Anton Kaestner - #480 - M - " Punta del Este #1 ".

Unieke stukken, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#480 - M - " Punta del Este #1 ".

Spuitverf op plexiglasplaat van 3 mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk in meerdere lagen met een glanzende afwerking die doet denken aan het aanbrengen van een hars, en dit effect is uniek.

Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520, eiken blanke fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een meerprijs van 90€ incl. btw.

Het werk is getekend aan de achterkant.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat ermee mee.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden in heel Europa, Zwitserland en Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-tentoonstelling - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je afkomen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan tot non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor verdiepende materialen die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg naar het werkelijk kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, over Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscene en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een onderdeel van mij, zachtjes onder de oppervlakte sudderend. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om uit de wereld te stappen en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd immense voldoening gevonden in het schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen oprecht te laten kennismaken met schoonheid, een kans om de wereld vanuit een andere perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na pensionering van mijn zakelijke carrière, heb ik mij volledig toegewijd aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Eind 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met stukken in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een vrijgekomen schatkamer van Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metallische pigmenten en spuitverf op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik sta toe dat “toevallige experimenten” —alles mag— de uitkomst begeleiden, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk tentoongesteld wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn afbeeldingen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze aanpak die resoneert met het revelatie-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparantie, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit behoudt: ik ben blij wanneer ik herken wat “onverhandelbare noden” zijn, oftewel wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling”, maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de werkelijkheid, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten van zichzelf. Daardoor hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrande glas kan oproepen, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderij een glanzende huid waardoor men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet geheugen: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de dialoog tussen “details voor de nabije” - een detail van een schilderij is een compleet nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanmoedigen om op hun eigen introspectieve reizen te vertrekken.

Ik beweer niet dat ik alle antwoorden heb en wens bescheiden te blijven over wat bereikt kan worden. Eenvoudigweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw schepping is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. De tijd van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie om te zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht dragen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet gedefinieerd wordt door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — sprankelende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Aftrek van Dwingende Betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “geen inhoud, geen betekenis, geen zin” hebben, hoop ik op een milde manier de verwachting van vertelling los te krijgen. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van coderen, en op weg te gaan naar een directere vorm van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Geleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen — gevormd door verschuivende lichtval, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “het werk leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand samenkomen: Proces als Belichaamde Gedachte. Schilderen op de achterkant van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle in het scheppingsproces. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst over, waardoor het schilderij een zelfstandig “object op zichzelf” kan worden, volledig onthuld pas wanneer het af is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling — een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt zorgvuldig opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren door middel van werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.

Nostalgie naar het Heden
Een zachte nostalgie blijft door het werk hangen, maar het is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de “onverhandelbare noden” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

inspanning en inspanningloze inspanning
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “zijn eigen zin heeft gekregen.” Ik ben aangetrokken tot wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, zij het misschien met minder angsten en meer kalmte — een informaliteit waar toeval geen ruptuur is, maar een stille medepartner.

Het hart ervan is een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden maat die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van een enkel streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is gegrondvest in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner