Massimo Riccò - Fiori

#collectorscorner

Opera unica, rechtstreeks uit het atelier van de kunstenaar.
Afmetingen 40x40 cm met een dikte van 2 cm, gemaakt op huishoudline van puur katoen, zonder lijst.
Werk vergezeld van Certificaat van Authenticiteit, persoonlijk ondertekend door de kunstenaar, met centrale ophanging, eindlaag vernis, klaar om opgehangen te worden.

Massimo Riccò is geboren in Modena in 1961, waar hij momenteel woont en werkt. Tegen het eind van de jaren negentig betreedt hij de kunstwereld; hij tekent met potlood, houtskool en sanguine, maar al gauw maakt hij de overstap naar kleur via olieverf- en acryltechnieken.
Na een eerste landschap-impressionistische benadering, hoofdzakelijk figuratief van aard, heeft zich in de loop der jaren een constante evolutie ontwikkeld richting vormbreuk, waarbij kleur de taak krijgt om de kracht en dynamiek van het werk te geven.
De onderzoekende compositorische zoektocht naar uiteenlopende onderwerpen blijft constant, evenals de studie van verschillende materialen die kunnen worden gebruikt om de artistieke taal effectief over te brengen.
Jarenlang houdt hij zich bezig met zowel kunstproductie als lesgeven in schilderkunst, met als doel creativiteit en persoonlijke interpretatie te stimuleren; een voortdurende uitdaging, in overeenstemming met zijn visie op kunst.
Naast de talloze tentoonstellingen, exposities en erkenningen kan hij een hoog aantal nationale prijzen op zijn naam schrijven.

Web: www.massimoricco.eu
E-mail: massimo.ric61@gmail.com

Enkele van de talrijke critische teksten van kunstexperts:

Maat en verhoudingen bepalen Riccò’s werken, die, zonder ooit zijn zorgvuldige studie van de compositie-ritmes te verraden, aan de kijker intervallen van kleur toelaat met een intense emotionele impact. De potenties van de cromieën, waarin de kunstenaar een absolute kennis toont, orkestreren een ritme dat evenwicht en contrast afwisselt, terwijl het de aard van het licht deelt, statisch en tegelijk vibrerend …
De toeschouwer wordt zo getuige van een proces, van een alchemie, die de realiteit, waarin de werken sporen dragen, omzet in abstracte vlakvulling, soms wel en soms minder gul.
De passie van het moment, van die ontmoeting tussen hart en realiteit, wordt genereus onthuld door een kunstenaar die zijn waarnemer niet spaart van wat er gebeurd is: de poëtiek van Massimo Riccò toont rijpheid en bewustzijn van iemand die iets te vertellen heeft en niet anders kan dan zich op het doek te richten.
(Margherita Fraccon – Educator museaal, expert hedendaagse kunst)

Tussen natuur en verbeelding, realiteit en abstractie van het realisme, stroomt de prachtige schilderkunst van Massimo Riccò. Gevoelens vastgelegd in hun evocatieve moment en kostbare momenten smelten samen in kleur en licht in een schilderkunst die verbonden is met expressionistische kunst, vol emotionele kracht, waarin het pathos door het cromaticisme vloeit en vooruit gaat naar onmiddellijke penseelhandelingen … (Carla d’Aquino Mineo)

Riccò brengt in zijn werken een kleur waarmee subtiele varianten, moeilijke combinaties, kunnen worden ontvangen. Dit bewijst hoe hij in de loop van zijn artistieke werkzaamheid beheersing en zekerheid van zijn expressieve middelen heeft bereikt.
De voortreffelijke gevoeligheid van Riccò blijkt uit de thema’s zelf die de kunstenaar prefereert, waardoor ze deel uitmaken van een realiteit waar altijd kwaliteit en toonhoogte bestaan, en dit toont aan dat vanaf het begin soberheid en serieuze intenties de uiteindelijke doelstelling zijn…

Nog steeds kunnen we spreken van fantastische visies, of op bepaalde momenten van de dag wat de mens omringt werkelijk fantastisch is, zoals in de schilderijen van Maestro Riccò?
Het antwoord ligt in de originaliteit en de sprong in kwaliteit waardoor de kunstenaar wordt gerekend tot persoonlijkheden die aandacht verdienen juist vanwege het vermogen om de ziel te verheffen die voorbij de schijn van de dingen staat.

Riccò houdt van schilderen en schildert met grote passie; daarom vertelt hij wat zijn ogen zien en wat zijn poëtische aard hem suggereert.
Hij schildert werken die met veel genoegen bewonderd kunnen worden, omdat duidelijk het gevoel voor schoonheid zichtbaar is, het vertrouwen in het balanceren van licht en schaduw, wat niets anders is dan “emoties” van het moment, uitgedrukt met een bijzonder persoonlijk en effectief karakter, verenigd met zijn rijkdom van zijn ziel, niet losgekoppeld van exuberante fantasie maar binnen de grenzen van goed smaak.
Over hem zal gesproken worden.
(de critici van studio d’arte MC – Stichting Livio Collina)

Riccò’s schilderkunst komt naar voren als een lichte harmonie die langzaam dichterbij komt terwijl hij door zijn tinten gaat naar elementen die steviger zijn, en steeds dichterbij ons verschijnt, terwijl hij de toeschouwer in eerste instantie slechts verwart. Zo krijgt het beeld bij de eerste lezing een figuratieve betekenis, die steeds consistenter wordt en de voorstelling die het afbeeldt alle artistieke realiteit geeft.
Twee realiteiten overlappen zonder elkaar uit te vlakken, smelten samen in een grafische en chromatische symbiose. Van felle kleuren op de voorgrond gaan we geleidelijk over naar een beter gedefinieerde figuratieve realiteit, die de ziel van het beeld uitmaakt en rijk is aan zachtheid. Vage maar precieze onderwerpen, ogenschijnlijk wazige maar constructieve beelden, onmisbaar voor het evenwicht van het doek.
Prachtige vergezichten verschijnen alsof uit een nog onzekere ether, maar die langzaam wordt opgebouwd met kracht en zekerheid.
De cromie is sterk en goed verdeeld. Lichten en schaduwen bouwen volumes en afstanden op, die door de perspectieven in balans komen. De gebouwen die getrokken zijn betreffen diverse tijden en de landschappen drukken uitgestrekte gebieden uit. Het geheel komt voort uit een tere chromatische nevel, die een immens ademruimte schept … (Enrico Miglioli)
Het beheersen van de middelen van schilderkunst, van haar technieken, van haar verleidingen, en vervolgens alles mengen tot een extreem originele en suggestieve visie.
Massimo Riccò blijft verrassen met een figuratieve tonaliteit die schijnbaar alles gezegd leek te hebben, alles leek te hebben uitgedrukt, behalve deze delicate schilderkunst, die de visie uitdaagt op uiteenlopende en overlappende vlakken, in meesterlijk gerichte penseelstreken… (Silvia Arfelli)