeneraliseerde West-Sudanese of Bamana ruitersculptuur. De geregistreerde identificatie plaatst het specifiek binnen een Dogon-context in de Duleri-regio van Mali.
Het gebruik van brons of koperlegering onderscheidt de sculptuur verder van de houten ruitersfiguren die vaker geassocieerd worden met Dogon-collecties. Verloren-wijl giettechniek maakt het mogelijk dat paard, ruiters, teugels en naar voren springende attributen een ingewikkelde driedimensionale compositie vormen. Kleine asymmetrieën en onregelmatigheden in het modelleren dragen bij aan de individualiteit van de gieting.
Bijzondere aandacht is besteed aan het tuig en de borstversiering van het paard, aan de gezichtskenmerken van de ruiters, aan de dunne teugels en aan het verticale attribuut dat door de hoofdfiguur wordt gedragen. Deze details contrasteren met de doelbewust verlengde en vereenvoudigde behandeling van de lichamen en versterken het ritmische karakter van de compositie.
Het metalen oppervlak toont voornamelijk donkere bruintinten tot groenachtige tonen met lichter blootliggende gebieden, lokale oxidatie en oppervlakte-afzettingen. Variaties in patinering en slijtage zijn overal zichtbaar.
Literatuur:
Hélène Leloup, Dogon, Musée du quai Branly en Somogy Éditions d’Art, Parijs, 2011.
Hélène Leloup, Statuaire Dogon, Amez, Straatsburg, 1994.
Kate Ezra, Art of the Dogon: Selections from the Lester Wunderman Collection, Metropolitan Museum of Art, New York, 1988.
Jean Laude, African Art of the Dogon: The Myths of the Cliff Dwellers, The Viking Press, New York, 1973.
Sommige informatie en foto’s zijn gegenereerd door artificiële intelligentie en zijn gebaseerd op gepubliceerde bronnen uit de vakgebieden ethografie, archeologie en kunstgeschiedenis. Alle informatie en foto’s zijn auteursrechtelijk beschermd.
Inv.nr. MAZ28995
Juridisch kader
Op basis van de UNESCO-verdrag van 1970 in combinatie met de Kulturgutschutz Gesetz (KGSG) verjaart elk restitutie-verzoek voor cultureel erfgoed drie jaar nadat de bevoegde autoriteiten van de herkomststaat kennis hebben gekregen van de ligging van het object en de identiteit van de houder. Alle brons- en terracotta-items die worden aangeboden zijn sinds 2001 publiek tentoongesteld in de Wolfgang Jaenicke Gallery. Organisaties zoals DIGITAL BENIN en academische instellingen zoals de Technical University of Berlin, die de afgelopen zeven jaar intensief betrokken zijn geweest bij restitutie-onderzoeken (translocatie-project), zijn op de hoogte van ons werk, hebben grote delen van onze collectie geïnspecteerd en hebben ons in onze dependance in Lomé, Togo, bezocht om ter plaatse kennis te nemen van de internationale kunsthandel. Bovendien is de National Commission for Museums and Monuments (NCMM) in Abuja, Nigeria, geïnformeerd over onze collectie. In geen enkel geval zijn er in het verleden restitutieclaims tegen particuliere instellingen zoals de Wolfgang Jaenicke Gallery.
Onze galerie gaat deze structurele uitdagingen te lijf met een beleid van maximale transparantie en documentatie. Mocht er enige vraag of onzekerheid bestaan, nodigen wij u uit contact met ons op te nemen. Elke kwestie zal zorgvuldig worden herzien met alle beschikbare middelen.
De verkoper stelt zich voor
De betrokkenheid van Wolfgang Jaenicke bij Afrikaanse kunst begon niet op het veld of in de markt, maar in een stillere, meer inward ruimte—onder papieren, boeken en objecten die van zijn vader waren. Het archief over Duitsland’s voormalige koloniën was niet bedoeld om één verhaal te vertellen; het suggereerde vele. Het nodigt uit tot kritisch onderzoek in plaats van tot verering, en het leerde Jaenicke al vroeg dat objecten nooit stil zijn. Ze dragen tijd in zich—breuk en continuïteit in dezelfde vorm—en ze vragen om net zo zorgvuldig gelezen te worden als teksten.
Al meer dan een kwarteeuw werkt Jaenicke als verzamelaar, handelaar en tussenpersoon, hoewel geen van deze termen de aard van zijn praktijk volledig vangt. Wat vroeger te veelloos onder de noemer “Tribal Art” werd gegroepeerd, lijkt hem nooit als een verzegelde of historische categorie voor te komen. Het is veeleer een set levende tradities, voortdurend in onderhandeling met het heden. Zijn academische opleiding—in ethnologie, kunstgeschiedenis en vergelijkende wetgeving—bracht een grammatica voort. De taal zelf leerde hij elders. In Mali, Kameroen, Cô te d’Ivoire, Burkina Faso, Togo en Ghana ontstond kennis langzaam, door herhaalde ontmoetingen die uitmondden in relaties, en door vertrouwen opgebouwd niet in één keer maar over jaren.
Mali werd het zwaartepunt van deze ervaring. Tussen 2002 en 2012 woonde en werkte Jaenicke in Bamako en Ségou, waar hij Tribalartforum runt, een galerie met uitzicht op de Niger. De ruimte verzette zich tegen een eenvoudige chronologie. Beelden en keramiek deelden de kamer met fotografie, en werken van Malick Sidibé—beelden van jonge Maliërs in de jaren 70, zelfverzekerd en uitbundig—hingen naast oudere rituele vormen. Het effect was niet nostalgisch maar verduidelijkend: verleden en heden schrapten elkaar niet uit; ze scherpten elkaar aan.
De oorlog van 2012 maakte aan het einde abrupt een eind aan dit hoofdstuk, zoals oorlogen geneigd zijn te doen. Maar het werkte het werk niet op. Samen met Aguibou Kamaté hergroepeerde Jaenicke zich in Lomé, dichter bij de plaatsen waar veel van de objecten vandaan komen en bij de routes die ze blijven afleggen. Sinds 2018 is Berlijn een ander punt op deze kaart geworden. Galerie Wolfgang Jaenicke opereert nu tegenover het Charlottenburg-paleis, ondersteund door een klein team specialisten. De focus ligt met name op West-Afrikaanse bronzen en terra cotta’s—materialen gevormd door aarde en vuur, en door vormen van herinnering die niet gemakkelijk te vertalen zijn.
Wat Jaenickes praktijk onderscheidt, is niet alleen zijn geografische bereik maar ook zijn innerlijke spanning. Veldwerk wordt gecombineerd met onderzoek naar herkomst; handel wordt gezien als onlosmakelijk verbonden met verantwoordelijkheid. In samenwerking met musea en wetenschappelijke initiatieven wordt circulatie niet gedefinieerd als uitbuiting maar als een ethisch proces dat onafgemaakt blijft. Doel is niet om objecten uit de wereld te verwijderen en af te sluiten, maar om ze leesbaar te houden binnen die wereld—om ze te laten blijven spreken, zelfs terwijl de voorwaarden van hun spraak veranderen.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke is een Berlijnse galerie die zich heeft gespecialiseerd in West-Afrikaanse beeldhouwkunst, bronzen, terra cotta’s, maskers en hedendaagse Afrikaanse kunst. Het wordt geleid door Wolfgang Jaenicke, wiens werk verzamelaar, handelaar, onderzoek naar herkomst, veldwerk en archiefdocumentatie combineert.
Volgens het eigen relaas van de galerie studeerde Jaenicke ethnologie, kunstgeschiedenis en vergelijkende wetgeving en heeft hij meer dan vijfentwintig jaar in het veld van Afrikaanse kunst gewerkt. Zijn activiteiten ontwikkelden zich door langdurige betrokkenheid in onder meer Mali, Kameroen, Côte d’Ivoire, Burkina Faso, Ghana en Togo. In plaats van Afrikaanse kunst te presenteren als een gesloten historische categorie, beschrijft hij het als een voortdurende culturele traditie gevormd door levende gemeenschappen en veranderende historische contexten.
Een bijzonder belangrijke fase in zijn carrière speelde zich af in Mali, waar hij tussen circa 2002 en 2012 in Bamako en Ségou woonde en werkte. Daar runde hij Tribalartforum, een galerie die historische Afrikaanse sculptuur combineerde met hedendaagse Afrikaanse fotografie, waaronder werken van Malick Sidibé. De politieke en militaire crisis in Mali in 2012 leidde tot de sluiting van deze fase van activiteit.
Later werkte hij, samen met Aguibou Kamaté, verder vanuit Lomé, Togo, voordat hij een galerie-presence in Berlijn bij Charlottenburg-paleis vestigde. De galerie legt bijzondere nadruk op West-Afrikaanse bronzen, terra cotta’s, werk gerelateerd aan Benin en Ife, Nok-beeldhouwwerk, Dogon-kunst, Baule-beelden, Senufo-objecten en Yoruba-materiaal.
Een kenmerkend aspect van Jaenickes publieke positie is zijn herhaalde nadruk op transparantie van herkomst en restituti debatten. In verschillende gepubliceerde objectverslagen bespreekt de galerie expliciet kwesties rond exportdocumentatie, UNESCO-conventies, eigendomsgeschiedenissen en communicatie met wetenschappers en restituti-onderzoekers. Deze verklaringen weerspiegelen bredere hedendaagse debatten over de circulatie van Afrikaans cultureel erfgoed, legaliteit, verzamelgeschiedenis en museale verwerving.
De galerie behoudt uitgebreide online archieven en catalogi met honderden Afrikaanse objecten, waaronder Benin- en Ife-bronzen, Nok-terra cotta’s, Dogon-beelden, Baule-figuren, Fon-objecten, Moba-figuren en ander West-Afrikaans materiaal.
Voor onderzoekers die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van de Afrikaanse kunsthandel vertegenwoordigt Jaenicke een latere generatie handelaren in vergelijking met figuren zoals John J. Klejman. Terwijl Klejman behoorde tot de postoorlogse New York-markt van de jaren 1950–1970, is Jaenickes werk gevormd door hedendaagse zorgen met velddocumentatie, onderzoek naar herkomst, restitutiediscussies, digitale archieven en directe betrokkenheid bij West-Afrikaanse netwerken en kunstenaars.
Deze tekst is gebaseerd op AI-informatie
Vertaald door Google TranslateDetails
Etnische groep / cultuur
Dogon
Land van herkomst
Mali
Materiaal
Brons
Sold with stand
Nee
Staat
Redelijke staat
Titel van het kunstwerk
A bronze sculpture
Hoogte
45 cm
Gewicht
4,9 kg
Authenticiteit
Origineel/officieel
Verkocht door
DuitslandGeverifieerd
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
