Arno Fischer - New York (GDR/DDR, MINT CONDITION) - 2006

GREAT OPPORTUNITY om dit kleine, ZO MOOIE, KLEINE, WIDELY UNKNOWN, STRONGLY LIMITED FOTO-boek over New York door Arno Fischer, de beroemdste Oost-Duitse fotograaf -

in BRANDNEUE STAAT.

You've come to the right place!
Dit is de nieuwste editie van de SUPER POPULAIRE ENIGE-VERKOPEN-AUCTIE door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
Een persoonlijke best-of selectie van INTERNATIONALE FOTOBOEKEN uit mijn PRIVÉVERZAMELING en uit RECENTE AANKOPEN.

Beperkte editie van slechts 400 exemplaren -
publiceerd voor de tentoonstelling "Arno Fischer. Fotografie" in 2006 in de "Städtische Galerie Sonneberg".

Toont foto's tijdens Fischers verblijf in New York tussen 1978 en 1984.

Nieuw, mint, ongebruikt - VERZAMELAARSEXEMPLAAR.

Zoals altijd garandeert 5Uhr30.com gedetailleerde en accurate beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Städtische Galerie Sonneberg, Sonneberg. 2006. Eerste editie, eerste druk.

Hardcover (zoals uitgegeven). 160 x 185 mm. 56 pagina's. 33 foto's. Foto's: Arno Fischer. Lay-out: Peter Schneider. Tekst: Heiner Müller, Jutta Voigt. Tekst in het Duits.

Prachtige, vrijwel onbekende publicatie van Arno Fischer - in perfecte staat.

"Arno Fischer was een Duitse fotograaf en universitair docent. De vader van Arno werkte als zetter. Arno zat lokaal op school van 1933 tot 1941, toen hij begon met opleiding in aspecten van timmerwerk (houtbewerking/modellering, patroonhals). Toen hij 17 werd, trad hij in dienst bij het leger in 1944/45 en sloot zijn militaire carrière af als krijgsgevangene door de Britten, die hem in 1946 vrijlaat.
Hij kon zijn burgerleven hervatten in 1947, studerend aan de Käthe Kollwitz Kunstschule in Berlijn waar hij aanvankelijk tekenlessen volgde voordat hij overstapte naar (hout) beeldhouwkunst. In 1948 verhuisde hij naar de Weißensee Kunsthochschule in Berlijn waar hij verder ging met zijn studie beeldhouwkunst en tot 1951 bleef. Tegen die tijd leek de politieke scheiding van Berlijn, tussen het oostelijke deel dat door de Sovjets werd beheerd en de westerse delen van de stad, verdeeld in drie sectoren beheerst door de Fransen, de Britten en de Amerikanen, blijvend in te spelen op wat men enkele jaren eerder had verwacht, en de verhuizing naar Weißensee betekende een verhuizing van West-Berlijn naar Oost-Berlijn. Hij verhuisde opnieuw in 1951, en van toen tot 1953 was hij student aan de (recent hernoemde) Weißensee Kunstakademie Berlijn in West-Berlijn, studerend beeldhouwkunst onder Alexander Gonda.
Later herinnerde Fischer zich dat hij zijn eerste photograph maakte in 1944, van Berlijn in brand terwijl Duitsland zijn nederlaag in de oorlog tegemoetging. Hij kreeg nooit formeel fotografie-opleiding; maar ook na 1944 verloor hij nooit zijn interesse erin, en naarmate zijn studies vorderden werd hij zich ervan bewust dat hij waarschijnlijk nooit veel geld zou verdienen met beeldhouwkunst. Zijn intrede in de wereld van fotografie begon in 1955/56 met een jaar als laboratoriumassistent bij een röntgeninstituut. In 1956 keerde hij terug naar de Kunsthochschule Weißensee met de opdracht om een archief op te zetten, als algemene assistent te werken, en "foto's te maken". Tegen 1957 had hij, nog steeds zonder formele fotografische opleiding, bij de Academie een baan als Senior Assistant van Prof. Klaus Wittkugel, een positie die hij aanhield tot 1971.
Daarnaast voerde hij fotoverslaggevende opdrachten uit voor het mode- en kunstvrouwentijdschrift Sibylle en voor andere tijdschriften. Zijn groeiende oeuvre van mode- en reisfotografie uit de late jaren 1950 werd stevig ingebed in de nieuwe "Life photography"-mainstream. Fischer zei later dat de focus van zijn fotografie lag op de toestand van de maatschappij, de interpersoonlijke relaties van mensen, de kerntoestand van het individu en zijn/haar bestaan. Deze kenmerken zijn overvloedig duidelijk in "Situation Berlin", een ander project waaraan hij werkte tussen 1953 en 1960. In 1960 werkte hij zeer intensief aan de voorbereiding voor publicatie door de "Edition Leipzig" van de resulterende verzameling, het oproepen van de stemmingen en gezichten van de snel veranderende stad in de jaren vijftig. Foto's uit het boek, inmiddels volledig geschreven en gereed voor lancering, waren te zien op de stand van de uitgever op de Leipziger Boekmesse in de herfst van 1961. De beurs werd gehouden kort nadat de regering plotseling begon met de feverachtige bouw van de Berlijnse Muur die Oost-Berlijn de komende (bijna) drie decennia van het westen afsloot. Een groep ambtenaren stopte bij de stand van de uitgever om enkele foto's te bekijken die onder de vlag "Situation Berlin" werden tentoongesteld. Een van hen zei tegen de anderen de huiveringwekkende woorden: "Berlin ist kein Situation mehr" ("Berlijn is geen situatie meer"). De verwijzing was naar de manier waarop de exodus van Oost-Duitsers naar het Westen via Berlijn door de nieuwe muur werd geblokkeerd, maar de betekenis voor Arno Fischer en zijn uitgevers was dat "Situation Berlin" niet op korte termijn zou worden gepubliceerd.
Arno Fischer werd ooit gevraagd of hij na zijn ervaring met "Situation Berlin" ooit werd verleid om uit Oost-Duitsland te ontsnappen, maar hoewel hij af en toe de bureaucratische beperkingen van het land als beperkend beschouwde, aanvaardde hij over het algemeen de situatie waarin hij verkeerde. Een verandering van hoofdredacteur bij "Sibylle" gaf hem de vrijheid om zijn eigen ideeën over modefotografie te ontwikkelen, toe te passen en te promoten, terwijl zijn status als gerenommeerd foto-journalist hem uitstekende reisbevoegdheden gaf: enkele van zijn meest gevierde mode-/beroemdhedenopnamen, met name een reeks genomen van Marlene Dietrich in 1964, werden gemaakt tijdens reizen op opdracht in Moskou. In 1965/66 richtte hij samen met een gelijkgestemde groep Oost-Duitse fotografen een Fotografiegroep op die in 1969 bekend werd als "Direkt". Wederzijdse aanvaarding door en van het establishment was ook zichtbaar in de gastdocentschap die hij had in 1972/74 aan de Hochschule für Grafik und Buchkunst (HGB) te Leipzig. Van 1975 tot 1982 was hij, samen met Peter Voigt, verantwoordelijk voor het selecteren van de foto's die getoond werden op de Image Display Pillars langs het Marx-Engels-Forum waarin het politiek belangrijke Marx Engels Monument van Ludwig Engelhardt stond. In 1981 was Fischer betrokken bij de medeoprichting van de Werkgroep Fotografen in de nationale Vereniging van beeldende kunstenaars (VBK) en in 1983 tekende hij weer een lescontract terug aan de HGB waar hij tussen 1985 en 1993 een positie als Professor voor Fotografiekunst bekleedde."