Bernd und Hilla Becher - Printed Matter 1964/2013 (MINT CONDITION) - 2013

ZEER BELANGRIJK CATALOGUS, met een FANTASTISCH OVERZICHT van meer of minder alle ephemera en catalogi van Bernd (Bernhard) en Hilla Becher, het zeer invloedrijke Duitse fotografen- en kunstenaarskoppel - in SPLINKNIEUWE STAAT.

Beperkt tot slechts 1000 exemplaren.
BESCHIKBAAR EN GEZOCHT.

Nieuw, mint, ongebruikt - VERZAMELAARS-EXEMPLAAR.

Je bent op de juiste plek!
Dit is de nieuwste editie van de SUPER POPULAIRE SINGLE-SELLER-AUCTION van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
Presenteert een persoonlijke best-of selectie van INTERNATIONALE FOTOBOEKEN uit mijn PRIVÉ-VERZAMELING en uit RECENTE AANWINSTEN.

Opgedeeld in twee delen:
- Deel één: 1964-1977 (tijdschriften, tentoonstellingscatalogi, uitnodigingskaarten, posters)
- Deel twee: 1970-2010 (monografische boeken)

Een MUST-HAVE REFERENTIEBOEK, SECONDARY LITERATURE -
voor elke ambitieuze verzamelaar in het algemeen en natuurlijk vooral voor alle Becher-verzamelaars.

De Bechers - beroemd om hun kunstenaarsboeken (Martin Parr, The Photobook, vol 2, pagina 268/269).

De Bechers - makers van "Anonyme Skulpturen".
Het eerste boek van de Bechers wordt beschouwd als EEN VAN DE MEEST INFLUENCERENDE FOTOBOEKS OOIT GEPUBLICEERD (Andrew Roth, Book of 101 Books, pagina 194/195; Martin Parr, The Photobook, pagina 266).

De Bechers - beroemd om de "Becher-Class" of "Becher-school".

De Bechers - docent van Andreas Gursky, Thomas Struth, Candida Höfer, Thomas Struth en anderen.

"Bernhard 'Bernd' Becher (1931-2007) en Hilla Becher, geboren als Wobeser (1934-2015), waren Duitse conceptuele kunstenaars en fotografen die als duo samenwerken. Ze zijn het meest bekend om hun uitgebreide serie fotografische beelden, of typologieën, van industriële gebouwen en structuren, vaak georganiseerd in grids. Als de oprichters van wat bekend is geworden als de 'Becher-school' of de Düsseldorf School of Photography hebben ze generaties documentaire fotografen en kunstenaars in Duitsland en daarbuiten beïnvloed. Ze ontvingen de Erasmusprijs en de Hasselblad Award.

De Düsseldorf School of Photography verwijst naar een groep fotografen die halverwege de jaren zeventig aan de Kunstakademie Düsseldorf studeerden onder de invloedrijke fotografen Bernd en Hilla Becher.
Bekend om hun rigoureuze toewijding aan de Duitse traditie van Neue Sachlichkeit uit de jaren 1920, waren de Bechers’ foto’s duidelijke, zwart-witte afbeeldingen van industriële archetypen (erfstokken, watertorens, kolenbunkers).
Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff en Thomas Struth pasten de benadering van hun leraren aan door nieuwe technische mogelijkheden en een persoonlijke en hedendaagse visie toe te passen, terwijl ze de documentaire methode behielden die hun leraren hadden voorgeschreven.

Zoals altijd garandeert 5Uhr30.com gedetailleerde en accurate beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en wereldwijd gecombineerde verzending.

Galerie 213, Antoine de Beaupre, Parijs. 2013.

Zachte kaft (zoals uitgegeven). 290 x 290 mm. 66 pagina’s. Talrijke illustraties. Tekst in het Frans en Engels.

Prachtig overzicht van de "Ephemera and Catalogues" door Bernhard en Hilla Becher -
in perfecte staat.

"Bernd Becher werd geboren in Siegen. Hij studeerde schilderkunst aan de Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart van 1953 tot 1956, daarna typografie onder Karl Rössing aan de Kunstakademie Düsseldorf van 1959 tot 1961. Hilla Becher werd geboren in Potsdam. Voor Hilla's studie fotografie aan de Kunstakademie Düsseldorf van 1958 tot 1961 had ze een opleiding tot fotograaf in haar geboortestad Potsdam afgerond. Beiden begonnen als freelance fotografen voor het Troost Advertising Agency in Düsseldorf, met de focus op productfotografie. Ze trouwden in 1961.

Tijdens hun studententijd aan de Kunstakademie Düsseldorf in 1957 begonnen Bernd en Hilla Becher voor het eerst samen te werken aan het fotograferen en documenteren van de verdwijnende Duitse industriële architectuur in 1959. De Ruhrvallei, waar Bechers familie had gewerkt in de staal- en mijnindustrie, vormde hun aanvankelijke focus. Ze waren gefascineerd door de vergelijkbare vormen waarin bepaalde gebouwen waren ontworpen. Nadat ze duizenden foto’s van individuele constructies hadden verzameld, merkten ze op dat de verschillende gebouwen – zoals koeltorens, gasopslag en kolenkelders – vele kenmerkende formele kwaliteiten gemeen hadden. Bovendien waren ze geïntrigeerd door het feit dat zo veel van deze industriële gebouwen met veel aandacht voor ontwerp waren gebouwd.

Samen begonnen de Bechers eerst met een 6x9 cm-camera te fotograferen en daarna (na 1961) meestal met een grootformaat Plaubel Peco 13x18 centimeter (5x7 inch) monorail-camera. Ze fotografeerden deze gebouwen vanuit verschillende hoeken, maar altijd met een eenvoudige, objectieve gezichtspunt. De verstelbare standaards van de monorail-camera boden hen perspectiefcontrole om parallelle lijnen in hun foto’s te behouden. Ze gebruikten een scala aan lenzen, van 90 mm groothoeklenzen tot 600 mm telelenzen, om soortgelijke onderwerpen vergelijkbaar groot te laten lijken ondanks dat ze niet altijd vanuit dezelfde afstanden konden fotograferen. Ze kozen ervoor om in zwart-wit te werken, deels vanwege de capaciteit om driedimensionale volume vast te leggen zonder afleiding van kleur, en deels vanwege de betrouwbaarheid en kosten in verhouding tot de gekleurde materialen die destijds beschikbaar waren. Na het werken met 13x18 centimeter glazen fotoplatten verschoofden ze in circa 1970 naar negatief vel-velds film van 25 ASA. Ze maakten doorgaans twee belichtingen per visie, met een belichtingsduur variërend van 10 seconden tot een minuut. De Bechers deelden de donkere kamer-taken, met Bernd die de negatieven ontwikkelde en Hilla die de afdrukken maakte. Om de lucht wit te laten lijken in hun afdrukken, fotografeerden ze vaak op bewolkte dagen maar paste hun belichting aan per onderwerp (met een blauwtintfilter wanneer de lucht blauw was), of fotografeerden ze vroeg in de ochtend tijdens de seizoenen voorjaar en herfst. Hun onderwerpen omvatten bouwvallige huizen (houtskeletbouw), schuren, watertorens, kolentippingen, koelers, graanmagazijnen, kolenkelders, cokewerken, olierefineries, hoogovens, gasopslag, opslag silo's en magazijnen. Bij elke locatie maakten ze ook landschapsfoto’s van de hele installatie, die de structuren in hun context plaatsen en laten zien hoe ze zich onderling verhouden. Ze lieten details weg die afleidden van het centrale thema en legden in plaats daarvan vergelijkingen van gezichtspunt en belichting vast waardoor het oog wordt geleid naar het basale structurele patroon van de gecompareerde beelden. Dit principe, verbonden met de filosofie achter de New Topographics-beweging, is het duidelijkst zichtbaar in de twee gepubliceerde reeksen, Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten en Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, waarin de beelden in groepen van drie worden getoond. Een ander vroege project, dat ze bijna twee decennia lang nastreefden, werd gepubliceerd als Framework Houses (Schirmer/Mosel) in 1977, een visuele catalogus van typen constructies, een benadering die een groot deel van hun werk kenmerkte.

Door de aandacht te vestigen op de culturele dimensie van industriële architectuur, benadrukte hun werk ook de behoefte aan behoud van deze gebouwen. In opdracht van het paar werd de Zollern II/IV-mijn in Dortmund-Bovinghausen in de Ruhrslag tot een beschermd erfgoed uitgeroepen, met uitzondering van de machinehal (Jugendstil).

De Bechers fotografeerden ook buiten Duitsland, waaronder sinds 1965 gebouwen in Groot-Brittannië, Frankrijk, België en later in de Verenigde Staten. In 1966 maakten ze een zes maanden durende reis door Engeland en Zuid-Wales, waarbij honderden foto’s werden gemaakt van de kolenindustrie rond Liverpool, Manchester, Sheffield, Nottingham en het Rhondda-dal. In 1974 reisden ze voor het eerste naar Noord-Amerika en bezochten locaties in New Jersey, Michigan, Pennsylvania en het zuiden van Ontario, met een scala aan industriële constructies, van kolenbrekers tot houten wentelbomen.

De Bechers toonden en publiceerden hun enkelbeeldige gelatin-zilverafdrukken, gegroepeerd per onderwerp, in een raster van zes, negen of vijftien. Medio de jaren zestig hadden de Bechers zich een voorkeursweergavemodus eigen gemaakt: de beelden van structuren met vergelijkbare functies worden naast elkaar getoond om kijkers uit te nodigen hun vormen en ontwerpen te vergelijken op basis van functie, regionale eigenaardigheden of de leeftijd van de structuren. De Bechers gebruikten de term "typologie" om deze geordende verzamelingen fotografie te beschrijven. De titels van de werken zijn zakelijk en bijschriften vermeld alleen tijd en locatie. In 1989–91, voor een tentoonstelling bij de Dia Art Foundation in New York, introduceerden de Bechers een tweede formaat in hun oeuvre: enkele beelden die groter van formaat zijn — vierentwintig bij twintig inch — en individueel worden gepresenteerd, in plaats van als gestructureerde tabellen.

In 1976 begon Bernd Becher fotografie tedoceren aan de Kunstakademie Düsseldorf (beleidskwesties verhinderden Hilla’s gelijktijdige benoeming), waar hij tot 1996 bij de faculteit bleef. Vooraf was fotografie uitgesloten van wat grotendeels een school voor schilders was. Hij beïnvloedde studenten die later naam maakten in de fotografiewereld. Voormalige studenten van Bernd includeerden Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte en Elger Esser. Bernd stierf in Rostock.

Na het overlijden van Bernd Becher ging zijn weduwe Hilla verder met het hernieuwen van hun werken, meestal met bestaande foto’s.

De Bechers hadden hun eerste galerietentoonstelling in 1963 bij Galerie Ruth Nohl in Siegen. Hun werk werd beter bekend in de Verenigde Staten met de publicatie van hun boek Anonyme Skulpturen (Anonymous Sculptures) in 1970. De Bechers werden getoond in George Eastman House en in solotentoonstellingen bij Sonnabend Gallery, New York, in 1972. In 1974 organiseerde het Institute of Contemporary Arts, London, een tentoonstelling van hun werk die door het Verenigd Koninkrijk reisde. Het paar werd uitgenodigd om deel te nemen aan Documenta 5, 6, 7 en 11 in Kassel in 1972, 1977, 1982 en 2002, en op de Bienal de São Paulo in 1977. Het Stedelijk Van Abbemuseum in Eindhoven organiseerde in 1981 een retrospectieve van het werk van de kunstenaars. In 1985 hadden de kunstenaars een grote museumtentoonstelling, die reisde naar het Museum Folkwang, Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris en Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège, België. In 1991 wonnen de kunstenaars de Leone d'Oro-prijs voor beeldhouwkunst op de Venice Biennale. De Venetiaanse installatie werd later in 1991 herzien in een retrospectieve tentoonstelling bij de Kölnischer Kunstverein, Keulen. De Typologies-installatie werd in 1994 tentoongesteld bij de Ydessa Hendeles Art Foundation in Toronto en bij het Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte in Münster. Andere retrospectieven van het werk van het paar zijn georganiseerd door de Photographische Sammlung/SK Stiftung Kulture in Keulen (1999 en 2003), Centre Georges Pompidou in Parijs (2005) en het Museum of Modern Art in New York (2008).

In 2014 curateerde Hilla Becher "August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'" bij Bruce Silverstein Gallery in New York. In tegenstelling tot eerdere tentoonstellingen werden de architectonische beelden van de Bechers als afzonderlijke "portretten" getoond, terwijl Sanders foto’s van mensen werden gepresenteerd als typologische grids. In 2022 hield het Metropolitan Museum of Art een grote retrospectieve van hun fotografische oeuvre, die „blockbuster”-recensies kreeg van vooraanstaande kunstcritici.

De Becher-school heeft een aantal (vooral) Duitse fotografen beïnvloed, waaronder Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff, Candida Höfer, Laurenz Berges, Bernhard Fuchs, Axel Hütte, Simone Nieweg en Petra Wunderlich. De Canadese fotograaf Edward Burtynsky haalde ook inspiratie uit het duo en werkt op een vergelijkbare wijze. Afgezien van zijn vitale documentaire en analytische kwaliteiten, heeft het lange-termijn project van de Bechers ook een aanzienlijke impact gehad op Minimalisme en Conceptuele Kunst sinds de jaren 1970.

Het hoogste prijsniveau dat een werk van het duo ooit bereikte, was toen Water Towers (1972), een raster van negen foto’s, werd verkocht voor 441.940 Amerikaanse dollar bij Sotheby’s Parijs op 15 november 2015."