Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Scultura contemporanea di Matteo Ciffo (Italia - 1987)
- Titel Fragmenten-Eracle
- Jaar 2026 . Proef van kunstenaar 1/2 (Editie nr. 8 exemplaren)
- Ondertekend en geverifieerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal : Smeltkroes van marmerpoeders en steen
- Condities uitstekend


Verzameling FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als uitgangspunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke conditie. Ze wordt onderbroken, uiteengetrokken en opnieuw samengevat, waardoor haar eigen onstabiele aard aan het licht komt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw geheel waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute staat. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrongen van tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontspringt aan een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve hulpmiddelen, maar als levende presentes, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot hergeboorte.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als sculpturaal beschouw: een herleven van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat ontworteld, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afgedankte stukken, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden grondstof voor mijn werken.
Het gaat om materialen die hun eigen verhaal dragen. Ik verdeel ze en hercombineer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer behoren tot hun vorige toestand, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie niet langer is wat het was en iets anders wordt.

De weg neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overstijgt, en dichterbij komt bij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik stoffen die al een bestaan hebben gehad, verdeel ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elk creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
De zoektocht gaat de confrontatie aan met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: schijnbaar eeuwig en onuitwisbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat immuun lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop der tijd te transformeren. Deze conditie maakt de materie tot een actieve deelnemer van het werk, betrokken bij een constante dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteurlijk, en houdt op het oppervlak de sporen van het gebaar, het proces en haar eigen evolutie vast.

Autodidact, heb ik mijn pad opgebouwd door middel van experimenteren, waarneming en luisteren. De aanpak richt zich niet op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde uitkomsten weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en geregenereerd worden.
Deze praktijk verkent materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigen die tussen verderf en hergeboorte, tussen blijvend en veranderlijk, zweven en aan materie een diepgaande, hedendaagse en menselijke dimensie teruggeven.