Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Het werk ontstaat uit een ideaal gesprek met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme, die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëtica heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt de traditie echter herbeleven door een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroefdraadek.

In plaats van de door Aubertin gebruikte spijkers gebruik ik honderd slaveren, gerangschikt volgens een Precieze geometrische structuur op het rode oppervlak. De schroef, element dat normaal gesproken geassocieerd wordt met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Zijn herhaling genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk wijzigen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak oprijzen en een soort visuele trilling creëren. Vanaf een frontale blik lijkt de compositie ordelijk en minimaal; vanuit een zijaanzicht onthult ze daarentegen haar ware driedimensionale en materiële aard.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, waarbij het spijker wordt vervangen door de schroef en een industrieel object wordt omgezet in een artistiek teken.

De schroef wordt zo een symbool voor zowel constructie als vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionale en driedimensionale staat, ligt de identiteit van het werk verankerd.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.

Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De transparante vitrine isolereert en beschermt, waardoor het werk een hedendaagse relikwie wordt.

De werken van deze contemporaine kunstenaar passen in het traject van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en urbane kunst, en roepen qua visuele taal en culturele impact werk op van grote namen zoals Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert zijn artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd ontwerp, en roept symbolen en merken op die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gerealiseerd met een persoonlijke stijl die kritiek levert en een herlezing geeft van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object.

Deze aanpak maakt de werken bijzonder geliefd bij verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd door iconische grote merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.