Elizabeth - Isla Suspendida

Kunstwerk van de artiest Elizabeth uitgevoerd in de techniek olieverf op hoogwaardig professioneel doek.
Dimensie 60 x 80 cm schilderij.
Oorspronkelijke editie.
Het verzenden zal plaatsvinden via United Parcel Service (UPS) voor Spanje en Europa, en via FedEx voor de rest van de wereld.
Het werk zal opgerold verzonden worden en beschermd zijn door meerdere lagen verpakking, bubblefolie en geplaatst in een stevige buis.
Zodra het werk betaald is, zijn drie dagen benodigd voor het inpakken en uitlevering aan het verzendbedrijf.
Het werk zal u binnen tien dagen bereiken, afhankelijk van het land van bestemming.

De Cubaanse schilderes Elizabeth (professionele opleiding), woonachtig en actief in Havana, ontwikkelt een serie droomachtige landschappen waarin huiselijke architectuur rust op zwevende rotsen en onmogelijke evenwichten. Haar composities — Tussen zee en hemel — bieden een poëtische reflectie op onderdak, geheugen en de fragiliteit van wat bewoonbaar is. Met een atmosferische behandeling van de hemel en een levendig palet van blauwen, roze en groenen creëert de artieste scènes met een intense emotionele helderheid: brandende vensters, rookende schoorstenen, stijgende trappen, bomen die in onwaarschijnlijke hoogten bloeien. Het werk combineert precisie in detail met expressiviteit in de materie, waardoor beelden ontstaat met een sterke visuele en narratieve impact, die kunnen bestaan tussen contemplatie en verwondering.

Deze stukken van Elizabeth bouwen een universum waarin het huis — dat intime refugium-symbool — een poëtisch idee wordt dat meer is dan architectuur: het verschijnt opgehangen, geankerd aan onmogelijke rotsen, in balans op rotsentorens, geïsoleerd op minimale eilandjes alsof de echte wereld tot het essentiële is gereduceerd. Er is een stil verhaal in elke scène: de trap die omhoog leidt naar het onbekende, de rook die uit een schoorsteen komt als teken van leven, de brandende vensters die het verre warm maken, en de bomen die, ook op onwaarschijnlijke hoogten, openen als een belofte van continuïteit.

Het thema is in wezen een metafoor over belonging en evenwicht: “inwoneren” is niet alleen ergens zijn, maar het dragen ervan. Elizabeth maakt van het landschap een emotionele toestand. De steen — zwaar, oudste — verschijnt bewerkt met volume en nuances, met kleuren die verschuiven van violet naar oker en van diepblauw naar mosgroenen, alsof elke rots geheugen en tijd bewaart. Daarnaast leven: rode daken, verlichte houtwerk, weelderige bladerveren. Die spanning tussen het solide en het kwetsbare, tussen het vaststaande en het zwevende, is waar het werk met de meeste kracht ademt.

Kleurtechnisch is er een duidelijke keuze: brede, atmosferische luchten, beladen met wolken die fungeren als decor en als muziek. De kleur beschrijft niet slechts; interpreteert. De blauwen worden oceaan en afstand; de roze en oranje van de schemer brengen een heldere melancholie; de groenen, soms intens, introduceren hoop en frisheid. De penseelvoering wisselt tussen zachte zones (hemels- en glacis) en meer emphatische momenten in het gebladerte en de rots, waar men een voorliefde voor contrast en textuur ziet. Het resultaat is een beeld met grote leesbaarheid — bijna sprookje — maar met een symbolische diepte die decorativiteit ontkracht.

Ook opvalt de compositorische zin: Elizabeth weet de blik te sturen met duidelijke routes (trappen, balustrades, diagonalen van de klif, krommingen van stammen) en centra van belangstelling te creëren zonder te verzadigen. De vogels, de golven, de stenen op de voorgrond of de details van deuren en balkons zijn geen accessoires: het zijn tekens die de scène activeren, kleine ‘bewijzen’ van realiteit binnen een wereld die het onmogelijke toestaat. Die combinatie van fantasie en emotioneel waarlijk bevindt deze werken in een gebied dicht bij magisch realisme schilderkunst: een plek waar het buitengewone niet verrast, het gebeurt gewoon.

Dit boeiende olieverfschilderij op doek, ingelijst in een duidelijk surrealistische stijl, toont een eenvoudige houten hut die beschut wordt door de weelderige kruin van een intense karmijnrode boom, opgericht boven een evenwichtige stapel grote rotsen die drijven op een zee van wolken. De compositie valt op door het gebruik van een lange, ophangende houten trap die de hoofdstructuur verbindt met rotsachtige eilandjes op de voorgrond, en de kijker uitnodigt om de scène langs een diagonale lijn vol dynamiek te verkennen. Het levendige palet contrasteert de warmte van het rood, de verlichte houtstructuur met de koelte van de blauwe hemel en de pluizige wolken, waardoor een suggestieve sfeer van vrede, poëtische isolatie en fantasierijke verbeelding wordt overgebracht.